ความร้ายกาจของกวิน

ตอนที่ 11 ความร้ายกาจของกวิน

เป็นความโชคดีของวนิดาอย่างหนึ่ง เพราะเธอเพิ่งจะปิดเทอมได้แค่ 2 วัน ถ้าหากว่ายังอยู่ในช่วงเวลาเรียน จะต้องมีผลกระทบกับการเรียนของเธอแน่นอน เพราะเธอต้องทำงานในร้านอาหารญี่ปุ่น แล้วยังจะต้องไปทำงานที่ผับของกวินในเวลากลางคืน

“แม่คะ หวานต้องไปทำงานแล้วนะ ช่วงปิดเทอมหวานเลิกงานดึกมาก แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหวานนะคะ”

วนิดานั่งคุกเข่าพูดกับมารดาที่นั่งอยู่บนรถเข็น ลำแขนเล็กยื่นไปโอบกอดมารดาด้วยความรักและความห่วงใย

“น้ำหวานไม่ต้องห่วงป้าวารีนะ น้าจะดูแลให้เอง ป้าวารีก็เหมือนพี่สาวคนหนึ่งของน้า ถ้าน้าไม่ได้อยู่กับป้าวารี น้าก็คงจะเหงามาก”

นางนิ่มนวลพูดกับวนิดา

“ขอบคุณนะนิ่มมากเลยนะคะ ที่ช่วยดูแลแม่ตลอด”

“หวานไปทำงานเถอะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะ”

มือเหี่ยวย่นของคนที่ป่วยมาหลายเดือน ลูบลงที่ศีรษะของลูกสาวอย่างอ่อนโยน

วนิดาเดินทางมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นในเวลา 10.30 น. เธอสวมชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ซึ่งเป็นกางเกงขายาวสีดำ และเสื้อกิโมโนสีแดง

“น้ำหวาน! ทางนี้”

เสียงไอรดาเรียกวนิดาทันทีที่เธอเดินเข้าไปในร้าน

“ไอ...ทำไมเธอถึงใส่ชุดเหมือนกันกับฉันเลยล่ะ”

วนิดาถามไอรดา เมื่อเธอเห็นเพื่อนรักใส่ชุดพนักงานของทางร้าน เหมือนกับชุดที่เธอใส่

“ฉันมาทำงานช่วงปิดเทอมเป็นเพื่อนเธอไงล่ะ คุณแม่อยากให้ฉันช่วยงาน ฉันก็เลยต้องมาเป็นเด็กเสิร์ฟคู่กับเธอไง คริคริ”

วนิดาถึงกับยิ้มกว้าง เธอรู้ว่าเพื่อนรักของเธอต้องการมาทำงานช่วยเธอมากกว่า วนิดาทำงานในร้านอาหารญี่ปุ่นจนถึงเวลา 20:00 น. จากนั้นเธอจึงเปลี่ยนชุดแล้วนั่งรถเมล์ไปทำงานต่อที่ผับของกวิน โดยใช้เวลาในการเดินทางราวๆหนึ่งชั่วโมง

“พรีม ช่วยสอนงานเด็กใหม่ด้วยนะ”

นายเอ็มพาน้ำหวานเดินไปหาพนักงานหญิงชื่อพรีม

“ได้ค่ะ พี่เอ็ม”

พรีมตอบกลับ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เอ็ม วนิดาพอจะมองออก คนทั้งสองน่าจะเป็นแฟนกัน

“เธอต้องทำงานอยู่ที่นี่ เรียนรู้งานกับพรีม ไม่เข้าใจอะไรก็ให้ถามพรีมนะ”

นายเอ็มบอกวนิดา จากนั้นจึงเดินออกไปจากห้องของพนักงาน

“สวัสดีค่ะ พี่พรีม หนูชื่อน้ำหวานนะคะ”

วนิดาไหว้สวัสดีหญิงรุ่นพี่ พรีมน่าจะมีอายุมากกว่าเธอราวๆ 5 ปี

“สวัสดีจ้ะ นี่ชุดของน้ำหวานนะ”

เธอส่งชุดสำหรับพนักงานเสิร์ฟจำนวน 3 ชุด ให้กับวนิดา

“ไปเปลี่ยนชุดเถอะ พี่จะได้สอนงาน”

“ค่ะ”

วนิดานำชุดกระโปรงทรงเอสีดำ และเสื้อโปโลสีขาวมาสวมใส่ในห้องน้ำ เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอจึงเดินไปหาพรีมอีกครั้ง

“สวยจังเลย สวยแบบนี้น่าจะได้ทิปเยอะ มานั่งตรงนี้ พี่จะแต่งหน้าให้”

วนิดาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ พรีมใช้เครื่องสำอางแต่งหน้าบางๆให้วนิดา ทรงผมของเธอถูกมัดรวบสูง และติดโบว์สีแดง ด้านหน้าปล่อยปอยผมลงมาเล็กน้อย พรีมจ้องมองใบหน้าสวยอย่างชื่นชม

“สวยขนาดนี้ทำไมคุณกวินถึงให้มาเป็นเด็กเสิร์ฟนะ”

พรีมพูดพึมพำ แต่ก็ทำให้วนิดาได้ยินสิ่งที่พรีมพูด

“ทำไมเหรอคะ ปกติคุณกวินจะส่งคนสวยๆไปบำเรอเสี่ยเหรอคะ”

วนิดาถามด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

“เสี่ยที่ไหน ที่นี่ไม่มีเสี่ยหรอก ส่วนมากสาวๆสวยๆที่มาสมัครงาน คุณวินจะเก็บไว้กินเองน่ะสิ อุ๊ย! พูดผิด คุณวินไม่กินเด็กหรอก มีแต่จะเก็บไว้เป็นเด็กเลี้ยงของเพื่อนๆเขานั่นแหละ”

“อ๋อ...ค่ะ”

วนิดารู้สึกสงสัย แล้วทำไมคืนนั้นเขาถึงบอกเธอว่า จะให้เธอไปเป็นนางบำเรอของเสียแก่ๆ แต่เมื่อได้ฟังสิ่งที่พรีมพูด เธอก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาพอสมควร

“พร้อมแล้วใช่ไหม พี่จะสอนงาน พี่จะสอนให้เธอรู้ว่าต้องบริการลูกค้าแบบไหน ถึงจะได้ทิปเยอะ”

วนิดายิ้มกว้าง เพราะกวินบอกเธอไว้แล้ว เธอจะไม่ได้เงินค่าจ้างสักบาท เพราะเขาคิดเป็นดอกเบี้ยทั้งหมด ส่วนทิปที่ได้จากลูกค้า เขาจะไม่หักจากเธอแม้แต่บาทเดียว

วนิดาเป็นคนที่เรียนรู้และเข้าใจอะไรได้ง่าย พรีมใช้เวลาสอนงานเธอเพียงชั่วโมงเดียว อีกทั้งประสบการณ์ที่เธอทำงานอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นหลายเดือน การเป็นพนักงานเสิร์ฟ จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

“หวานกลับบ้านก่อนนะคะพี่พรีม”

วนิดาบอกลาเพื่อนร่วมงานด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเธอจะถูกกวินบังคับให้มาทำงานขัดดอก แต่ทิปที่เธอได้จากลูกค้าในวันนี้ ทำให้หญิงสาวรู้สึกดี เพราะเธอจะได้นำเงินส่วนนี้เก็บรวมกันกับรายได้จากร้านอาหารญี่ปุ่น เพื่อใช้หนี้และนำโฉนดบ้านกลับมาคืนให้ได้

“น้ำหวาน”

เสียงทุ้มเรียกเธอจากด้านหลัง ขณะที่วนิดากำลังจะเดินไปรอรถกลับบ้าน ในเวลา 01:00 น

“อ้าว พี่เมฆนี่เอง มาหาคุณวินเหรอคะ”

“เปล่า พี่มารอรับน้ำหวานนั่นแหละ ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน เวลานี้ไม่มีรถเมล์หรอก มีแต่รถแท็กซี่ ให้พี่ไปส่งดีกว่า”

เมฆินทร์มารอรับวนิดา ตามคำขอร้องของน้องสาว และปกติเขาก็มาหากวินที่ผับแห่งนี้เกือบทุกวันอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หวานนั่งรถแท็กซี่กลับเองก็ได้ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้ว หวานไม่อยากรบกวนพี่เมฆน่ะ”

วนิดาพูดด้วยความเกรงใจพี่ชายของเพื่อนรัก

“ไม่ต้องเกรงใจ พี่กำลังจะกลับบ้านพอดี ยังไงพี่ก็ต้องขับรถผ่านทางเข้าบ้านน้ำหวานอยู่แล้ว ไปเถอะ”

“เอ่อ...ค่ะ”

วนิดาเดินตามหลังเมฆินทร์ไปที่ลานจอดรถ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงของเจ้าหนี้เรียกเธอ

“น้ำหวาน!”

เธอหันไปมองยังรถหรูคันสีน้ำเงิน

“คะ?”

“มาขึ้นรถ! ฉันจะไปส่ง”

“อะไรของมึงวะ ไอ้วิน”

เมฆินทร์ถามเพื่อนรักด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะเดินออกมาหาวนิดา เขาก็เพิ่งจะทะเลาะกับกวิน เรื่องที่เขาขอใช้หนี้แทนวนิดา แล้วตอนนี้เพื่อนรักของเขาบอกว่าจะไปส่งเธอ

“มึงไม่ต้องมายุ่งกับคนของกู แล้วมึงก็ไสหัวกลับบ้านได้แล้ว! น้ำหวาน ฉันบอกให้ขึ้นรถ!”

“พี่เมฆคะ หวานไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

วนิดารีบสาวเท้าไปเปิดประตูรถ แล้วขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ เธอไม่อยากให้คนทั้งสองทะเลาะกันเพราะเธอเป็นต้นเหตุ กวินขับรถออกจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว เมฆินทร์ได้แต่มองตามหลัง พร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเอือมระอาเพื่อนรัก

“หึ คิดจะรวยทางลัดเหมือนแม่เธอสินะ ถึงได้ไปอ่อยเพื่อนฉัน จนมันคิดจะมารอรับรอส่งเธอทุกวันน่ะ”

คำพูดจากปากของกวิน สร้างความไม่พอใจให้กับวนิดาพอสมควร แต่เธอก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนอย่างเขา

“แล้วแต่จะคิดเลยค่ะ เพราะหวานรู้ดีว่าหวานกำลังทำอะไร”

“หึ จะไปอ่อยใครหรือเกาะใครก็ไป ไม่ต้องมาอ่อยเพื่อนฉัน อย่าให้เพื่อนของฉันต้องมาลดตัวไปยุ่งกับผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอเลย”

“...”

“เธอมันก็เหมือนแม่ของเธอนั่นแหละ เจอผู้ชายรวยๆก็รีบจับ นี่สินะ โบราณเขาถึงได้บอกว่า ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่!”

“...”

เขากระแทกเสียงใส่คนที่นั่งอยู่เบาะข้าง และเธอก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร วนิดาทำเป็นเอาหูทวนลม ไม่สนใจคำพูดของเขา ทั้งๆที่ภายในจิตใจของเธอรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเธอนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น เขาจึงขับรถเร็วขึ้น

(บึ๊นนน!)

“พี่วิน! ขับช้าๆได้ไหม หวานกลัว”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่เขากลับขับรถเร็วขึ้นกว่าเดิม และเขาเองก็ขับไปตามเส้นทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอ

“พี่วิน! ขับช้าๆ หวานกลัว!”

เธอนั่งตัวสั่นอยู่ในรถ ยิ่งทำให้กวินรู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก

“กลัวเหรอ”

(เอี๊ยดดดด)

อยู่ๆเขาก็เหยียบบรคกะทันหัน

“ลงไป!”

“!”

“บอกให้ลงไปไง!”

วนิดามองข้างทางผ่านกระจกรถ บริเวณนั้นเป็นพื้นที่เปลี่ยว ไร้รถสัญจร และห่างไกลจากชุมชนพอสมควร

“จะให้หวานลงรถได้ยังไง ตรงนี้ไม่มีรถผ่านมาเลย”

“บอกให้ลงไป! จะลงดีๆหรือให้ฉันลากลง!”

วนิดาจำใจต้องลงจากรถไปยืนอยู่ข้างทางที่ไร้แสงไฟ เธอได้แต่ยืนน้ำตาไหล มองดูรถหรูขับออกไปจนลับสายตา

----------------------------------------------

ไอ้คุณกวินเลวจริงๆ ฝากกด like comment รีวิว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ