All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 161 - Chapter 170

ยามอาทิตย์อัสดง ลมวสันต์พัดพาเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่านอกด่านข้ามกำแพงสูงชันเข้าสู่ใจกลางจวนเว่ยอ๋อง ณ เมืองฉางหยาง แสงโคมระย้าสีนวลตาถูกจุดขึ้นนับร้อยดวงจนทั่วทั้งบริเวณสว่างไสวดุจกลางวัน เงาสะท้อนของแสงไฟระยิบระยับบนผิวน้ำในสระบัวประหนึ่งมุกดาหารที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ บรรดาสาวใช้ในชุดสีเขียวอ่อนเดินนวยนาดคอยรินสุราและจัดวางอาหารเลิศรสอย่างไม่ขาดสาย เสียงเครื่องสายบรรเลงเพลงมงคลแผ่วพลิ้วประโลมโสตประสาทของผู้มาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับพระชายาอย่างสมเกียรติบนแท่นประธานที่ยกสูงขึ้นจากพื้น มู่หย่งฉีนั่งเอนกายอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลายวิจิตรอย่างไม่ยี่หระต่อจารีตนัก ฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาถูกสวมใส่อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่ดูแข็งแกร่ง แววตาคมกริบที่มักฉายความดุดันยามอยู่ต่อหน้ากองทัพ บัดนี้กลับเหลือเพียงความเสเพลและลุ่มหลงยามที่เขาก้มลงกระซิบกระซาบหยอกเย้าชายารัก“อ้ายเฟย ดูสิ... ขนมกุ้ยฮวาเกาเหล่านี้ข้ากำชับให้พ่อครัวทำแบบที่เจ้าชอบ รสชาติหวานล้ำ หอมละมุนแน่นอน ลองชิมดูสิ” มู่หย่งฉีเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วเชยคางมนของเหยาหลิงเจินขึ้นมาสบตา ท่าทางเห่อพระชายาใหม่ของเขาช

“ว้าย!!! ละ...เลือด เลือดเต็มเลย” หลิวรุ่ยหลินร้องลั่นพลางทำท่าเสียหลักล้มคะมำไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาเหมือนกระต่ายตื่นตูมที่เผลอทำเรื่องน่ากลัวลงไป มือเรียวบางพยายามป้ายหยดเลือดที่กระเซ็นโดนแก้มออกด้วยท่าทางลนลานมู่หย่งฉีปรายตามองซากศพนักฆ่าที่ตายด้วยตะเกียบเพียงข้างเดียวอย่างเย็นชา ท่านอ๋องนุ่มก็พลันรู้แจ้งแก่ใจทันทีว่าสตรีที่เขาคิดว่าใสซื่อไร้เดียงสา สติปัญญาอ่อนด้อยจนเขากลัวว่าหากไม่ประคบประหงมให้ดีนางจะแตกสลาย แท้จริงแล้วคือยอดฝีมือที่ตบตาเขาได้แนบเนียนยิ่งกว่านักแสดงงิ้ว‘ประเสริฐนัก เหยาหลิงเจิน เจ้ากล้าทำให้เปิ่นหวางเป็นบุรุษหน้าโง่!’ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาอยากจะบีบคอนางให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าเขากลับเลือกเก็บแววตาที่แทบจะลุกเป็นไฟ และคิดที่จะ "ลองดี" เป็นครั้งสุดท้ายมู่หย่งฉีแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก วิ่งสะเปะสะปะจะกลับไปหานาง เปิดช่องว่างให้มือสังหารอีกคนพุ่งเข้ามาล็อคคอและพาดดาบลงบนลำคอของตนเองอย่างง่ายดาย ทำทีเป็นอ๋องเสเพลไร้ฝีมือที่ถูกจับเป็นตัวประกัน“หวงเชียนเล่อ ช่วยเปิ่นหวางด้วย!เขาร้องโวยวายเสียงหลงพลางดิ้นรนอย่างขวัญเสีย ทว่าภายใต้หน้ากากอันตื่นตระ

ราตรีนี้ช่างยาวนานและหนาวเหน็บกว่าค่ำคืนใดในจวนเว่ยอ๋อง ภายในห้องทรงอักษรที่เคยมีสง่าราศีและอบอุ่น บัดนี้กลับตกอยู่ในความสลัวราง มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ปักอยู่บนเชิงเทียนทองเหลือง เปลวไฟวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง สะท้อนให้เห็นใบหน้าคมเข้มของมู่หย่งฉีที่นั่งนิ่งดุจรูปสลักหิน โดยมีเฉินรุ่ย กุนซือคู่ใจยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังในมุมมืด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของห้องที่ไร้ตัวตนในมือของมู่หย่งฉีกำพัดเหล็กฉลุลายเล่มหนาเอาไว้แน่น นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามลวดลายประณีตและร่องรอยคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง กลไกที่นางใช้ตวัดเพียงครั้งเดียวก็คร่าชีวิตคนได้ในพริบตา... ช่างเยือกเย็นและงดงามจนน่าขนลุก ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพของสตรีที่เขาเคยประคบประหงมราวกับแก้วบางที่พร้อมจะแตกสลาย กลับพุ่งทะยานร่างด้วยวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศและแววตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ภาพเหล่านั้นวนเวียนหลอกหลอนจนเขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้แม้เพียงเคลิ้มเดียว‘เหยาหลิงเจิน... เจ้าคงหัวเราะเยาะเปิ่นหวางอยู่ในใจสินะ ที่ปั่นหัวคนอย่างมู่หย่งฉีให้กลายเป็นตัวโง่งมได้ถึงเพียงนี้’ความโกรธแค้นที่ถูกหลอกลวงประหนึ่งคนเขลาที่ถูกนางจูงจมูกมาต

บรรยากาศภายในคุกใต้ดินของจวนเว่ยอ๋องช่างแตกต่างจากความโอ่อ่าเบื้องบนราวฟ้ากับเหว กลิ่นอับชื้นของดินและคาวสนิมเหล็กจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศที่เยือกเย็นจนแทบจับไข้ ทว่าท่ามกลางความโสมมนั้น กลับมีการจัดเตรียมที่ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิง บ่าวรับใช้ในจวนรีบกุลีกุจอวางเก้าอี้หวงฮวาหลีสลักลายมังกรทักษิณลงกึ่งกลางโถงสอบสวน ตามด้วยถาดถ้วยกระเบื้องเนื้อดีที่มีควันน้ำชาสีใสกรุ่นหอมฟุ้งเว่ยอ๋องทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวงฮวาหลีอย่างแช่มช้า ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายทว่ากลับกดดันจนบ่าวไพร่ที่ยืนเฝ้าอยู่รอบบริเวณต้องก้มหน้าจนคางชิดอก เขาประคองถ้วยกระเบื้องขึ้นมาจิบน้ำชาอย่างสุนทรีย์ ก่อนจะวางลงบนจานรองเบาๆ เสียงกระทบของเครื่องเคลือบดังกังวานชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัดดุจเสียงระฆังมรณะ“น้ำชาที่เปิ่นหวางเตรียมไว้ต้อนรับพวกเจ้ายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้...” มู่หย่งฉีเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ควันน้ำชาที่ม้วนตัวลอยขึ้นสูง “หวังว่าพวกเจ้าจะมีความ 'ยอดเยี่ยม' มาแลกเปลี่ยนให้เปิ่นหวางพอใจนะ”คำว่า 'ยอดเยี่ยม' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้น บาดแทงเข้าไปในโสตประสาทของสาวใช้ทั้งสี่จากจวนเจิ้นหนิงโหวประหนึ่งเข็

บรรยากาศภายในห้องสอบสวนอันหนาวเหน็บและอับชื้นดูจะบีบคั้นขึ้นทุกขณะ เหยาปิงกวาดสายตาจับจ้องมู่หย่งฉีอย่างท้าทาย แววตาของนางมิใช่บ่าวที่หวาดกลัวอาญา แต่กลับเด็ดเดี่ยวประหนึ่งสตรีที่พร้อมจะแลกชีวิตเพื่อปกป้องเกียรติของเจ้านาย นางเริ่มกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสัตย์จริง“ตลอดเจ็ดปีที่คุณหนูสี่ต้องนอนนิ่ง พูดไม่ได้ ขยับไม่ได้ เพราะศีรษะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงหลังหัวกระแทกหินตอนพลัดตกลงไปในน้ำ ท่านโหวต้องยอมลดเกียรติ ลดตำแหน่งตนเองไปเป็นเจ้าเมืองเล็กๆ ห่างไกลความเจริญที่ฉางซาเพียงเพื่อพาบุตรสาวไปหาหมอเทวดาตามคำแนะนำของฝ่าบาทเพคะ”ใบหน้าของมู่หย่งฉีรู้สึกชาวาบไปชั่วขณะ ความรู้สึกหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมากลางอก คล้ายกับว่าเขาจะเคยได้ยินเรื่องราวเหล่านี้จากปากของมู่เลี่ยงหรงเมื่อเจ็ดปีก่อน เพียงแต่ในยามนั้น เขาไม่ได้สนใจไยดีขุนนางที่ดูเหมือนจะถูกลดความสำคัญลงและถูกเนรเทศไปอยู่ชนบทท่ามกลางฝุ่นดินสักเท่าใดนัก ในสายตาของอ๋องผู้สูงศักดิ์ เรื่องของจวนโหวที่ตกต่ำย่อมมิใช่สิ่งที่เขาต้องเก็บมาใส่ใจพอเห็นมู่หย่งฉีนิ่งอึ้งไปเช่นนั้น เหยาปิงก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มิใช่เพราะความ