All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 91 - Chapter 100

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศรินรดลงบนซอกคอขาวผ่อง เยว่จื่อรุ่ยสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของซ่งกู้เว่ยที่ร้อนดั่งไฟแผดเผา นัยน์ตาสีดำขลับของเขา บัดนี้กลับแดงก่ำและชัดเจนถึงแรงอารมณ์ปรารถนาแน่นอนว่าหากเป็นสตรีทั่วไปตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ คงหวาดกลัวจนตัวสั่น หรือไม่ก็ยินดีตอบรับอย่างเร่าร้อน ทว่าเยว่จื่อรุ่ยผ่านเรื่องราวมามากมาย ไม่ใช่สตรีอ่อนแอในห้องหอที่จะตื่นตระหนกเพียงเพราะเรื่องราวเช่นนี้ย่อม ดังนั้นแม้ร่างกายเปลือยเปล่าจะถูกกดทับจนขยับไม่ได้ แต่นัยน์ตาหงส์ของนางกลับนิ่งสงบ และจริงจัง“หากการใช้กำลังบังคับเป็นสิ่งที่พระองค์ต้องการ...” เสียงราบเรียบเอ่ย อย่างนิ่งสงบ “เช่นนั้นหม่อมฉันก็ยินดีเพคะ” คำพูดของนางราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนกองไฟ ซ่งกู้เว่ยชะงักไปชั่วครู่ ริมฝีปากที่กำลังจะประทับลงบนเนินอกอิ่มหยุดนิ่ง“เจ้ากำลังยั่วโมโหเปิ่นหวางหรือ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน“หม่อมฉันเพียงแค่เตือนสติพระองค์เพคะ” เยว่จื่อรุ่ยเชิดหน้า สบสายตาคมที่แดงก่ำโดยไม่หลบเลี่ยง “เพียงแต่หากพระองค์ทรงใช้กำลังบังคับหม่อมฉันในคืนนี้... สถานะระหว่

ฮวาจื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางรองรับข้อมือของซ่วงหว่านเอ๋อร์เพื่อจับชีพจร เพียงครู่เดียว คิ้วเรียวของหมอหญิงก็ขมวดเข้าหากันแน่น นางรีบชักมือกลับและก้าวถอยหลังออกห่างจากเตียง เดินออกมารายงานผู้เป็นนายที่กลางลานหน้าเรือนในทันที"ทูลองค์หญิง..." ฮวาจื่อประสานมือรายงานเสียงดังฟังชัด สีหน้าชัดเจนถึงความเคร่งเครียด "อาการของท่านหญิงซ่วง ชีพจรเต้นเร็วและปั่นป่วน ตัวร้อนดั่งไฟ มีตุ่มน้ำผุดทั่วร่าง และมีอาการอาเจียนอย่างรุนแรง นี่เป็นอาการของ..." ฮวาจื่อเว้นช่วงจังหวะไปเล็กน้อย ท่าทีที่ลังเลของนางเรียกความสนใจของบรรดาบ่าวไพร่รอบๆ ในทันทีท่านหญิงเป็นโรคร้ายอันใดกัน เหตุใดหมอหญิงส่วนตัวขององค์หญิงหนิงอันจึงมีอาการเช่นนี้"รายงานตามความจริงมาได้เลย" "ทูลองค์หญิง ท่านหญิงซ๋วงทรงติดโรคระบาดกาฬม่วงเพคะ"โรคระบาดกาฬม่วง เป็นโรคที่ระบาดในเมืองจี้ หัวเมืองเขตทางใต้ของต้าเป่ยเมื่อสิบปีก่อน ในตอนนั้นเมืองจี้เป็นเขตพื้นที่ที่รุ่งเรื่องมาก เพราะเป็นเมืองหน้าด่านติดทะเล มีการติดต่อค้าขายกับต่างแคว้น ชาวเมืองรุ่งเรืองร่ำรวย เรียกได้ว่าทั้งต้าเป่ยนี้ มีเมืองหลวงเป็นอันดับหนึ่ง มีเมืองจี้เป็นอันดับสอง ทว่าหลั

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผนเพคะ” เมื่อได้ยินคำรายงานริมฝีปากบางก็ยกยิ้มกว้าง มือเรียวบางยื่นออกไปรับถ้วยชาอูหลงชั้นเลิศ มาดื่มด้วยสีหน้าพึงพอใจ“คนกลับไปแล้วใช่หรือไม่”“เพคะ ทันทีที่ตรวจพบว่าท่านหญิงซ่วงมีอาการคล้ายโรคระบาดกาฬม่วง หมอป๋อคนนั้นก็ตกใจจนหน้าซีด ปีนกำแพงจากไปอย่างรวดเร็วเลยเพคะ”เยว่จื่อรุ่ยยิ้มกว้างมากขึ้น ยกถ้วยชาในมือขึ้นเบาไล่ไอร้อน แล้วจิบดื่ม ไม่ว่าจะเป็นใครสุดท้ายแล้วก็ห่วงตัวเองมากที่สุด "ตอนนี้ท่านหญิงซ่วงเป็นอย่างไรบ้าง"“ร้องโวยวายลั่นเรือนอยู่ราวครึ่งชั่วยามก็สลบไปเพคะ หลังจากนั้นก็คล้ายจะสงบลงแล้ว” หลี่กูกูซึ่งทำหน้าที่สังเกตการเรือนซิ่นฮวากล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงยินดีจนเก็บไม่มิด ด้วยหลายวันมานี้นางเห็นการกระทำทุกอย่างของซ่วงหว่านเอ๋อร์จนเกลียดชังฝังกระดูกโดยไม่รู้ตัว"เพียงแต่องค์หญิงเพคะ หากมีคนจับได้ว่าอาการของท่านหญิงเกิดจากสาเหตุใด พวกเราจะไม่..." แม้จะเกียจชังสตรีผู้นั้นเพียงใด แต่เมื่อคิดถึงตระกูลซ่วงของนางแล้ว อำนาจของอีกฝ่ายก็นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว“ไม่ต้องกังวล ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่มีทางตรวจสอบเจอ” เยว่จื่อรุ่ยตอบเสียงหนักแน่นก่อนจะวางถ้วยชาในมือลง ด

“คุณหนู นายท่านเขียนมาว่าอย่างไรบ้างหรือเพคะ” เสียงของเหลียนฮวาเรียกสติที่หลุดลอยไปยังวันวานของเยว่จื่อรุ่ยกลับคืนมาสู่สถานการณ์ปัจจุบัน มือเรียวพับจดหมายวางลงในกล่องใบเดิม รวมกับฉบับเก่านับร้อยฉบับ “ท่านพ่อแจ้งว่าทุกคนสบายดี ร้านผ้าขยายสาขาเพิ่มเป็นหกสาขา พี่ใหญ่ตอนนี้ได้เป็นอาจารย์ใหญ่ประจำสถานศึกษาเขตอำเภอ ส่วนพี่รองได้เป็นผู้ดูแลสำนักคุ้มภัยสาขาย่อยที่สี่ของเมือง” เยว่จื่อรุ่ยบอกเล่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของความยินดี เช่นนี้ที่บุตรีคนหนึ่งควรจะเป็นยามได้รับการติดต่อจากครอบครัว“ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ องค์หญิงจะเขียนจดหมายตอบกลับนายท่านไหมเพคะ”“อืม... ต้องเขียนแน่นอน” คำตอบรับของผู้เป็นนายทำเอาเหลียนฮวาเบิกตากว้าง นั่นเพราะตั้งแต่ตระกูลเสิ่นถูกเนรเทศ แม้คุณหนูจะส่งคนไปดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี เงินทองก็แบ่งไปจุนเจือไม่ขาด แต่กลับไม่เคยมีจดหมายสักฉบับส่งไปเลย“หม่อมฉันจะไปเตรียมหมึก พู่กัน และกระดาษเดี๋ยวนี้เลยเพคะ” เพราะกลัวว่านายหญิงจะเปลี่ยนใจ เหลียนฮวาจึงสั่งให้คนยกโต๊ะ จัดเตรียมข้าวของอย่างเร่งด่วน ไม่นานเบื้องหน้าเยว่จื่อรุ่ยก็มีโต๊ะหนังสือ และอุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมสรรพร

ยามรัตติกาลปกคลุมผืนฟ้าเยว่จื่อรุ่ยสวมชุดของฮวาจื่อสวมรอยเป็นนางออกจากประตูวังเจิ้นเวยฝู่ โดยที่ครั้งนี้ไม่ต้องวางยา หรือ ตีคนจนสลบเหมือนทุกครั้ง“นี่เป็นผงยาสลบ หากเกิดเหตุฉุกเฉินอาจจะช่วยองค์หญิงได้บ้างเพคะ” นอกจากให้ความร่วมมือในการสลับตัวแล้ว ก่อนที่เยว่จื่อรุ่ยจะจากเรือนส่วนตัวฮวาจื่อยังมอบผงยาสลบให้กับนางอีกด้วย“องค์หญิงต้องระวังตัวให้มากนะเพคะ” เหลียนฮวากล่าวด้วยความกังวล เพราะรู้ดีว่าทุกครั้งที่นายหญิงของตนออกจากวังเจิ้นเวยฝู่ล้วนไม่ใช่เพื่อไปเที่ยวเล่นเหมือนคุณหนูจวนอื่น แต่เป็นเพื่อการออกไปเพื่อสืบหาความจริงช่วยเหลือครอบครัวเสิ่น“ไม่ต้องกังวลเซียวเหิงเป็นคนมีฝีมือ เขาไม่ให้ใครทำอันตรายข้าหรอก” หากนางมีอันตรายหรือเป็นอะไรไป ใครจะเป็นบ่อเงินบ่อทองให้เขากัน“แม้เขาจะมีฝีมือแต่ก็เป็นนักฆ่ารับจ้าง ยามมีภัยเขาย่อมปกป้องชีวิตตัวเองและเงินทองมากกว่า พระองค์ต้องระวังตัวไว้นะเพคะ”เยว่จื่อรุ่ยพยักหน้ารับความห่วงใยของสาวใช้คนสนิท ก่อนจะเร่งออกจากวังเจิ้นเวยฝู่เพื่อไม่ให้ผิดเวลานัดหมาย โดยไม่ลืมที่จะแวะโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวาเพื่อสลัดคนติดตามของวังเจิ้นเวย และเปลี่ยนชุดเป็นอาภรณ์สีเข้มกลมกลื