สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

เพล้ง!จอกชาหยกขาวเนื้อดีล้ำค่าถูกปาอัดกระแทกกับเสาสลักลายหงส์ทะยานฝังอัญมณีจนแตกกระจาย เศษหยกบางส่วนกระเด็นบาดแก้มขันที และแขนของนางกำนัลจนเลือดซึม ทว่าพวกเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ทำได้เพียงยืนนิ่งสงบท่าที กัดฟันซ่อนความเจ็บปวดการเป็นข้ารับใช้ในตำหนักฉือหนิงของไทเฮาจางอี้เต๋อ ภายนอกนับว่ามีเกียรติเป็นที่เคารพยำเกรงของผู้คน ทว่าในความเป็นจริงกลับมีลมหายใจอยู่บนเส้นด้าย ยามที่อารมณ์ของไทเฮาจางอี้เต๋อไม่สงบก็เหมือนคลื่นร้ายที่พร้อมกลืนกินทุกชีวิต“เสิ่นหลี่รุ่ย! เป็นแค่สตรีแพศยาตกอับผู้หนึ่งกลับกล้ามาข่มขู่ข้าถึงปลายจมูก” น้ำเสียงของไทเฮาจางอี้เต๋อแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มือเรียวขาวกำหมัดแน่นจนเล็บที่เคลือบด้วยสีทองแดงจิกลงบนเนื้อกลางฝ่ามือร่างเพียวบางที่นั่งประทับอยู่บนตั่งทองคำสลักลายหงส์สยายปีก หายใจหอบถี่ขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่เดือดพล่าน นัยน์ตาหงส์ที่เคยงดงามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมี บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่ปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนรอบตัวแทบไม่กล้าหายใจตั้งแต่นางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน ไม่เคยมีครั้งใดที่พระนางจะต้

“องค์หญิงยังอยากอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่”“ควรเป็นหม่อมฉันที่ถามท่านอ๋อง ว่าต้องการให้หม่อมฉันร่วมแสดงงิ้วนี้อย่างไร” ได้ยินคำตอบจากหญิงสาวข้างกายริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ สติปัญญาของเสิ่นหลี่รุ่ยไม่เคยทำให้เขาผิดหวังจริงๆ"เจ้าเป็นคนโปรดของเปิ่นหวางควรทำอย่างไรยังต้องให้เปิ่นหวางสอนอีกหรือ"เยว่จื่อรุ่ยยกริมฝีปากขึ้นยิ้มอ่อนหวาน หากแต่ในตาฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ ในเมื่อเขาส่งแสงจันทร์ขาวของตนเองใส่มือนางมาเช่นนี้ นางก็จะดูแลอีกฝ่ายเป็นอย่างดีเลยทีเดียว"หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ แต่หวังว่าท่านอ๋องจะไม่เสียพระทัยในภายหลัง""เปิ่นหวางไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เปิ่นหวางเลือก" กล่าวจบก็ส่งขนมจานหนึ่งไปยังเบื้องหน้าของหญิงสาว ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่สตรีรูปร่างบอบบางในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกของฤดูเหมันต์ปรากฏตัวขึ้นที่เบื้องหน้าศาลา ใบหน้างดงามหมดจดราวกับเทพธิดาจำแลง นัยน์ตากลมโตหวานฉ่ำวาวคลอไปด้วยหยาดน้ำใส กิริยาท่าทางดูบอบบางน่าทะนุถนอม ราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลมหายใจอันแผ่วเบาหากแต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดจะเห็นว่าในดวงตาสวยคู่นั้นมีแววริษยาจดจ้องจานขนมเบื้องหน้าหญิงสาวในศ

"ในเมื่อไทเฮาทรงมีเมตตา ส่งท่านหญิงซ่วงมาเป็นแขกถึงวังของเปิ่นหวางเช่นนั้นคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว" ซ่งกู้เว่ยเอ่ยเสียงอ่อนโยน พลางทอดสายตามองหญิงสาวข้างกาย โน้มตัวยืนมือไปกุมมือบางด้วยท่าทีทะนุถนอม "ถือว่าชดเชยให้เปิ่นหวางเรื่องที่ตำหนักไทเฮาเป็นอย่างไร" ประโยคหลังชายหนุ่มจงใจโน้มใบหน้าลงมากระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน ทำให้ภาพจากสายตาคนภายนอกมองดูแล้วเหมือนทั้งสองเป็นคู่รักที่กำลังหยอกล้อกัน มีเพียงเยว่จื่อรุ่ยที่ได้ยินคำพูดของเขาชัดเจน และเข้าใจเจนตนาของอีกฝ่ายอย่างชัดแจ้งเท่านั้น พยัคฆ์เจ้าเล่ห์ผู้นี้ ไม่เคยยอมขาดทุนเลยจริงๆ"องค์หญิงของข้าเรื่องนี้เจ้าคิดเห็นเป็นอย่างไร" องค์หญิงของข้า เขากำลังหยอกล้อเอาคืนที่นางเอ่ยกับแม่แสงจันทร์ขาวว่าเขาเป็นท่านอ๋องของนางใช่หรือไม่ เยว่จื่อรุ่ยขบกรามแน่นทว่าก็ยังคงฝืนยิ้มบนใบหน้ากล่าวตอบกลับ"หม่อมฉันย่อมเห็นด้วยกับท่านอ๋อง"ท่าทีขานรับด้วยใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม ร่วมกับสายตาอ่อนหวานที่ทอดมองเขาราวกับรักใคร่เทิดทูนสุดชีวิต จนแม้แต่ซ่งกู้เว่ยก็อดที่จะใจสั่นไม่ได้ เพียงแต่เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่การแสดงของหญิงสาวเท่านั้น"เหลียนฮวาพาคุณหนูซ่วงไปที่

“เจ้า!” ซ่วงหว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง “เจ้ากล้ากำเริบกับข้าหรือ ข้าเป็นถึงคนโปรดของไทเฮา และเป็นสหายวัยเยาว์ของพี่กู้เว่ย หากข้าฟ้องเขาว่าเจ้ารังแกข้า เจ้าจะต้องถูกไล่ออกจากวังแห่งนี้แน่”เยว่จื่อรุ่ยหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นข้ออ้างที่ตื้นเขินและโง่เขลาจริงๆ ไม่รู้ว่าไทเฮาจางอี้เต๋อคิดอย่างไรจึงส่งหมากไร้ประโยชน์แบบนี้มาจัดการนาง“ฟ้องหรือ เช่นนั้นก็เชิญท่านหญิงตามสบาย” เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางขยับตัวหลบทางให้คนช่างฟ้อง ก่อนจะเอ่ยสั่งการเสียงหนัก “ในเมื่อท่านหญิงซ่วงไม่ชื่นชอบเรือนเหมยฮวา เช่นนั้นก็จัดเรือนซิ่นฮวา ที่อยู่ท้ายสวนให้นางพัก”ซ่วงหว่านเอ๋อร์ได้ยินคำสั่งของอีกฝ่ายก็เบิกตากว้าง เรือนซิ่นฮวาที่อยู่ท้ายสวน นั่นมันเรือนที่ทรุดโทรมที่สุดแถมยังอยู่ติดกับกำแพงท้ายจวนซึ่งมีลมโกรกกลิ่นสกปรกเข้ามาตลอดเวลาไม่ใช่หรือ“เจ้ากล้าหรือ!” ซ่วงหว่านเอ๋อร์โวยวายในทันที “ข้าเป็นถึงบุตรีสายตรงของแม่ทัพซ่วง เป็นน้องสาวบุญธรรมขององค์ไทเฮา เจ้ากล้าลบหรู่ข้าอยากตายใช่หรือไม่” หญิงสาวยังคงแผดเสียงดังก้อง หากแต่เยว่จื่อรุ่ย

"มีประโยชน์หรือไม่ถึงวันนั้นเจ้าก็จะได้เห็นเอง" เซียวเหิงได้ยินหญิงสาวตอบกลับมาก็ขมวดคิ้วหนา ทว่ายังไม่ทันซักไซร้ขยายความนางก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามเขาเพิ่มเสียก่อน "ข้ารู้มาว่าในวันตัดสินคดี นอกจากจดหมาย แล้วยังมีพยานสำคัญอีกคนใช่หรือไม่""อืม... คนผู้นั้นคือ ซูซาน เป็นรองเจ้าเมืองหัวเมืองตะวันออก ในวันตัดสินเขาคือพยานสำคัญที่ชี้ตัวบิดาของท่านว่าเป็นผู้รับสินบนจากมือของเขาเอง แต่ต่อมาเกิดสำนึกผิดผูกคอตายในคุกไปแล้ว"ผูกคอตาย ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องรับโทษประหาร อีกฝ่ายจะชิงผูกคอตายทำไม่กัน เว้นแต่ว่า... เขาคิดจะเปลี่ยนคำให้การ จึงถูกจัดการเสียก่อน"เซียวเหิงหาชายกำยำที่ไว้ใจได้ให้ข้าสักสี่ห้าคน แล้วก็คนชันสูตรศพด้วย""นายหญิงนี่ท่านจะทำอะไร""หาหลักฐานจากศพ".....................................................................................................สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านต้นหญ้าแห้งเหนือเนินดินพลิ้วไหว แสงจันทราสาดส่องสะท้อนเงาร่างของชายสี่คนที่กำลังลงแรงขุดดินด้วยท่าทีขะมักเขม้น“นายหญิง ศพนี้ฝังมาร่วมหกเดือนแล้ว ต่อให้เปิดโลงมาก็คงพิสูจน์อะไรไม่ได้” เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียว คำพูดของเซ