Tous les chapitres de : Chapitre 141 - Chapitre 150

 ตามกำแพงเมืองและป้ายประกาศของทางการ ปรากฏข้อความที่เขียนด้วยถ่านสีดำสนิท สาปแช่งให้ผู้ที่ขัดขวางโชคชะตาของแผ่นดินต้องพบกับความพินาศ ราษฎรที่สิ้นหวังเริ่มมองว่าการที่ฝนหยุดตกนั้น คืออาถรรพ์ที่เกิดจากความอคติของไทเฮาโดยแท้ บางกลุ่มถึงขั้นรวบรวมตัวกันไปคุกเข่าประท้วงที่หน้าประตูวัง ท่ามกลางแดดที่แผดเผาจนผิวหนังแทบไหม้เกรียม พวกเขาไม่ได้เรียกร้องขออาหารหรือเงินทอง แต่กลับตะโกนก้องเรียกหา “ธิดาสวรรค์” และเรียกร้องให้ไทเฮาทรงขอขมาต่อฟ้าดินที่ทำให้แผ่นดินต้องตกอยู่ในกองเพลิงอีกครั้งความโกรธแค้นนี้ลามปามไปถึงขั้นมีการเผาหุ่นฟางที่สวมชุดประทับตราหงส์เพื่อระบายโทสะ ชาวนาที่สิ้นเนื้อประดาตัวชี้หน้าไปทางทิศของวังหลังพลางร่ำไห้สาปแช่งอย่างน่าเวทนาบัดนี้ ชื่อของไทเฮามิได้ถูกจดจำในฐานะมารดาแห่งแผ่นดินผู้สูงส่งอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นหญิงกาลกิณีในสายตาของชาวบ้านผู้หิวโหยไปเสียแล้ว ราชบัลลังก์ของมู่เหวินหลงไม่ได้เพียงแค่สั่นคลอน แต่มันกำลังจะพังทลายลงเพราะโทสะของราษฎร และความขัดแย้งภายในราชวงศ์ที่ไทเฮาทรงเป็นผู้จุดชนวนขึ้นมาเองกับมื

มู่หย่งฉีได้ฟังถึงกับเบิกตาโพลง ไม่อยากเชื่อว่ามู่เหวินหลงจะมีคำสั่งประหนึ่งเป็นการเนรเทศพระมารดาเยี่ยงนี้“เจ้าว่าอย่างไรนะ เสด็จแม่ต้องออกเดินทางไปสักการะเทพบนยอดเขาในวันพรุ่งนี้เชียวหรือ แต่กว่าจะไปครบทุกสารทิศนั่นมันต้องใช้เวลาเกือบปีเชียวนะ”“ท่านอ๋องได้ยินถูกต้องแล้ว ตอนแรกบ่าวก็ไม่เชื่อ แต่คนส่งข่าวแจ้งว่าสำนักโหรหลวงบอกว่าไทเฮาลบลู่ธิดาสวรรค์ ทำให้ภัยแล้งหนักหนากว่าเดิม มีแต่ต้องทำเช่นนี้ถึงจะผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ และขุนนางทั้งหลายต่างก็เห็นด้วยทุกคนพ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อทูลเสียงสั่นมู่หย่งฉีคิดถึงใบหน้าของชาวบ้านที่โกรธแค้น ก็พอเข้าใจได้ว่าเหตุใดพวกขุนนางเหล่านั้นถึงได้เห็นดีเห็นงามกับวิธีการของสำนักโหรหลวง หาไม่แล้วราษฎรคงไม่ยอมอยู่อย่างสงบง่าย ๆ“อย่างไรเสด็จแม่ก็เป็นถึงไทเฮา ฝ่าบาทย่อมต้องจัดรถม้าและขบวนในการเดินทางอย่างดีที่สุด ถือว่าให้เสด็จแม่ไปเที่ยวเล่นนอกวังบ้างก็แล้วกัน” มู่หย่งฉีพูดอย่างปลงตก“แต่ว่ายังไม่หมดพ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อที่ยังรายงานไม่ครบทุกเรื่องพลันกล่าวต่อ“ยังมีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีกหรือ”“ไม่เลวร้ายเลยสักนิดพ่ะย่ะค่ะ เพราะฝ่าบาทมีราชโองการให้จัดงานมงคลสม

 หลิวรุ่ยหลินแสร้งทำตาโตพลางส่ายหน้าขวับทันควัน “ไม่เอา เจินเจินไม่อยากหิว”“ถ้าอย่างนั้นก็หลับตาเสีย... แล้วอยู่นิ่งๆ ไม่ว่าสามีจะทำอะไร ห้ามลืมตาจนกว่าข้าจะบอก เข้าใจไหม” มู่หย่งฉีสั่งเสียงนุ่ม แต่อบอวลไปด้วยความเจ้าเล่ห์หลิวรุ่ยหลินยอมปิดเปลือกตาลงแต่โดยดี แอบยิ้มกริบในใจกับแผนการ 'ล่อลวงภรรยาเด็ก' ของเขา นางปล่อยให้มูหย่งฉีโน้มใบหน้าลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาที่ปลายจมูก และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางที่นางเผลอเผยอรอรับรสสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้นมู่หย่งฉีอาศัยจังหวะที่ร่างบางยอมปิดเปลือกตาลงอย่างซื่อตรง ค่อย ๆ ปลดสายรัดเอวเส้นสุดท้ายออกอย่างแผ่วเบาจนสาบเสื้อตัวในแยกออกจากกัน เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดขาวผ่องราวน้ำนมภายใต้แสงเทียนสลัว มือหนาที่ร้อนระอุเริ่มลูบไล้จากต้นแขนขึ้นมายังลำคอระหง กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นปนกลิ่นแป้งอ่อน ๆ ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณของชายหนุ่มพลุ่งพล่านเขากดร่างของนางลงกับหมอนนุ่มช้า ๆ โดยที่มือนึงยังคงกุมมือนางไว้มั่น“ท่านอ๋อง.

แสงอรุณทอประกายสีทองรำไรลอดผ่านม่านมุกและบานหน้าต่างฉลุลายโบตั๋น กลิ่นอายความรุ่มร้อนที่แผดเผาห้องหอมาตลอดทั้งคืนยังคงอบอวลจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกฤษณาหอมละมุน หลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินค่อยๆ ขยับกายใต้ผ้าห่มแพรปักลายมงคล ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าหาคือความระบมแปลบที่กึ่งกลางกายสาว และอาการเมื่อยล้าตามข้อต่อที่ย้ำเตือนถึงบทรักอันหนักหน่วงของมู่หย่งฉี ชายหนุ่มผู้เพิ่งสถาปนานางขึ้นเป็นชายาอย่างสมบูรณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมานางลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าท่อนแขนแกร่งของมู่หย่งฉียังคงพาดเอวบางไว้มั่น ราวกับเขากลัวว่านางจะอันตรธานหายไปในยามเช้า ใบหน้าคมคายที่ยามปกติมักประดับด้วยรอยยิ้มเสเพล บัดนี้ดูสงบราบเรียบและหล่อเหลาจนน่าใจหาย หลิวรุ่ยหลินจ้องมองใบหน้าของสามีหมาดๆ ด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความอุ่นซ่านระคนประหม่า แม้การตัดสินใจแต่งกับเขาส่วนหนึ่งเพื่อเป็นใบเบิกทางที่ไวที่สุดในการกลับไปฉางหยาง แต่ก็ต้องยอมรับว่าลึกๆ แล้วนางพึงใจในรูปลักษณ์ นิสัยใจคอ และการวางตัวที่ไม่เหมือนกับเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงทั่วไปนักของเขาด้วย ยิ่งพอได้โรมรันกันเมื่อคืน นางก็พบว่าชายาอ๋องเสเพลนี้คงไม่ได้มาง่ายๆ เพราะคง

ภายใต้หลังคาสีทองอร่ามของพระราชวังหลวงที่ตั้งตระหง่านท้าทายแสงตะวัน บรรยากาศภายในตำหนักคุนหนิงกลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่ไหลวนอย่างเงียบเชียบกลิ่นกำยานชั้นเลิศหอมอบอวลทว่ากลับชวนให้รู้สึกอึดอัดเมื่อหลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินต้องเผชิญหน้ากับเหล่าสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน นางสวมชุดพิธีการสีแดงมงคลปักดิ้นทองลายหงส์เหินทับซ้อนกันหลายชั้นจนดูสง่างามราวกับเทพธิดาตัวน้อย ทว่าน้ำหนักของมันกลับกดทับบอบบางของนางให้ยิ่งดูเล็กลงไปอีกเมื่อต้องคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮองเฮาสายตาฉลามบกของเหล่าพระสนมที่นั่งเรียงรายอยู่ด้านข้างต่างจับจ้องมาที่นางราวกับจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณข้างใน บ้างก็สงสัยในข่าวลือเรื่องสติปัญญาที่ไม่สมประกอบ บ้างก็ริษยาในวาสนาที่ได้รับประทานสมรสกับเว่ยอ๋อง ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มที่ประดับด้วยรอยยิ้มซื่อใสและดวงตาที่ดูกระจ่างใจไร้เล่ห์เหลี่ยมของเหยาหลิงเจิน กลับทำให้คำครหาเหล่านั้นกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ หลิวรุ่ยหลินในคราบเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาแสร้งทำเป็นตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราของตำหนักจนดูคล้ายเด็กน้อยที่เพิ่งเคยเข้าวังครั้งแรกมู่หย่งฉียืนตระหง่านอยู่เคียงข้างนางราวกับขุน