Lahat ng Kabanata ng ปริศนาชะตาชายารัก: Kabanata 121 - Kabanata 130

เยี่ยนจิ้นหลิงปัดชายเสื้อเบาๆ พลางเอ่ยด้วยท่าทีราวกับพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ “ในขณะที่ท่านออกไปตกระกำลำบากบนเขาหิมะ ข้าได้รับข่าวแว่วมาจากจวนชิงผิงโหว ดูเหมือนว่าสกุลกัวกำลังวุ่นวายกับการคัดเลือกบุตรเขยใหม่ให้กับกัวรั่วชิงอยู่”เพียงประโยคสั้นๆ กลับทำให้แม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวคมดาบถึงกับสำลักน้ำชา หวงเชียนเล่อผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้เกือบคว่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและขุ่นเคือง“บุตรเขยใหม่รึ! รั่วชิงน่ะหรือจะแต่งงานใหม่! ใครบังอาจหาญกล้ามาเป็นบุตรเขยจวนชิงผิงโหวในตอนที่ข้าไม่อยู่!” เขาสบถเสียงต่ำ จิตสังหารแผ่ออกมาจนข้ารับใช้ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้ง“ก็คงเป็นคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ออกหน้าออกตาได้ ไม่ต้องทำหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนใครบางคน” เยี่ยนจิ้นหลิงกล่าวเสริมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาพรายระยับด้วยความสะใจ “แต่ท่านไม่ต้องกังวลใจไปหรอก สิ่งที่ท่านถามข้าเมื่อครู่... คำตอบจะมาหาท่านเองนั่นแหละ”“เยี่ยนจิ้นหลิง! เจ้าก็รู้ว่าข้ากับนาง...” หวงเชียนเล่อพยายามจะโต้แย้ง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่าย“โอ๊ะ... ข้าจะไปรู้อะไรกับท่านแม่ทัพได้ยังไงกัน” เยี่ยนจิ้นหลิงแสร้งเลิก

ฮ่องเต้ทรงหรี่พระเนตรลง ตวัดสายตาคมกริบมองไปยังขุนนางผู้นั้นด้วยความรำคาญใจ ทรงตบแท่นประทับเสียงดังปังจนคนทั้งท้องพระโรงสะดุ้ง “แล้วเจ้ามีความคิดอื่นที่ดีกว่านี้ไหมเล่า ในเมื่อที่ผ่านมาพวกเจ้าเอาแต่รายงานความพินาศ แต่กลับไม่มีใครหน้าไหนเสนอวิธีดับร้อนให้แผ่นดินได้สักคน ถ้าผู้ใดมีหนทางที่ดีและแน่นอนกว่านี้ก็เสนอมา เจิ้นจะพิจารณาให้ดำเนินการได้ทันที”คำตวาดนั้นทำให้ขุนนางคนดังกล่าวถึงกับคอหด รีบก้มหน้าถอยกลับเข้าแถวเงียบกริบไปพร้อมกับขุนนางคนอื่นๆ ที่ต่างก็พากันปิดปากสนิทด้วยเกรงพระอาญา เมื่อท้องพระโรงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มู่เหวินหลงจึงเบนสายพระเนตรกลับมาที่กุนซือที่พระองค์มั่นใจในนิมิตรและความเก่งกาจ“เงียบได้เสียที” ฮ่องเต้ตรัสเพียงสั้นๆ แล้วตรัสถามต่อ “เยี่ยนจิ้นหลิง ในเมื่อเจ้ากล่าวมาเช่นนี้ แล้วต้องทำอย่างไรต่อไป เจ้ามีวิธีเฟ้นหาสตรีผู้นั้นอย่างไรที่จะไม่ทำให้เบื้องบนทรงกริ้วยิ่งกว่าเดิม”“เรื่องนั้น ข้าพระองค์ได้คิดคำนวณวิธีที่เหมาะสมและปลอดภัยที่สุดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว จึงขอประทานอนุญาตจัดพิธีเสี่ยงทายดวงเมือง โดยใช้อินทรีสวรรค์หมื่นลี้ ซึ่งเป็นวิหคเทพมงคลเป็นผู้ชี้ชะตา

แต่ถึงอย่างนั้นเยี่ยนจิ้นหลิงก็แอบระมัดระวังเป็นพิเศษ เพื่อไม่ให้ใครมาแตะต้องเส้นผมสีเงินของเขาได้อีก หลังจากที่เคยเจ็บใจแทบคลั่งตอนที่ประมือกับฉินอ๋องเมื่อหลายปีก่อนแล้วถูกตัดปอยผมขาดไปครั้งหนึ่ง ไม่แน่ว่ามู่หย่งฉีอาจจะสามารถพอทำเช่นนั้น “ท่านอ๋อง อย่ายุ่งกับเส้นผมของข้าดีกว่านะ” เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงยียวน“แค่ผมมันจะทำไม” มู่หย่งฉีสวนกลับทันควัน แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กุนซือตัวแสบ “เปิ่นหวางไม่ฆ่าเจ้าทิ้งเสียตอนนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว กุนซือที่ส่งสตรีของข้าไปสู่ปากเหยี่ยวปากกาอย่างเจ้า ควรจะโดนถอนผมให้หมดหัวเสียมากกว่า”เยี่ยนจิ้นหลิงหัวเราะในลำคอ พลางขยับถอยรั้งจังหวะอย่างเหนือชั้น “โอ้... ถ้าท่านยังช้าเยี่ยงนี้ข้าก็คงไม่ต้องกลัวอะไรแล้วล่ะกระมังท่านอ๋อง เสด็จพี่ของท่านน่ะเด็ดขาดและว่องไวกว่าท่านเยอะนัก ขืนยังมัวแต่เงื้อง่าราคาแพงเช่นนี้ ชาตินี้ท่านคงไม่ได้เห็นแม้แต่ปลายเล็บของแม่นางเหยาเป็นแน่”“หยุดปากดีเสียที!” มู่หย่งฉีซัดฝ่ามือทรงพลังเข้าใส่อีกชุดใหญ่จนลมพายุขนาดย่อมม้วนตัวพุ่งเข้าหา เยี่ยนจิ้นหลิงจำต้องม้วนกายหลบจนชายเสื้อสะบัดไปโดนแจกันลายครามด้านหลังแตกกระจาย เสียงโครมคราม

มู่เลี่ยงหรงคำรามลั่น เสียงทรงอำนาจของฉินอ๋องทำให้มู่หย่งฉีถึงกับชะงักกระบี่ในมือ ส่วนเยี่ยนจิ้นหลิงก็หยุดมือที่กำลังจะสะบัดพัดหยกขาวออกไป ทั้งคู่ยอมลดอาวุธลงตามคำสั่งเด็ดขาดของเจ้าบ้านในทันที“พวกเจ้าเห็นที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรืออย่างไร? ถึงได้มาประลองกำลังกันจนจวนข้าพังพินาศเช่นนี้!” สายตาของมู่เลี่ยงหรงที่ตวัดมองน้องชายและพี่เขยเปี่ยมด้วยแรงกดดันจนไม่มีใครกล้าสบตา“เสด็จพี่... จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร!” มู่หย่งฉีแผดเสียงตอบกลับอย่างเหลืออด แม้จะยอมลดกระบี่ลงแต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น “เยี่ยนจิ้นหลิงจะส่งเหยาหลิงเจินไปสังเวยอินทรีสวรรค์”มู่หย่งฉีกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ทว่าเมื่อสบสายตาตำหนิที่นิ่งสงบแต่อัดแน่นด้วยอำนาจจากพี่ชาย เขาก็จำต้องข่มกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก้มหน้าเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างเสียไม่ได้ แต่กระนั้นก็ยังมิวายตวัดสายตาอาฆาตไปทางกุนซือจอมพาล“พอได้แล้วมู่หย่งฉี เจ้าเป็นถึงเว่ยอ๋อง เหตุใดจึงวู่วาม ไม่รักหน้าตัวเองก็แล้วไป แต่นี่มันจวนฉินอ๋อง!” น้ำเสียงเด็ดขาดของมู่เลี่ยงหรงทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้ง ทว่าในพริบตานั้นเอง...“พี่รอง!”ร่างบางของ

ในคืนที่ไอความร้อนจากพื้นดินยังคงระอุไม่จางหาย แม้จะเป็นช่วงที่ควรเข้าสู่ฤดูฝนตามกาลเวลา แต่ท้องฟ้ากลับแห้งผากไร้หยาดน้ำมานานนับเดือน ลมที่พัดผ่านหน้าต่างเรือนนอนของเหยาหลิงเจินจึงมีเพียงกระแสลมร้อนที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด แสงเทียนวูบวาบสะท้อนเงาร่างของเด็กสาวที่กำลังนั่งนิ่งอยู่หน้าบานหน้าต่างที่เปิดอ้า เพื่อหวังระบายความร้อนที่สุมทวีอยู่ทั้งภายนอกและภายในใจหลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินไม่ได้นอน แม้นางจะเพียรข่มตาเพียงใด ความกังวลเรื่องวิหคเทพที่ต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ก็ยังรบกวนจิตใจไม่หยุดหย่อน นางนิ่งคิดอยู่นานว่าควรจะหาทางเล็ดลอดออกไปถามความชัดเจนจากเยี่ยนจิ้นหลิงดีหรือไม่ ในเมื่อเขาเป็นคนวางหมากสุ่มเสี่ยงเช่นนี้ ย่อมต้องมีหนทางรอดเตรียมไว้ให้นางแน่แต่ก่อนที่นางจะตัดสินใจก้าวขาออกจากห้อง ทันใดนั้น เงาร่างสีขาวพิสุทธิ์ก็พลิ้วกายเข้ามาทางหน้าต่างอย่างแผ่วเบา เยี่ยนจิ้นหลิงในชุดคลุมยาวสีขาว ยืนอยู่เบื้องหน้านางด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ขัดกับอากาศที่ร้อนระอุ หลิวรุ่ยหลินไม่ได้มีท่าทีตื่นตกใจ นางเพียงปรายตามองกุนซือหนุ่มด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยปากบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“พวก