All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 101 - Chapter 110

“ข้าบอกให้ทิ้งกระบี่! หรืออยากเห็นมีดในมือข้าปาดลำคอนาง” หัวหน้านักฆ่ากดคมมีดบาดลึกลงไปอีก เลือดสายเล็กๆ ไหลอาบลงมาตามลำคอระหงเคร้ง! กระบี่ในมือของเซียวเหิงถูกโยนทิ้งลงบนพื้นในทันที ร่างสูงโปร่งยืนตัวตรง สองมือแนบลำตัว แววตาของเขาจ้องมองเพียงเยว่จื่อรุ่ยด้วยความคับแค้นใจ “ข้าทิ้งแล้ว... ปล่อยนางได้หรือยัง”“ยังไม่ได้!” หัวหน้านักฆ่าตรงหน้ายิ้มเหี้ยม ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักช้าๆ เต็มไปด้วยความสะใจ “เจ้าฆ่ามันซะ!”“ไม่นะ! เขาไม่เกี่ยวปล่อยเขาไป เซียวเหิงเจ้าโง่หรือไง ยังไม่รีบไปอีก” เยว่จื่อรุ่ยเบิกตากว้าง ตวาดลั่น ความสงบเยือกเย็นที่มีมาตลอดนับจากได้เริ่มต้นชีวิตใหม่พลันสั่นคลอน นางดิ้นรนต่อต้านทั้งที่ร่างกายไร้เรี่ยวแรง “ไปสิ!”ทว่านางตะโกนไล่จนสุดเสียงแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว อีกทั้งยังสบตานางนิ่งก่อนจะยิ้มกว้าง“ข้าจะทอดทิ้งท่านได้อย่างไรกัน” สิ้นคำพูดของชายหนุ่มนักฆ่าอีกคนก็แทงดาบจากด้านหลัง จนทะลุท้องด้านหน้า แม้จะไม่ใช่จุดที่ทำให้ตายในทันที แต่ก็ทำให้ร่างหนาทรุดลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดคำโตออกมา“เซียวเหิง!” เยว่จื่อรุ่ยร้องลั่น ดิ้นรนสุดชีวิตจนคมมีดบาดที่ผิวบนล

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ฤทธิ์ของพิษสลายกำลังค่อยๆ จางหาย ลมปราณที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาไหลเวียนเข้าสู่จุดตันเถียน เยว่จื่อรุ่ยรู้สึกถึงปลายนิ้วมือและเท้าที่เริ่มขยับได้อีกครั้ง เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานที่คุ้ยชินและกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยเมื่อนางหันศีรษะไปด้านข้าง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ของซ่งกู้เว่ยที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้อยู่ไม่ไกล ดวงตาคมจดจ้องมองมาที่นางนิ่งจนคนบนเตียงยากจะคาดเดาอารมณ์“ตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบเยว่จื่อรุ่ยพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่สติสัมปชัญญะของนางกลับมาชัดเจนแล้ว คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่นางจะสลบหลับไป ภาพกระบี่แทงทะลุร่างของเซียวเหิง และเลือดสีแดงฉานที่ไหลอาบออกมาก็ทำให้นางใจหายวาบ“เซียวเหิง... เขาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” คำถามแรกที่หลุดออกจากริมฝีปากบาง ไม่ใช่การถามไถ่อาการของตนเอง ไม่ใช่การขอบคุณเขาผู้ที่เข้าไปช่วยนาง แต่กลับเป็นการถามถึงบุรุษอีกคน ซ่งกู้เว่ยขบกรามเข้าหากันแน่นจนเป็นรอยนูน มือหนาที่กอดอกอยู่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในดวงตาชัดเจนถึงโท

คุกใต้ดินแห่งวังเจิ้นเวยฝู่... สถานที่บรรยามือสังหาร และสายลับต่างแคว้นต่างขนานนามว่า ประตูนรก"อ๊าก!!!" เสียงร้องอย่างโหยหวนดังก้อง กลิ่นเหม็นคาวผสมกับเนื้อไหม้คละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องโถงศิลาคบเพลิงที่เสียบอยู่ตามผนังส่องแสงสีส้มสลัว วูบวาบไปตามแรงลมที่พัดผ่านช่องระบายอากาศเขามา เผยให้เห็นร่างร่างหนึ่งที่ถูกตรึงด้วยโซ่ตรวนขึงพรืดกางแขนขาติดกับผนังห้องหิน ซึ่งหากไม่สังเกตให้ดี คงไม่มีผู้ใดดูออกว่าก้อนเนื้อที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดสีดำคล้ำไหม้เกรียมนี้จะเคยเป็นมนุษย์มาก่อน"ฆ่าข้า ฆ่าข้า!!" นักฆ่าชุดดำที่เคยโอหังและเหี้ยมเกรียมในตรอกแคบเมื่อคืนก่อนร้องอ้อนวอนเสียงโหยหวน ร่างกายมีสภาพไม่ต่างจากซากศพที่ยังหลงเหลือเพียงลมหายใจรวยริน เสื้อผ้าถูกฉีกทุ้งขาดวิ่น ผิวหนังทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตี รอยนาบด้วยเหล็กร้อน และรอยถลกหนังที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดงสด นิ้วมือทั้งสิบถูกถอดเล็บออกจนหมดสิ้น เลือดหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนพื้นหินจนกลายเป็นแอ่งน้ำขังสีแดงฉานด้านข้างยังมีชายอีกคนห้อยหัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาบวมปูดจนลืมไม่ขึ้น ริมฝีปากที่แตกกระด้างเผยอออกส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างน่าสมเพชตึ

เข้าสู่ฤดูเหมันต์ หิมะโปรยปรายร่วงหล่น ผู้คนเปลี่ยนชุดเป็นผ้าไหมเนื้อหนาเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย ทั่วทุกห้องของวังเจิ้นเวยฝู่ต่างจุดเตาผิงเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับผู้เป็นนาย ทว่าภายในห้องโถงใหญ่กลับยังคงเย็นยะเยือก แม้โดยรอบห้องจะมีเตาผิงร่วมสิบใบซึ่งลุกโชนด้วยเปลวเพลิงกำลังแผ่ความอบอุ่น ร่างสูงใหญ่กำยำของซ่วงเหยียนหูนิ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับรองด้านข้าง มือหนากำเข้าหากันแน่น ดวงตาคมจดจ้องไปยังบานประตูด้วยความร้อนใจ รอคอยการมาของผู้เป็นเจ้าของวัง “ผู้สำเร็จราชการ อ๋องเก้าเสด็จ” เสียงเล็กแหลมของขันทีด้านนอกดังก้อง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆามงคลจะก้าวเดินเข้ามา ทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ด้านหน้า ซึ่งเป็นตำแหน่งของผู้มีอาจสูงสุดในห้องโถงนี้แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเหยียดตรงรับชาจากองครักษ์คนสนิทมาดื่มทุกท่วงท่าดูผ่อนคลาย ทว่ากลับแฝงความอันตรายชวนขนลุก มือหนาวางถ้วยชาลง ก่อนจะวางพาดบนที่พักแขนพลางใช้ปลายนิ้วเคาะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทอดสายตาผ่านหน้ากากทมิฬจดจ้องแม่ทัพใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทีไร้ความหวาดหวั่นเช่นผู้อื่นยามพบเจอเขา“ไม่พบกันนาน แม่ทัพซ่วงสบายดีหรื

"เมื่อครู่ไม่ใช่ท่านแม่ทัพกล่าวว่า คำพูดของคนที่ถูกทรมาน ย่อมขาดความน่าเชื่อถือหรอกหรือ ตอนนี้คนพวกนี้ไม่ได้ถูกเปิ่นหวางทรมานแม้แต่ปลายเล็บ" ซ่งกู้เว่ยผายมือไปยังร่างของชายสกปรกทั้งหก "ไม่สู้ท่านลองถามพวกเขาดูว่าบุตรสาวแสนดีของท่าน ทำเรื่องอันใดไว้บ้าง”“ท่านอ๋องโปรดระวังคำพูดด้วย แม้ว่าพระองค์จะเป็นผู้สำเร็จราชการแต่หากทำให้ชื่อเสียงสตรีของหว่านเอ๋อร์เสียหาย กระหม่อมย่อมไม่ยอมปล่อยผ่านโดยง่าย”“แล้วหากผู้ที่ทำให้ชื่อเสียงสตรีของหญิงอื่นเสียหายคือบุตรีของท่านเล่า ท่านจะยอมปล่อยผ่านโดยง่ายหรือไม่”“ท่าน...”“พวกเจ้า... จงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านแม่ทัพซ่วงอย่างละเอียด" ไม่รอให้ซ่วงเหยียนหูนิ่งพูดจบประโยค ซ่งกู้เว่ยก็เอ่ยบอกให้คนจรจัดและขอทานตรงหน้าเอ่ยเล่าความหนึ่งในคนจรจัดที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะละล่ำละลักก้มหน้าเล่าเรื่องราวบางอย่างออกมาด้วยความหวาดกลัว"ขะ... พวกข้าน้อยเป็นเพียงขอทานและคนจรจัดไร้บ้านในศาลร้างขอรับ... มะ... เมื่อสิบวันก่อน มีสาวใช้ผู้หนึ่งแต่งกายมิดชิด มาหาพวกเรา นางมอบเงินให้พวกเราคนละหนึ่งร้อยตำลึงทองเพื่อ ละ... แลกกับการให้พวกเราท