ตะลึงในความสวย

(แอ๊ดดดด)

นายเอ็มเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง

“มีอะไรวะไอ้เอ็ม มึงชักจะเข้าออกห้องกูบ่อยเกินไปแล้วนะ”

เขาต่อว่าลูกน้องคนสนิท

“น้ำหวานโทรมาบอกว่า...พรุ่งนี้เธอจะเอาเงินมาไถ่โฉนดบ้านคืนครับ”

“หึ คิดว่าฉันจะยอมให้เธอใช้หนี้ฉันได้ง่ายเหรอ ไม่มีทาง!”

ตอนที่ 13 ตะลึงในความสวย

วนิดาเดินทางมาที่ผับหรูในเวลา 21:00 น. โดยปกติผับแห่งนี้จะเปิดตั้งแต่เวลา 21:30 น. จึงทำให้บรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างเงียบ และมีพนักงานเดินไปเดินมาไม่กี่คน

“ฉันมาหาคุณกวินน่ะ”

วนิดาบอกลูกน้องของเขาอีกคน เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดของนายเอ็ม

“เข้าไปข้างในเลย คุณกวินรออยู่ข้างใน”

วนิดาเปิดประตูเข้าไปในห้องของเขาทันที และเธอก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า

(แอ๊ดดด)

“!”

“อุ๊ย! คุณกวิน ผู้หญิงคนนี้เข้ามาได้ยังไงคะ อย่าบอกนะคะ ว่าผู้หญิงคนนี้คือเด็กของคุณ”

หญิงสาวทรงโต สวมเดรสสั้นสีแดง กำลังนั่งนัวเนียกับกวินอยู่บนโซฟา เธอถามกวินพร้อมกับมองวนิดาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เธอออกไปก่อน”

“ค่ะ”

หญิงสาวคนนั้นเดินออกจากห้องตามคำสั่งของกวิน และหล่อนก็ไม่ลืมที่จะปรายตามองหญิงสาวที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามา

“หวานมาใช้หนี้คุณวิน ขอเลขบัญชีด้วยค่ะ หวานจะโอนให้”

“หึ คงจะใช้มารยาสาไถยไปหลอกล่อเพื่อนฉันสินะ ถึงได้มีเงินมาใช้หนี้ คนอย่างเธอมันจะไปมีปัญญาอะไรวะ มาทำงานแค่คืนเดียวก็ใจเสาะ เธอก็ไม่ต่างจากแม่ของเธอหรอก! ที่ชอบใช้มารยาในการหาเงิน จนพ่อของฉันลุ่มหลง”

เขาใช้คำพูดเหยียดหยามถากถางเธอครั้งแล้วครั้งเล่า วนิดาเก็บความโกรธไว้ในใจ เธอเอาแต่ยืนนิ่ง ยิ่งสร้างอารมณ์โกรธให้กับเขา

“ส่งเลขที่บัญชีมาค่ะ หวานจะโอนเงินใช้หนี้ แล้วก็ไปเอาโฉนดมาคืนให้หวานด้วย”

“เป็นใครมาสั่งฉันฮะ! กล้ามากเลยนะ”

“แล้วคุณกวินต้องการอะไรอีก ในเมื่อหวานก็มีเงินมาใช้หนี้ให้แล้ว ไม่ว่าหวานจะได้มาจากใครก็ตาม ถ้ามันอยู่ในบัญชีของหวานแล้ว ยังไงมันก็เป็นเงินของหวาน”

“หึ โอนมาสิ”

เขาบอกเลขบัญชีธนาคารทันที วนิดาจัดการโอนเงินเข้าไปตามเลขบัญชีที่เขาบอก

(ติ๊ง)

เสียงข้อความเงินเข้าดังจากโทรศัพท์มือถือของกวิน วนิดาชูหน้าจอมือถือให้เขาดูสลิปที่เธอโอนเงินเข้าไป จำนวน 310,000 บาท

“หนึ่งหมื่นเป็นค่าดอกเบี้ยและค่าปรับล่าช้าค่ะ เอาโฉนดบ้านมาคืนหวานได้แล้ว”

“ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะของเขาทำให้เธอรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

“เธอคิดว่าฉันจะคืนโฉนดให้เธอเหรอวะ!”

“คุณวิน!”

“เงินนี้มันไม่ใช่เงินของเธอ มันคือเงินของไอ้เมฆ เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้ไอ้เมฆก่อนนะ เพื่อนของฉันมันไม่ควรที่จะต้องมาตกเป็นเหยื่อผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างเธอ!”

“คุณวิน!”

กวินจัดการโอนเงินเข้าบัญชีของเมฆินทร์ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก

“ทำแบบนี้ทำไม! คุณวินต้องการอะไร!”

เธอขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้า

“อย่ามาปากดีกับฉันนะ ฉันไม่ได้ใจดีนะเว้ย หน้าที่ของเธอคือกลับไปทำงานตามคำสั่งของฉัน ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ! ถ้าอยากได้โฉนดที่ดินคืน เธอก็ทำงานเก็บเงินมาไถ่คืนเอง ไม่ใช่ไปปอกลอกเพื่อนของฉันแบบนี้! กลับไปทำงานได้แล้ว!”

วนิดายืนกำหมัดกัดฟันด้วยอารมณ์โกรธ ยิ่งเธอแสดงท่าทีออกมาเช่นนั้น เขายิ่งหัวเราะเยาะเย้ยด้วยความสะใจ วนิดาจะไม่ยอมแพ้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด

“ค่ะ หวานจะตั้งใจทำงานเก็บเงินมาใช้หนี้คุณวินค่ะ”

เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา กวินถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือ เห็นเธอลนลานและอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่มันกลับไม่ใช่ วนิดากดโทรออกไปที่เบอร์ของเมฆินทร์ทันที

“ว่าไงน้ำหวาน”

“พี่เมฆคะ คุณกวินโอนเงินไปคืนพี่เมฆแล้วนะคะ เขาไม่ยอมรับเงินนี้จากหวาน เขาต้องการให้หวานทำงานอยู่ที่นี่ เพื่อใช้หนี้เขา หวานขอบคุณพี่เมฆมากๆเลยนะคะ ที่ให้หวานหยิบยืมเงินก้อนนี้มา ในเมื่อคุณวินโอนไปคืนพี่เมฆแล้ว หวานก็ไม่ได้เป็นหนี้พี่เมฆนะคะ หวานขอตัวไปทำงานก่อนนะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส วนิดาเองก็ไม่ได้อยากจะเอาเงินของเมฆินทร์มาใช้หนี้สักเท่าไหร่ และในเมื่อกวินทำกับเธอแบบนี้ เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำหน้าเศร้าให้เขาหัวเราะเยาะอีก

“เดี๋ยวสิน้ำหวาน น้ำหวานไม่ต้องไปทำงานกับไอ้วินนะ เพราะหวานโอนเงินให้มันแล้ว ถือว่าหวานใช้หนี้มันแล้ว ส่วนมันจะโอนมาให้พี่ก็เรื่องของมัน อย่าไปยอม”

“ไอ้เชี่ยเมฆ! มึงคิดว่ากูไม่ได้ยินสิ่งที่มึงพูดเหรอวะ!”

วนิดากดตัดสายทิ้งทันที เพราะเธอตั้งใจว่าจะกลับมาทำงานที่นี่ เพื่อหาเงินใช้หนี้เขา

“หวานขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

เธอกระตุกยิ้ม จากนั้นจึงหมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องของเขาไป

“แม่งเอ๊ย! หึ คิดว่าจะยั่วโมโหฉันงั้นเหรอ ยัยเด็กเจ้าเล่ห์!”

วนิดาลงมาขอชุดพนักงานจากพรีมไปสวมใส่ เธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างดีเยี่ยม และวันนี้เธอได้ทิปจากลูกค้ามากกว่าวันแรกที่เธอทำงาน

นับตั้งแต่วันนั้นเลยผ่านมาเป็นเดือน วนิดาไม่เคยได้เจอหน้ากวินอีกเลย หญิงสาวค่อนข้างมีความสุขกับการทำงาน เพราะเธอได้ทิปจากลูกค้าที่ร้านอาหารญี่ปุ่น และทิปจากผับแห่งนี้ รวมกันถึงวันละพันเลยทีเดียว

“คุณเอ็มคะ คุณกวินอยู่ที่ห้องหรือเปล่า หวานจะเอาเงินไปตัดต้นน่ะค่ะ”

“อยู่ ขึ้นไปที่ห้องคุณวินได้เลย”

ร่างเล็กในชุดพนักงานเสิร์ฟ ที่เป็นแบบกระโปรงทรงเอและเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น กำลังเดินขึ้นบันไดไปยังชั้น 2 ผมยาวถูกมัดรวบครึ่งศีรษะ และติดโบว์สีขาวสะอาด

(ก๊อกๆๆ)

(แอ๊ดดด)

วันนี้กวินนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารบางอย่าง

“หวานเอาเงินมาตัดต้นค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย กวินจึงเหลือบตาขึ้นมองคนที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขา

“นี่ค่ะ เงินสดสามหมื่นบาท ส่วนดอกเบี้ยคุณวินหักจากค่าแรงไปแล้ว เพราะฉะนั้น เงินต้นที่หวานค้างคุณวินอยู่ ก็เหลือสองแสนเจ็ดหมื่นบาท”

เธอวางธนบัตรก้อนนั้นลงบนโต๊ะทำงานของเขา กวินพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าเขากำลังตะลึงในความสวยของเธอ หรือว่าเขากำลังตกใจที่เธอมีเงินมาใช้หนี้เขากันแน่ ปกติกวินไม่เคยเห็นวนิดาในตอนที่เธอทำงาน ตอนที่เธอเข้ามาหาเขา เธอมักจะสวมชุดกางเกงยีนส์ขายาวและเสื้อคลุมด้านนอก ใบหน้าจืดชืดไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง แต่วันนี้เขาเห็นเธอแต่งหน้าทำผมสวย ชุดที่เธอสวมใส่มันดูรัดรูปจนมองเห็นสัดส่วนของเธอ

เมื่อวนิดาเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอจึงขอตัวกลับไปทำงานต่อ

“หวานขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

ร่างเล็กหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เธอต้องชนเข้ากับร่างแกร่งของคนที่เพิ่งจะก้าวขาเข้ามาในห้อง

(แอ๊ดดด)

(ตุ๊บ!)

“ว้าย!”

“น้องน้ำหวาน!”

“คุณอาร์ท”

---------------------------------------------

หนุ่มไหนเดินมาชนน้องน้ำหวานอีกล่ะเนี่ย ฝากติดตามตอนต่อไป กดไลค์ คอมเม้นท์ รีวิวเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ