บททั้งหมดของ เผลอรัก(น้อง)บำเรอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“อย่าคิดนะว่าฉันจะใจดีกับเธอ คงจะไปหว่านเสน่ห์ใส่ไอ้เมฆสินะ มันถึงจะใช้หนี้ให้ ฝันไปเถอะ ในเมื่อเธอกลับเข้ามาในชีวิตของฉันอีก ฉันก็จะทำให้เธอต้องเจอกับความทุกข์ทั้งกายและใจของเธอ แล้วเธอจะรู้สึก!”กวินกัดฟันพูดด้วยความรู้สึกโกรธแค้นตอนที่ 10 จะเป็นเด็กเสี่ยหรือจะเป็นเด็กเสิร์ฟวนิดาเดินทางมาที่ผับหรูแห่งนี้อีกครั้ง และวันนี้เธอรู้สึกมีความหวังที่จะรักษาบ้านเอาไว้ได้ร่างเล็ก ส่วนสูงเพียง 160 เซนติเมตร กำลังก้าวขาขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัวของกวิน ที่อยู่ชั้นสอง(ก๊อกๆๆ)(แอ๊ดดด)วนิดายื่นมือไปเคาะประตู แล้วเปิดเข้าไปทันที สายตาคมของเจ้าหนี้กำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขานั่งกอดอกอยู่บนโซฟา ท่าทางน่าเกรงขาม“คนของพี่วิ...เอ่อ...คุณวิน โทรไปบอกหวานให้มาหาคุณวินอีกครั้งค่ะ”วนิดายืนตัวตรงพูดกับเขา“เธอไปหว่านเสน่ห์ใส่เพื่อนของฉันสินะ มันถึงได้อาสาที่จะใช้หนี้แทนเธอน่ะ”“หวานเปล่านะคะ หวานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่เมฆจะมาใช้หนี้แทนหวาน และถ้าหวานรู้ หวานก็ไม่ให้พี่เมฆใช้หนี้แทนอยู่แล้ว หวานแค่ให้พี่เมฆมาช่วยคุยกับคุณวิน เรื่องที่หวานขอต่อดอกและจ่ายค่าปรับล่าช้า แค่นั้นจริงๆค่ะ”เธอ

(เอี๊ยดดดด)อยู่ๆเขาก็เหยียบบรคกะทันหัน “ลงไป!”“!”“บอกให้ลงไปไง!”วนิดามองข้างทางผ่านกระจกรถ บริเวณนั้นเป็นพื้นที่เปลี่ยว ไร้รถสัญจร และห่างไกลจากชุมชนพอสมควร“จะให้หวานลงรถได้ยังไง ตรงนี้ไม่มีรถผ่านมาเลย”“บอกให้ลงไป! จะลงดีๆหรือให้ฉันลากลง!”วนิดาจำใจต้องลงจากรถไปยืนอยู่ข้างทางที่ไร้แสงไฟ เธอได้แต่ยืนน้ำตาไหล มองดูรถหรูขับออกไปจนลับสายตา ตอนที่ 12 น้ำหวานหายไปหญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวสุดๆ “!”แสงไฟจากรถที่กำลังขับเข้ามาด้วยความรวดเร็ว สาดส่องกระทบดวงตาของเธอ วนิดารู้สึกตื่นกลัวจนตัวสั่น เมื่อรถคันที่เล่นมา กำลังหยุดจอดใกล้ๆเธอ“น้ำหวาน ขึ้นรถเร็ว”“พี่เมฆ!”วนิดารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าคนที่ขับรถมาคือเมฆินทร์ หญิงสาวรีบเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งทันที“พี่เมฆมาที่นี่ได้ยังไงคะ”เธอถามออกไปทันที ขณะที่เมฆินทร์กำลังขับรถออกจากตรงนั้น“พี่ขับรถตามหลังไอ้วินมาน่ะ เพราะพี่คิดว่าไอ้วินจะต้องทำเรื่องพิเรนแน่ๆ...น้ำหวาน”“คะ?”“เอาเงินของพี่ไปใช้หนี้ไอ้วินก่อนเถอะนะ ถ้าน้ำหวานยังทำงานอยู่ใกล้ๆมันแบบนี้ มีหวังต้องโดนมันกลั่นแกล้งจนเป็นประสาทแน่ๆ”เมฆ

“หวานขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”ร่างเล็กหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เธอต้องชนเข้ากับร่างแกร่งของคนที่เพิ่งจะก้าวขาเข้ามาในห้อง(แอ๊ดดด)(ตุ๊บ!)“ว้าย!”“น้องน้ำหวาน!”“คุณอาร์ท”ตอนที่ 14 เกลียดกันก็แค่อยู่ให้ห่างหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกัน ส่งยิ้มให้หญิงสาวทันทีที่รู้ว่าคนที่เขาเดินชนคือ วนิดา“น้องน้ำหวานมาทำอะไรในห้องนี้ครับ พี่นึกว่าน้องน้ำหวานไม่มาทำงานเสียอีก”ใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาบ่งบอกถึงความเจ้าชู้ และแสดงออกว่าเขาชื่นชอบเธอพอสมควร“หวานเข้ามาใช้...”“รีบกลับไปทำงานได้แล้ว!”ยังไม่ทันที่วนิดาจะได้พูดอะไรต่อ กวินพูดขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน“หวานขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"เธอโค้งศีรษะให้ลูกค้าคนสำคัญของผับแห่งนี้“ครับ เดี๋ยวพี่ลงไปนั่งโต๊ะเดิมนะครับ”“โอเคค่ะ”ร่างเล็กเดินออกจากห้อง เพื่อกลับไปทำงานตามหน้าที่ของเธอ กวินมองดูเพื่อนที่กำลังแสดงออก ว่าเขาพอใจในตัววนิดาไม่มากก็น้อย“มึงมายุ่งอะไรกับยัยนี่วะ อย่าบอกนะ ที่มึงเข้ามาในผับของกูทุกวันเป็นเดือนๆ เพราะมึงมาติดพันยัยเด็กนี่”กวินถามเพื่อนรักที่เพิ่งจะนั่งลงโซฟา“กูก็เพิ่งจะรู้ว่าพนักงานเสิร์ฟที่นี่มีสาวน่ารักขนาดนี้ กูก็เลยมาดื่ม

“เธอคิดว่าฉันไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเหรอวะ! เมื่อกี้เธอด่าอะไรฉัน!”“...”ร่างกายกำยำ นุ่งผ้าขนหนูพันรอบเอวเพียงผืนเดียว เขายืนเท้าเอวจ้องหน้าวนิดาด้วยอารมณ์เดือดดาล“เงียบทำไมวะ! เมื่อกี๊เธอด่าอะไรฉัน!”“ก็ด่าว่าคุณสกปรกและสำส่อนไงล่ะ!”วนิดาขึ้นเสียงกลับไปอย่างเหลืออด ยิ่งทำให้กวินโมโหมากขึ้นกว่าเดิมตอนที่ 16 ฉันจะสั่งสอนเธอ!(พรึ่บ)“ว้าย!”ข้อมือเล็กถูกมือกระชากเต็มแรง จนทำให้ร่างเล็กเซมากระแทกเข้าที่อกแกร่ง วนิดามองหน้าคนใจร้ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย“เธอกล้าว่าฉันเป็นคนสกปรกสำส่อนเหรอวะ!”เขาจ้องหน้าวนิดา ราวกับจะฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ “อย่ามาปากดีดูถูกฉัน คนชั้นต่ำอย่างเธอ คิดว่าตัวเองสะอาดมากเหรอ เพราะความต่ำตมของเธอกับแม่ของเธอไง เธอถึงได้มาเป็นขี้ข้าฉันแบบนี้!”“ปล่อยนะ! เจ็บ!”วนิดาพยายามแกะมือของเขาออกจากข้อมือของเธอ แต่แรงอันน้อยนิดไม่สามารถสู้แรงของกวินได้“เจ็บเหรอ! ฉันสามารถทำให้เธอเจ็บกว่านี้ได้อีก ถ้าเธอยังกล้าพูดว่าฉันสกปรกสำส่อนอีก คนที่สกปรกจริงๆ คือเธอกับแม่ของเธอต่างหาก เธอมันก็ไม่ต่างจากแม่ของเธอหรอก เห็นผู้ชายรวยๆก็พร้อมที่จะเอาตัวเข้าแลก”“คุณหยุดดูถูกแม่ของฉัน

“นี่เธอกล้าเถียงฉันเหรอวะ!”“อธิบายก็ว่าเถียง คุณคิดจะหาเรื่องฉันแบบไม่หยุดพักเลยใช่ไหม”(ก๊อกๆๆ)(แอ๊ดดด)อยู่ๆก็มีคนเคาะประตู และเปิดเข้ามาทันที วนิดาจำเป็นต้องหยุดพูดและหยุดเถียงเขา“คุณวินครับ คุณลิซ่ามาหาครับ”“ให้เข้ามาตอนนี้เลย ส่วนเธอ กลับไปทำงานได้แล้ว!”วนิดาตาหมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีที่เขาไล่ และหญิงสาวก็ต้องตกใจ เมื่อเธอกำลังเดินผ่านผู้หญิงที่เข้ามาหากวินในเวลานี้ตอนที่ 18 เหตุการณ์ชุลมุน“นี่มันคุณลิซ่า นางแบบลูกครึ่งชื่อดังนี่”วนิดาชำเรืองมองหญิงสาวร่างระหง ที่เดินสวนทางกับเธอ วนิดาแอบปลื้มนางแบบสาวมานานหลายปี เธอไม่คิดว่าจะได้เจอตัวจริงที่นี่ ทั้งๆที่เธออยากจะมองลิซ่านานๆ แต่เธอต้องรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง แค่ได้เห็นนางแบบสาวตัวเป็นๆ แค่นี้วนิดาก็รู้สึกดีมากแล้ว“เธอมาที่นี่ทำไม”กวินถามลิซ่า นางแบบลูกครึ่งไทยอเมริกัน ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ลิซ่าก็มาหาวินไงคะ คิดถึงก็เลยมาหา”(พรึ่บ)หญิงสาวนั่งลงที่โซฟาข้างๆกวิน ก่อนจะยื่นแขนไปกอดรัดลำแขนแกร่ง“ปล่อย...ฉันคุยกับเธอตั้งแต่วันนั้นแล้ว เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”เขาพูดพร้อมกับใช้มือดันแขนของหญิงสาวออก“ทำไมอ่ะ ทำไมวินต้อง