All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อในห้องเหลือเพียงเหลียนฮวาสาวใช้คนสนิท เยว่จื่อรุ่ยก็สลัดท่าทีของคุณหนูสามเสิ่นผู้อ่อนโยน บอบบางทิ้งในที ดวงตาเรียวใสเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวดุดัน น้ำเสียงอ่อนละมุนกลายเป็นหนักแน่นมั่นคง“องค์หญิง พระองค์ปล่อยหมอหญิงฮวาไปเช่นนี้หากนางเปิดเผยเรื่องราว แล้วท่านอ๋องสืบรู้ว่าพระองค์ลักลอบออกจากวัง จะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่หรือเพคะ”“ต่อให้นางไม่เปิดเผย คนเจ้าเล่ห์อย่างซ่งกู้เว่ยก็รู้อยู่ดี” เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางยกมุมปากขึ้นกระตุกเป็นรอยยิ้ม ก่อนหันมารินชาร้อนในจอก ยกขึ้นดื่มด้วยท่วงท่าไม่แยแสเรื่องที่คนของซ่งกู้เว่ยติดตามนางออกจากวังนั้น แน่นอนว่าตัวนางที่เป็นแม่ทัพใหญ่มาหลายปีย่อมรู้ดี เพียงแต่ที่ไม่เปิดโปรงเพราะต้องการแสดงให้ชัดเจน ทว่าที่นางไม่คาดคิดก็คือการลงมือที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดของเซียวเหิง"เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรต่อดีเพคะ” ในเมื่อการกระทำของผู้เป็นนายไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ เช่นนั้นอีกฝ่ายคงต้องหาทางจัดการนายหญิงอยู่อย่างแน่นอน“เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ซ่งกู้เว่ยยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการอีกมาก แน่นอนว่าเรื่องของข้าย่อมถูกวางไว้ในลำดับสุดท้าย” มือเรียวขาว

ซ่งกู้เว่ยขมวดคิ้วหนานักฆ่าระดับทองคำยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของการถูกไล่ล่าจากพวกเดียวกันเอง เพียงเพื่อรับใช้สตรีที่ถูกหย่าร้าง แน่นอนว่าต้องไม่ใช่เหตุผลเพียงเพราะเงินทองเท่านั้นแน่นอน เว้นเสียแต่เสิ่นหลี่รุ่ยต้องมีความลับบางอย่างที่ยิ่งใหญ่พอจะซื้อตัวนักฆ่าผู้นี้ให้ยอมทรยศสำนักได้ หรือ บางทีเบื้องหลังของเซียวเหิงผู้นั้น อาจไม่ใช่แค่นักฆ่าในสำนักธรรมดา สุดท้ายเหตุผลเดียวที่สามารถเป็นไปได้ก็คือคนทั้งสองมีความผูกพันลึกซึ้งในเชิงชู้สาว จนเซียวเหิงยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องนาง เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ในข้อนี้แววตาของซ่งกู้เว่ยก็เย็นเยียบลงไปหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว"ไปสืบมาให้ชัดเจน เซียวเหิงมีสถานะอะไรในสำนักเจ็ดราตรี" น้ำเสียงเข้มงวดของท่านอ๋องหนุ่มทำให้จางซ่งตอบรับอย่างหนักแน่น "ท่านอ๋อง จะให้กระหม่อมนำกำลังไปล้อมจับเซียวเหิงผู้นั้นมาเค้นความลับหรือไม่ขอรับ" จางซ่งเสนอด้วยท่าทีขึงขัง"อย่าได้แหวกหญ้าให้งูตื่น" ซ่งกู้เว่ยยกมือขึ้นปรามทันที "สุนัขที่ดุร้าย ย่อมต้องใช้เหยื่อล่อที่หอมหวาน ปล่อยให้พวกเขาสานต่อแผนการของตนเองไป เปิ่นหวางอยากจะรู้นักว่าสตรีของเปิ่นหวางกับนักฆ่าเดนตายผู้นั้น กำลังวา

“เซียวเหิง เจ้ารู้จักสำนักเจ็ดราตรีหรือไม่” เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยถามเสียงราบเรียบราวกับถามถึงเรื่องลมฟ้าอากาศ กลับเป็นเซียวเหิงที่นั่งขมวดคิ้วแน่น“ผู้ใดในต้าเป่ยบ้างจะไม่รู้จักสำนักเจ็ดราตรี” แน่นอนว่าเขาไม่เพียงแค่รู้จัก แต่ยังเป็นหนึ่งในคนของสำนักเจ็ดราตรีอีกด้วย“แล้วถ้าหาก..." เยว่จื่อรุ่ยเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวโน้มไปหาชายหนุ่มด้านหน้า กล่าวกระซิบดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "เราจงใจสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่า จวนอวี้ของเสนาบดีอวี้เกาเหยาถูกคนของสำนักเจ็ดราตรีลงมือเล่าจะเป็นอย่างไร"ดวงตาคมของเซียวเหิงพลันหรี่เล็กลง ร่างสูงโปร่งที่ทิ้งตัวเอนกายนอนดื่มสุราพลันขยับลุกขึ้น จดจ้องดวงตาใสตอบกลับ“นายหญิงที่เคารพของข้า ท่านรู้หรือไม่คนที่แอบอ้างชื่อของสำนักเจ็ดราตรีนั้นมีจุดจบเช่นไร” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเน้นหนักทีละคำ หากแต่เยว่จื่อรุ่ยกลับไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามหญิงสาวกลับยิ่งยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ“ผู้ใดบอกว่าข้าจะแอบอ้างชื่อของสำนักเจ็ดราตรีกัน”“ไม่แอบอ้าง... เช่นนั้นที่ท่านกล่าวมาทั้งหมดนี้หมายความว่าอย่างไรกัน”“ข้าก็แค่คนนิรนามผู้หนึ่งที่กำลังจะว่าจ้างคนของสำนั

“มีนายหญิงร่วมเดินทาง แม้เป็นปรโลกข้าก็ยินดี” เซียวเหิงในชุดพรางตาสีดำสนิทเอ่ยบอกด้วยสีหน้าท่าทางยียวน ชวนให้คนพบเห็นเกิดโทสะ ทว่าเวลานี้ไม่ใช่จังหวะที่จะมาโต้แย้งกับเขา ก่อนที่คนของเสนาบดีอวี้เกาเหยาจะกลับมา นางต้องเร่งจัดการภารกิจของตนให้เสร็จสิ้น“พาข้าเข้าไปด้วย” เดิมทีเยว่จื่อรุ่ยมาที่นี่เพื่อรอพบคนของสำนักเจ็ดราตรีซึ่งจะเข้าไปขโมยสมุดบัญชีลับในให้นาง ทว่าในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว นางย่อมไม่อาจปล่อยให้เซียวเหิงเข้าไปลำพัง เพียงแต่ตัวนางมีฝีมือ แต่ร่างกายนี้กลับไร้กำลัง แค่เรื่องปีนกำแพงยังต้องพึ่งพาผู้อื่น คิดแล้วก็น่าโมโหนัก“เซียวเหิงรับคำสั่งนายหญิง” กล่าวจบร่างสูงโปร่งก็พลิ้วลงมาจากกำแพง วงแขนแกร่งโอบเอวบาง แตะเท้าที่พื้นเบาๆ หนึ่งหน ก็พาทั้งสองคนลอยทะยานข้ามกำแพงจวนตระกูลอวี้เข้ามาด้านในโดยไร้สุ้มเสียง ก่อนจะลัดเลาะไปตามหลืบมุมมืด หลบเลี่ยงเวรยามที่เดินลาดตระเวนภายในจวนอวี้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปคนทั้งสองก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเรือนอักษรที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างเรือนหลักของจวน เซียวเหิงกระชับวงแขนโอบเอวบางอีกครั้ง ขยับปลายเท้าอีกครา ก็นำพาเยว่จื่อรุ่ยขึ้นไปเหนือหล

ซ่งกู้เว่ยยืนอยู่ชั้นบนสุดของหอคอยชมจันทร์ นัยน์ตาสีหมึกสะท้อนแสงเพลิงที่ลุกโชนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนจางซ่งที่คุกเข่าอยู่เบื้องหลังแทบจะหยุดหายใจ "ส่งเสียงบูรพา ตีประจิม ล่อพยัคฆ์ออกจากขุนเขา ที่แท้แผนการของนางก็เป็นเช่นนี้” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยบอก ริมฝีปากยกยิ้ม ก่อนจะหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมาจากกล่องไม้ “น่าเสียดายที่คนของเจ้าเดินช้าไปหนึ่งก้าว” ซ่งกู้เว่ยแค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนจะวางสมุดบัญชีในมือลงกลับคืนในกล่องไม้ทอดสายตาผ่านหน้ากากทมิฬจดจ้องไปยังทะเลเพลิงเบื้องหน้า“เฉินกวงเล่า จับคนมาได้หรือไม่”“กระหม่อมส่งไปที่คุกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ดี! จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้แผนการนี้ขององค์หญิงหนิงอันต้องเสียเปล่า” พูดพลางหมุนแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มืออย่างพอใจ “ส่งคนไปจับตาดูองค์หญิงหนิงอันให้ดี เปิ่นหวางอยากรู้นักว่าต่อจากนี้นางจะมีแผนการใดต่อ” ......................................................ตำหนักฉือหนิง“ทูลไทเฮา ขันทีอวี้มาขอเข้าเฝ้าสองชั่วยามแล้วเพคะ” เสียงนางกำนัลหน้าเตียงบรรทมเอ่ยรายงานในทันทีที่ร่างระหงส์ขยับตัวลุกจากเตียง“ให้เข