All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 151 - Chapter 160

ขบวนเสด็จเริ่มเคลื่อนตัวออกจากศาลาสิบลีอย่างเป็นทางการ เสียงเกือกม้าและเสียงล้อรถม้าดังประสานกันเป็นจังหวะที่มั่นคง มู่หย่งฉีเลือกที่จะควบม้าศึกขนาบข้างรถม้าของเจินเจินเกือบตลอดเวลา ชุดเกราะสีเงินของเขาสะท้อนแสงแดดดูองอาจราวกับเทพสงคราม ทว่าสายตาของเขากลับคอยชะเง้อมองลอดม่านหน้าต่างเข้ามาดูชายาเกือบทุกๆ ห้านาที“อ้ายเฟย เมื่อครู่เจ้าจิ้งจอกนั้นมันพูดอะไรกับเจ้า หน้าเจ้าดูซีดไปนิดหนึ่งนะ หากมันพูดจาเพ้อเจ้อให้เจ้ากังวล ข้าจะสั่งคนไปจัดการตัดลิ้นมันเสียเดี๋ยวนี้เลย” มู่หย่งฉีถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่ค่อยเชื่อว่าเยี่ยนจิ้นหลิงหวังดี เพราะนิสัยชอบปั่นหัวผู้อื่น“พี่ชายผมเงินแค่อวยพรให้เราลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง แล้วก็พูดอะไรยากๆ ที่เกี่ยวกับดวงดาว ข้าจำไม่ได้แล้ว” หลิวรุ่ยหลินโผล่หน้าออกมาตอบพลางส่งยิ้มกว้างให้เขา เพื่อกลบเกลื่อนความพะวักพะวนในใจ นางแสร้งชี้ชวนให้เขาดูนกกระยางที่ร่อนลงกินน้ำในนาข้าวสองข้างทาง “ดูนั่นสิ นกตัวนั้นมันทำท่าเหมือนจะเต้นระบำเลย”มู่หย่งฉีส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างระอาแกมเอ็นดูในความช่างจรรโลงใจของนาง ความกังวลเรื่องกุนซือหายไปสิ้นเมื่อเห็นรอย

“เจ้าใจร้ายนักเจินเอ๋อร์ สามีอุตส่าห์พามาที่ลับตาคนเช่นนี้ เจ้ายังจะไล่ข้าไปที่อื่นอีกหรือ” เขาเดินเข้าประชิดตัวนาง มือหนาลูบไล้ไปที่แก้มเนียนก่อนจะเลื่อนลงไปที่สายรัดเอวของนางอย่างแผ่วเบา “ผ้าพวกนี้มันหนักและชื้นเหงื่อจากการเดินทางมาทั้งวัน ให้ข้าช่วยเอาออกให้เจ้าเถิดนะ อ้ายเฟย”“ท่าน... ท่านจะทำอะไรน่ะ ท่านอ๋อง” หลิวรุ่ยหลินใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก แม้จะเคยผ่านบทรักกับเขามาบ้างแล้ว แต่ความแพรวพราวและคำพูดที่เหมือนจะหยอกแต่ก็เอาจริงของเขาก็ยังทำให้นางทำตัวไม่ถูก“ข้าก็จะช่วยเจ้า 'เตรียมตัว' ลงสระอย่างไรเล่า” มู่หย่งฉีกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนๆ ของเขาทำให้นางขนลุกซู่ “เจ้าดูสิ... ผ้านี่มันช่างเกะกะสายตาข้านัก ข้าอยากเห็นเจ้าในสภาพที่ 'บริสุทธิ์' เหมือนน้ำในสระนี้มากกว่า”เมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดร่วงลงสู่พื้นหญ้า ร่างเปลือยเปล่างดงามก็ปรากฏสู่สายตาของอ๋องหนุ่มภายใต้แสงจันทร์สลัว ผิวของนางขาวเนียนละเอียดดุจหยกชั้นเลิศ ทรวดทรงองเอวที่โค้งเว้าได้รูปทำเอาชายหนุ่มแทบจะลืมหายใจมู่หย่งฉีอุ้มนางลงไปในสระน้ำร้อนอย่างทะนุถนอม ความอุ่นของน้ำโอบอุ้มร่างกายของทั้งคู่ไว้ ทว่าความร้อนจากภาย

ทว่าหลิวรุ่ยหลินรู้ดี... ความสงบนี้มีราคาที่ต้องจ่าย นางกวาดสายตามองผ่านม่านหมอกพลางนึกถึงโครงสร้างอำนาจที่ค้ำจุนแคว้นเว่ยแห่งนี้ แววตาของนางไหววูบเมื่อนึกถึงสองเสาหลักที่คอยเป็นแขนซ้ายแขนขวาให้มู่หย่งฉีคนแรกคือหวงเชียนเล่อ แม่ทัพฉีหลิงผู้หล่อเหลาและสุขุมลุ่มลึก นางกับเขานั้นนับว่ามีความผูกพันไม่น้อย เพราะเคยร่วมเหตุการณ์สำคัญๆ มาด้วยกันพร้อมกับมู่หย่งฉี และที่สำคัญที่สุด บัดนี้เขาได้แต่งงานกับกัวรั่วชิง สหายสนิทวัยเยาว์ของร่างนี้ไปแล้ว การกลับมาแดนประจิมครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนการได้กลับมาหาคนกันเองที่ไว้วางใจได้ทว่าอีกคนคือเฉินรุ่ย กุนซือหน้าหยกผู้มีสติปัญญาหลักแหลม กลับเป็นบุคคลเดียวที่นางเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงความเก่งกาจแต่ยังไม่เคยพบพานตัวจริงเลยสักครั้ง ความสนใจใคร่รู้ในตัวยอดกุนซือผู้นี้ทำให้หลิวรุ่ยหลินรู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ที่จะได้เห็นหน้าค่าตาคนที่คอยวางแผนเบื้องหลังความมั่นคงของแคว้นเว่ยเมื่อรถม้าเคลื่อนเข้าสู่เขตกำแพงเมืองฉางหยาง ความอลังการก็ปรากฏแก่สายตา เมืองหลวงแห่งแคว้นเว่ยแห่งนี้ได้รับการวางผังเมืองอย่างเป็นระเบียบ ถนนสายหลักปูด้วยหินเรียบกริบ ทันทีที่ขบวนเสด็จย่า

ภายใต้แสงตะเกียงที่วับแวมภายในห้องอักษร เฉินรุ่ยนั่งนิ่งจ้องมองม้วนรายงานในมือทว่าดวงตากลับมิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรแม้แต่น้อย ภาพของสตรีโฉมงามที่ก้าวลงจากรถม้าเมื่อช่วงกลางวันยังคงติดตา นางงดงามราวกับภาพวาดที่จิตรกรเอกบรรจงสรรค์สร้าง ทว่าแววตาที่ดูเลื่อนลอยและกิริยาที่เกาะชายฉลองพระองค์ของมู่หย่งฉีแจไม่ยอมห่างนั้น... กลับทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในอกเขาวางพู่กันลงเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุด‘สวยแต่ไร้แก่นสาร’ นั่นคือคำจำกัดความแรกที่เขามอบให้คุณหนูสี่แห่งจวนเจิ้นหนิงโหว ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นพระชายาเว่ยอ๋องเรียบร้อยแล้วเดิมทีเขากับมู่หย่งฉีตกลงกันไว้เป็นมั่นเหมาะ ว่าสตรีที่จะมาประทับที่เรือนเหมยฮวาควรเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางที่ไม่โดดเด่นนักในราชสำนัก เพื่อลดความหวาดระแวงจากฮ่องเต้ และเพื่อความสะดวกในการควบคุมดูแล มิให้เกิดการแทรกแซงจากขั้วอำนาจใดอำนาจหนึ่ง ทว่าท่านอ๋องของเขากลับเลือกเดินหมากที่อันตรายที่สุด ด้วยการคว้าเอาแก้วตาดวงใจของเจิ้นหนิงโหวกลับมาแดนประจิม“ท่านอ๋อง ท่านกำลังคิดจะทำสิ่งใดกันแน่” เฉินรุ่ยพึมพำกับความว่างเปล่าความกังวลของเขาไม่ใช่เพียงเรื่องนิสัยส่วน

ภายในจวนเว่ยอ๋องยามบ่าย แสงอาทิตย์อ่อนแสงทอประกายพาดผ่านกิ่งหลิวที่ลู่ลมอยู่ริมสระน้ำ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยฮวาเหมันต์ที่ยังหลงเหลือฤดูกาลโชยมาตามลม บรรยากาศภายในจวนช่วงนี้ดูจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ผิดจากเมื่อก่อนนัก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะการมีอยู่ของพระชายาเว่ยอ๋อง หรือก็คือเหยาหลิงเจิน สตรีผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกขนานนามว่าเป็นคนเขลาแห่งจวนโหว ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นยอดดวงใจที่เว่ยอ๋อง มู่หย่งฉี คอยประคบประหงมยิ่งกว่าสิ่งใดในฐานะคู่แต่งงานใหม่ที่เพิ่งย้ายมาพำนัก ณ แคว้นบรรณาการอันห่างไกลจากความวุ่นวายและเล่ห์เหลี่ยมในเมืองหลวงมู่หย่งฉีนั่งเอนกายอยู่ริมระเบียงไม้แกะสลักในท่าทางที่ดูเกียจคร้านและไม่เอาถ่านตามวิสัยอ๋องเสเพล มือข้างหนึ่งแกว่งจอกสุราไปมาอย่างสำราญใจ แววตาคมกริบที่มักจะฉายแววเสเพลบัดนี้กลับจดจ้องมองร่างบอบบางในชุดสีชมพูกลีบบัวที่กำลังเยื้องกรายอยู่กลางสวน หลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินกำลังทำหน้าที่ “พระชายาผู้ใสซื่อ” ได้อย่างแนบเนียน นางแสร้งหยอกล้อกับเหล่าผีเสื้อ ท่วงท่าดูไร้เดียงสาประหนึ่งเด็กหญิงที่เพิ่งตื่นจากฝันอันยาวนาน ทว่าในความอ่อนช้อยนั้นกลับซ่อน