All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 71 - Chapter 80

"ทูลองค์หญิงหนิงอัน ไทเฮาทรงส่งเทียบเชิญประทับตราหงส์ทองคำมาให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ"เทียบเชิญสีแดงถูกวางลงตรงหน้าหญิงสาว เยว่จื่อรุ่ยในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบง่ายทว่าสง่างามสมฐานะองค์หญิงหนิงอัน ปลายตามองเล็กน้อย ก่อนจะหยิบจอกชาชั้นดีขึ้นมาจิบอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของนางผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นต่อภัยคุกคามที่แฝงมากับเทียบเชิญตรงหน้า"เทียบเชิญประทับตราหงส์ทองคำ นี่เท่ากับบังคับไม่ให้หลบเลี่ยงชัดๆ ไทเฮาผู้นี้ช่างเป็นสตรีเผด็จการเอาแต่ใจตนเองสมคำร่ำลือจริงๆ" เหลียนฮวาบ่นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่พอใจ"หลบเลี่ยงไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องหลบ"เยว่จื่อรุ่ยเปรยขึ้นเบาๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ด้วยท่าทางไร้กังวล"แต่ไทเฮากำลังจงใจหาเรื่ององค์หญิงนะเพคะ" เหลียนฮวายังคงเอ่ยด้วยความกังวลใน เยว่จื่อรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเรียวจ้องมองเทียบเชิญเบื้องหน้าพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์"นางไม่ได้จงใจหาเรื่องข้า... แต่นางกำลังเล็งเป้าไปที่ท่านอ๋องเก้าต่างหาก"แน่นอนว่าอีกฝ่ายเพิ่งสูญเสียบัญชีลับไปเมื่อวันก่อน วันนี้ย่อมต้องคิดหาทางทวงกับคืน และดูเหมือนไทเฮาจะเข้าใจว่าคนที่ขโมยบัญชีลับของน

"ผู้สำเร็จราชการท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ย เสด็จ!" สิ้นคำรายงานบรรดาคุณหนูและหญิงสูงศักดิ์ในงานต่างก็รีบขยับตัวมายืนกลางโถง ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า ประสานมือโน้มตัวลงกับพื้น"ถวายพรผู้สำเร็จราชการท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ย เพคะ!"ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บสีทองแดงก้าวเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีของเขาไม่มีท่าทีของการขออนุญาตแม้แต่น้อย ดาบยาวที่ข้างเอวยังคงมีกลิ่นโลหิตจาง ๆ ออกมา บ่งบอกว่าเขาเพิ่งเสร็จสิ้นจากการสะสางบางอย่างที่นอกวังซ่งกู้เว่ยเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเบืัองหน้าเยว่จื่อรุ่ย ก่อนจะยื่นมือออกไปประคองไหล่เล็กลุกขึ้น ท่าทาง ที่แสดงชัดเจนถึงท่าทีพร้อมปกป้องคุ้มครองทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตัวเกร็งเหงื่อตก นึกถึงท่าทีที่ตนเองแสดงต่อองค์หญิงหนิงอันก่อนหน้านี้"ถวายบังคมไทเฮา" เขาประสานมือคารวะด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ไร้ความเคารพอย่างเห็นได้ชัด "เปิ่นหวางมารับคนของเปิ่นหวางกลับ งานเลี้ยงชมบุปผาพันพรรณดูเหมือนจะยาวนานเกินไปจนทำให้นางเหนื่อยล้าแล้ว”ไทเฮาจางอี้เต๋อแค่นเสียงหัวเราะหยัน "ซ่งกู้เว่ย เจ้าช่างมาได้ประจ

เยว่จื่อรุ่ยก้าวเท้าข้ามประตูตำหนักฉือหนิง ร่างบางถอนหายใจยาวขับไล่ความรู้สึกอึดอัดก่อนหน้านี้ออกไปจากอก ในที่สุดก็สามารถจัดการหมากตัวแรกของไทเฮาจางอี้เต๋อได้สำเร็จ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณซ่งกู้เว่ยที่ปรากฏตัวได้ถูกจังหวะพอดีทว่ายามที่ในใจไร้ความความกังวล เยว่จื่อรุ่ยก็ตระหนักได้ถึงความรู้สึกอันตรายบางอย่างที่กำลังก่อตัวในอก ดวงตาเรียวมองฝ่ามือหนาที่กำลังกอบกุมมือของนางเอาไว้อย่างแนบแน่น ความอบอุ่นที่ไม่อาจควบคุม ทำให้หัวใจของหญิงหวนคิดถึงเรื่องราวในชีวิตก่อนในยามนั้นเพราะต้องการความชอบและเงินทองเย่วกงจื่อผู้เป็นบิดาในชีวิตก่อนของเยว่จื่อรุ่ย จึงทูลต่อฮ่องเต้แห่งหนานจิง ยินดีรับราชโองการสมรสพระราชทานมอบนางให้แต่งกับองค์ชายสิบเอ็ดหนานจวิ้นเฉิน องค์ชายไร้ค่าที่ไม่มีขุนนางคนไหนอยากให้บุตรสาวของตนเองแต่งงานด้วย แม้ในคราวแรกเยว่จื่อรุ่ยจะไม่ยินดี แต่เพราะราชโองการไม่อาจปฏิเสธจึงยอมแต่งเป็นชายาขององค์ชายสิบเอ็ดหนานจวิ้นเฉิน ต่อมาเพราะความใส่ใจที่อีกฝ่ายมอบให้ นางจึงทำทุกทางเพื่อส่งเสริมเขา สุดท้ายจากองค์ชายไร้ค่าก็กลายมาเป็นองค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายนางจะถูกอีกฝ่ายทรยศอย่างโหดร้า

“รุ่ยรุ่ย เจ้ากล้ากัดเปิ่นหวางเชียวหรือ” ซ่งกู้เว่ยเอ่ยเสียงดุ แต่เมื่อเห็นริมฝีปากบางบวมเป่ง อาการขุ่นเคืองใจก่อนหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นพึงพอใจในทันที “ช่างเถิด ถือว่าเปิ่นหวางชดใช้เรื่องที่..." น้ำเสียงเข้มดุเว้นจังหวะก่อนจะโน้มลงกระซิบเสียงเบาข้างใบหูเล็ก "ทำปากของเจ้าบวม”เยว่จื่อรุ่ยตวัดสายตามองค้อนคนตัวโต ก่อนจะเม้มริมฝีปากที่บวมเป่งของตนเอง คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่นางเผลอไผลขยับริมฝีปากตอบรับรสจุมพิตของเขาอย่างเร่าร้อน แล้วใบหน้าขาวเนียนก็พลันแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูน่าโมโหนัก นางถึงกับเผลอตัวไปกับความหลงใหลชั่วครู่พวกนี้ซ่งกู้เว่ยมองท่าทางของหญิงสาวในอ้อมแขนแล้วในใจก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจและอิ่มเอมในอกอย่างไร้เหตุผล ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นเกลี่ยเช็ดคราบชาดที่เลอะมุมปากของนางอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปทางซ่งกู้หวาย ที่ยามนี้ยืนตัวเกร็งกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“น้องสิบเอ็ด คราวนี้เจ้าคงเห็นชัดแล้วใช่หรือไม่ ว่าระหว่างพี่ชายบุญธรรมอย่างเจ้า กับบุรุษบนเตียงอย่างเปิ่นหวาง นางควรเลือกผู้ใด” ซ่งกู้เว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ชัดเจนถึงความเหนื

เยว่จื่อรุ่ยหยิบแผนผังรายชื่อและความสัมพันธ์ของบรรดาขุนนางแคว้นต้าเป่ยที่ตนเองเคยทำเอาไว้ออกมาดูอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เดิมทีนางคิดว่าตระกูลเสิ่นเพียงบังเอิญไปยืนขวางทางขุนนางใหญ่จนถูกอีกฝ่ายจัดการเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าคนที่พวกเขาขวางทางจะเป็นถึงขั้วอำนาจใหญ่อย่างไทเฮาจางอี้เต๋อ ดวงตาเรียวมองดูเส้นแบ่งอำนาจของต้าเป่ยทีแบ่งออกเป็นสองฝ่ายโดยฝ่ายหนึ่งคืออ๋องเก้าผู้สำเร็จราชการ และอีกฝ่ายคือไทเฮาจางอี้เต๋อ เดิมทีตระกูลจางเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น อำนาจทางราชสำนักส่วนใหญ่จึงอยู่ในกำมือของไทเฮาจางอี้เต๋อ ทำให้อดีตฮ่องเต้กังวลในเรื่องนี้ และได้พยายามวางแผนลดทอนอำนาจของตระกูลจาง โดยการผลักดันตระกูลเสิ่นซึ่งวางตัวเป็นกลางเสมอขึ้นมาถ่วงดุล หากแต่ตระกูลจางที่ฝังรากอำนาจลึกจะยอมถูกรังแกฝ่ายเดียวได้อย่างไร เมื่อรู้ว่าอำนาจฝ่ายบุ๊นในมือกำลังถูกบั่นทอน ก็จัดการส่งเสริมซ่วงเหยียนหูนิ่งจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นคนสำคัญของฝ่ายบู๊ ถ่วงดุลสองขั้วได้อย่างลงตัวรอยยิ้มเย็นชาที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของเยว่จื่อรุ่ย ประกายตาของนางวาวโรจน์"ดูเหมือนว่าหมากตัวต่อไปที่ข้าต้องจัดการก็คือตระกูลซ่วงสินะ"