Lahat ng Kabanata ng ปริศนาชะตาชายารัก: Kabanata 131 - Kabanata 140

เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้น เหยาหลิงเจินก็มุ่งหน้าสู่ปะรำพิธีในวังหลวงพร้อมกับคนในครอบครัวตระกูลเหยาที่ยกกันมาทั้งจวน ท่ามกลางไอความร้อนที่ระอุขึ้นทุกขณะจนอากาศบิดเบี้ยวเหยาจิ้นทงนั่งตัวตรงอยู่ประจำตำแหน่งขุนนางด้วยสีหน้าตึงเครียดจัด มือที่วางบนเข่าสั่นระริกจนต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ ขณะที่เหอเหมียวลี่ซึ่งนั่งอยู่เบื้องหลังในเขตของเหล่าฮูหยินนั้นแทบจะลมจับอยู่รอมร่อ นางทำได้เพียงกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น สายตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาขณะมองตามแผ่นหลังของบุตรสาวที่ถูกเจ้าหน้าที่วังหลวงพาตัวไปรวมกับกลุ่มสตรีรายอื่นเพื่อเตรียมเข้าพิธีส่วนเหยาจิ้นอวี๋และเหยาหมิงต่างก็นั่งนิ่งขึง แววตาของพี่ชายทั้งสองจดจ้องไปยังทิศทางที่น้องสาวหายลับไปด้วยความห่วงใยสุดกำลัง ขุนนางน้อยใหญ่ต่างชำเลืองมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา หลายคนถึงกับทอดถอนใจ เพราะไม่อาจทนมองภาพบุตรสาวที่เป็นเพียงคนเขลาของเจิ้นหนิงโหว ต้องมาเผชิญชะตากรรมอันน่าหวาดหวั่นเช่นนี้“แค่เป็นคนเขลาก็แย่พอแรงแล้ว ยังถูกคัดเลือกให้มาเผชิญเรื่องอันตรายแบบนี้อีก เหยาหลิงเจินช่างน่าสงสารจริงๆ”“นั่นน่ะสิ ทำไมทางวังหลวงถึงคัดเลือกนางมา ไม่ใช่ว

บรรยากาศในปะรำพิธีหลวงบีบคั้นจนอากาศที่ร้อนระอุอยู่แล้ว กลับยิ่งหนักอึ้งจนหายใจลำบาก กลิ่นกำยานมงคลถูกกลบด้วยกลิ่นไอร้อนจากพื้นทรายและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากกรงทองคำขนาดยักษ์ วิหคเทพ 'เฟิ่งเซียว' ไม่ได้สงบนิ่งดั่งในตำนาน แต่มันคือสัตว์เทพผู้หยิ่งทะนงในความสูงส่งของเผ่าพันธุ์ ขนสีเงินของมันคมปลาบราวกับใบมีด นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่ถูกพันธนาการมานานแสนนานเฟิ่งเซียวแผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูทุกคนแทบปริแตก ก่อนจะสะบัดปีกขนาดยักษ์คราหนึ่งเกิดมวลลมร้อนมหาศาลพุ่งเข้าปะทะร่างบอบบางของท่านหญิงมู่จื่อเหยียนจนกระเด็นลอยไปตกกระแทกพื้นทรายอย่างแรงจนฝุ่นตลบ นางกระอักเลือดออกมาทันที พร้อมกับเสียงร้องคร่ำครวญอย่างเสียขวัญ สภาพนางหงส์ผู้สง่างามมลายหายไปสิ้น เจ้าหน้าที่สี่คนรีบหามเปลวิ่งเข้าไปนำร่างที่บอบช้ำของท่านหญิงมู่ออกไปจากลานพิธีอย่างเร่งด่วน ท่ามกลางเสียงซุบซิบด้วยความหวาดผวาที่เริ่มขยายวงกว้างจนบรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก ขุนนางหลายคนหน้าซีดเผือดลอบปาดเหงื่อ สตรีสูงศักดิ์เบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า“เงี

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วปะรำพิธีหลวงจนดูราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหวีดหวิวของกระแสลมร้อนที่พัดผ่านธงทิวสูงตระหง่าน แสงแดดยามเที่ยงวันแผดเผาลงมาบนลานทรายจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ทุกสายตาบนอัฒจันทร์นับร้อยคู่จับจ้องไปที่ร่างเล็กในชุดสีนวลของเหยาหลิงเจินที่กำลังก้าวเท้าออกไปสู่ลานทรายกว้างใหญ่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเวทนาและดูแคลนของเหล่าขุนนางที่เชื่อไปแล้วว่านี่คือการเดินเข้าหาความตายของคนเขลาเบาปัญญาบนพลับพลาประทับชั้นสูงสุด ฮ่องเต้หนุ่ม มู่เหวินหลง ทรงประทับนิ่งขรึมประดุจรูปสลักหิน ทว่าหากใครได้สังเกตใกล้ๆ จะเห็นว่าพระหัตถ์ที่วางบนพนักเก้าอี้มังกรนั้นบีบแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ลำคอของพระองค์แห้งผากด้วยความกังวลที่หนักอึ้งดุจขุนเขาพันชั่ง ในพระทัยของกษัตริย์หนุ่มบัดนี้รุ่มร้อนปานไฟสุม พระองค์ทรงกังวลถึงชื่อเสียงและเกียรติภูมิของราชวงศ์ยิ่งนัก หากสตรีที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนยังถูกสัตว์สวรรค์เล่นงานจนเลือดตกยางออกไปหลายราย แล้วเหยาหลิงเจินที่เป็นเพียงสตรีเขลาผู้หนึ่ง ท่าทางเดินเข้าไปอย่างไม่กลัวตายเช่นนั้น หากนางถูกวิหคสวรรค์ฉีกกระชากตาย

“เฟิ่งเซียว... เจินเอ๋อร์มีของโปรดของเจ้ามาฝาก”น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นนุ่มนวลและใสกระจ่างประดุจระคังแก้ว หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินยื่นมือเรียวบางที่ถือตลับหยกบรรจุถั่วทองคำออกไปอย่างไม่เกรงกลัว วิหคเทพที่เคยบ้าคลั่งกลับหยุดนิ่งงัน มันส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอแล้วเอาศีรษะซุกไซ้ฝ่ามืออ่อนนุ่มผ่านซี่กรงอย่างออดอ้อนระคนนอบน้อม ประหนึ่งลูกนกที่ได้พบเจ้าของที่โหยหามานานแสนนานและในชั่วขณะนั้นเอง จังหวะปาฏิหาริย์ราวกับเบื้องบนตอบรับว่านางคือสตรีที่สยบวิหคเทพซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ก็พลันอุบัติขึ้น ท้องฟ้าที่เคยโปร่งสีครามเข้มจนดูน่ากลัวพลันมืดครึ้มลงในชั่วพริบตา เมฆดำมหึมาเคลื่อนตัวเข้าบดบังดวงอาทิตย์ที่แผดเผาจนดับแสงลง เงาแห่งความร่มเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่ววังหลวงชั่วอึดใจ ก่อนที่สายลมเย็นฉ่ำระลอกใหญ่จะพัดผ่านพุ่งตรงเข้าสู่ลานพิธี หอบเอาไอดินและความชื้นที่คนทั้งแคว้นเฝ้ารอมาแรมปีพุ่งปะทะผิวหน้าอย่างรุนแรงประหนึ่งการประกาศชัยชนะของสวรรค์ เฟิ่งเซียวแหงนหน้ามองฟ้าก่อนจะสยายปีกกว้างแผดร้องกึกก้องซ่า... ซ่า... ซ่า...หยาดฝนเม็ดใหญ่เริ่มทิ้งตัวลงกระทบพื้นทรายที่ร้อนระอุจนเกิดเป็นคว

นัยน์ตาคมกริบของเยี่ยนจิ้นหลิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไทเฮาที่เริ่มสั่นระริก“เรื่องการแต่งงานของฉินอ๋องกับฉินหวางเฟยนั้น ทุกอย่างล้วนเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทที่ทรงไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้วทั้งสิ้น แต่พระนางกลับกล่าวหาว่าตระกูลเยี่ยนใช้อวิชาและเล่ห์กลต่ำช้า นี่พระนางกำลังโยนโทษประหารมาที่หน้าจวนไคกั๋วกง หรือกำลังทรงตำหนิว่าการตัดสินพระทัยของโอรสสวรรค์นั้นถูกชักจูงด้วยมนต์ดำกันแน่พ่ะย่ะค่ะ”คำย้อนถามนั้นประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางพลับพลาประทับ ไทเฮาถึงกับชะงักงัน พระพักตร์ที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความสะใจพลันขาวซีดสลับเขียวคล้ำเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองกำลังเดินลงหลุมพราง เพราะหากพระนางยืนยันเรื่องอวิชา ก็มิเท่ากับด่าฮ่องเต้ซึ่งเป็นโอรสของตนเองว่าโง่เขลาจนถูกมนต์เสน่ห์ครอบงำหรอกหรือทว่ายังไม่ทันที่พระนางจะแผดสุรเสียงบริภาษต่อ สุรเสียงทรงพลังของโอรสสวรรค์ก็คำรามขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้วเสด็จแม่ เจิ้นบอกให้พอ การสมรสของฉินอ๋องก็คือการตัดสินพระทัยของเจิ้น หากเสด็จแม่ยังดึงดันจะกล่าวหาเรื่องอวิชา มิเท่ากับทรงชี้หน้าด่าเจิ้นว่าถูกมนต์ดำชักนำหรอกหรือ”ท่ามกลางความเงียบอันแสนอึดอัดนั้น ไคกั๋วกง เยี่ยนหย