Semua Bab ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Bab 11 - Bab 20

ครั้งนี้ ซ่งหว่านหยิบผ้าห่มและหมอนสำรองออกมาจากตู้ด้วยความสมัครใจ แล้วอุ้มไปวางที่โซฟาฮั่วซือเหนียนกลับเข้าห้อง ก็เห็นว่าซ่งหว่านนอนหลับอยู่บนโซฟาแล้วใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือฝังอยู่ในหมอนนุ่ม ผ้าห่มคลุมร่างเธอไว้แน่นหนาฮั่วซือเหนียนชะงักไปเล็กน้อยที่ผ่านมา ต่อให้เขากลับดึกแค่ไหน เธอก็จะรอเขาอยู่บนเตียงเสมอการที่เธอรู้หน้าที่เช่นวันนี้ ถือเป็นครั้งแรกจู่ๆ เขาก็นึกถึงรูปถ่ายที่ลู่อิ๋นส่งมาให้หรือว่าเพราะมีผู้ชายคนอื่นแล้ว ถึงได้เริ่มเว้นระยะห่างจากเขาอย่างกะทันหัน?ซ่งหว่านสะดุ้งตื่นเพราะเสียงน้ำไหลซ่าๆเธอลืมตาขึ้นมาและเห็นฮั่วซือเหนียนสวมเสื้อคลุมอาบน้ำหลวมๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสายคาดผูกอย่างลวกๆ ที่เอว กล้ามอกและหน้าท้องปรากฏรำไร เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศซ่งหว่านละสายตา เตรียมจะเปลี่ยนท่านอนแล้วหลับต่อเสียงทุ้มต่ำเย็นชากลับดังขึ้นเหนือศีรษะ“เธอยังมีโอกาสครั้งสุดท้ายอยู่ เห็นแก่ที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับฉันมาหลายปี อยากได้อะไรก็บอกมา ขอแค่ไม่มากเกินไป ฉันจะพยายามชดเชยให้เต็มที่”คำพูดของฮั่วซือเหนียนแทงลึกลงไปในหัวใจของซ่งหว่านการ ‘ใช้ชีวิตอยู่กับเขา’ ที่เขาพูด หมายถึ

ซ่งหว่าน เป็นเธอจริงๆ ด้วย!ดวงตาของเธอปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆสวีจื่อหมิงเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอ อุณหภูมิร้อนจัดจนน่าตกใจเธอมีไข้สูง!สวีจื่อหมิงรีบอุ้มเธอขึ้นแนบอก แล้วพาเธอมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันทีลงทะเบียน เจาะเลือด ให้น้ำเกลือ……จนกระทั่งแน่ใจว่าอาการของเธอไม่ได้ร้ายแรง สวีจื่อหมิงจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอกโทรศัพท์จากคู่ค้าดังขึ้น“คุณสวี คุณมาสายแล้วนะครับ”“ขอโทษจริงๆ ตอนนี้ผมมีธุระด่วนไปไหนไม่ได้ ถ้าเป็นไปได้ วันหลังผมจะไปขอโทษคุณด้วยตัวเองครับ”สำนักงานเขตฮั่วซือเหนียนลุกขึ้นยืน แล้วก้าวขายาวๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะแห่งความเดือดดาลสามสิบนาที!ไม่เคยมีใครกล้าปล่อยให้เขารอนานขนาดนี้มาก่อน!เขาทนพฤติกรรมปากอย่างใจอย่างของเธอไม่ไหวอีกต่อไป ทนความเสแสร้งต่อหน้า ลับหลังอีกแบบไม่ไหวแล้ว!ตอนที่ฮั่วซือเหนียนเดินออกมาจากสำนักงานเขต ลู่อิ๋นก็รีบเลื่อนกระจกรถขึ้นเงียบๆ เพราะกลัวจะถูกเห็นเข้า“คุณชายฮั่วดูอารมณ์ไม่ดีเลย พวกเราอย่าไปหาเรื่องดีกว่า”เดิมทีตั้งใจจะรอให้ฮั่วซือเหนียนหย่าแล้วชวนกันฉลองยกใหญ

ลูกแมวตัวน้อยมีนิสัยซุกซน มันงับที่ข้อมือเสื้อของฮั่วซือเหนียนอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเพราะในใจยังอัดอั้น เขาจึงเผลอยกมือจับหลังคอลูกแมวแล้วชูตัวมันขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัวซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนที่อยู่ข้างๆ รีบรับลูกแมวไปจากมือเขา“ซือเหนียน เบามือหน่อยสิ!”เสียงผู้หญิงที่ทั้งออดอ้อนทั้งตำหนิเล็ดลอดผ่านสายโทรศัพท์เข้ามาถึงหูของซ่งหว่านซ่งหว่านชะงักงัน เสียงของเธอหยุดลงทันทีเป็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนตอนนี้มันกลางวันแสกๆ เลยนะ พวกเขาอดใจไม่ไหวถึงขั้นนั้นเลยเหรอ?ซ่งหว่านเคยคิดว่าตัวเองจะรับมือกับการที่ฮั่วซือเหนียนอยู่กับซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนได้อย่างสงบแต่เมื่อได้ยินเสียงสนิทสนมเช่นนั้น หัวใจของเธอก็ยังปวดร้าวขึ้นมาทันที เล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อฮั่วซือเหนียนรออยู่ครู่ใหญ่แต่ไม่เห็นเธอพูดต่อ ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ“แล้วไงต่อ?”ซ่งหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“ประธานฮั่ว ไม่รบกวนแล้วค่ะ”เธอทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว แล้วรีบวางสายไปเมื่อได้ยินเสียงตัดสายดังขึ้น ใบหน้าของฮั่วซือเหนียนก็ยิ่งมืดครึ้มจนน่ากลัวผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงผิดนัดเขา ยังกล้าวางสายใส่เขาอีก!การหย่าครั้งนี้ เขาจะต้องหย่าให้ได้แน่น

ท่ามกลางเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องปั่นเหวี่ยง ซ่งหว่านจ้องมองค่าพารามิเตอร์ที่กระโดดขึ้นลงบนหน้าจอ ลำคอของเธอตึงเครียดนี่คือการทดสอบกระบวนการครั้งที่เจ็ดแล้วหลายครั้งก่อนหน้านี้ล้วนล้มเหลวเพราะกระบวนการเกิดอิมัลชันไม่เสถียรความล้มเหลวต่อเนื่องทำให้ขวัญกำลังใจของทุกคนตกต่ำลงอย่างเห็นได้ชัดถ้าครั้งนี้ยังล้มเหลวอีก…แผนนี้ก็จะต้องถูกปัดตกไปโดยสิ้นเชิง“ค่า pH ผ่านเกณฑ์แล้ว!”เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น ทำให้ทั้งห้องแล็บพลันคึกคักขึ้นมาโจวยางมองกราฟยอดโค้งที่สมบูรณ์แบบบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ พลางดันแว่นขึ้นเล็กน้อย“ให้ตายเถอะ ปริมาณบรรจุยาสูงกว่าที่คาดไว้ตั้งห้าเปอร์เซ็นต์…”ห้องทำงานประธานบริษัทเมื่อสวีจื่อหมิงได้รับข่าวว่าการทดลองประสบความสำเร็จ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัวซ่งหว่าน อาจารย์ของเธอไม่ได้มองเธอผิดเลยเธอเป็นอัจฉริยะจริงๆ!ตอนเย็นซ่งหว่านออกจากบริษัท เตรียมจะกลับบ้านเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงบีบแตรดังขึ้นจากด้านข้างพอหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นสวีจื่อหมิง“ขึ้นรถสิ ผมไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะคุณสวี ฉันไปขึ้นรถบัสข้างหน้าได้ สะดวกมาก”“มีเรื่อ

เขาจิบกาแฟพลางมองซ่งหว่านที่นั่งคุยกับชายข้างกายอย่างเกร็งๆ ความโกรธพลันปะทุขึ้นในใจโดยไม่มีเหตุผลซ่งหว่าน เธอกล้าท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า“ขอโทษนะคะคุณทนายหรง ฉันขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”ซ่งหว่านลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำฮั่วซือเหนียนวางแก้วกาแฟลง แล้วลุกขึ้นตามไปทันทีที่ซ่งหว่านออกจากห้องน้ำ ก็ถูกแรงมหาศาลของใครบางคนผลักร่างจนติดกับผนังแผ่นหลังของเธอแนบกับกำแพงเย็นเฉียบ เบื้องหน้าเป็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ปกคลุมเธอไว้ในเงามืดซ่งหว่านสะดุ้งตกใจ เกือบเผลอร้องออกมานิ้วยาวของชายหนุ่มบีบคางเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าสบตากับเขาและในวินาทีนั้นเอง ซ่งหว่านถึงได้รู้ว่าคนตรงหน้าคือฮั่วซือเหนียน“ซ่งหว่าน ฉันเตือนเธอแล้วนะ ตราบใดที่เรายังไม่ได้ใบหย่า เธอก็ยังเป็นภรรยาของฉันอยู่ อย่ามาท้าทายความอดทนของฉัน”น้ำเสียงของฮั่วซือเหนียนต่ำทุ้ม แฝงกลิ่นอายอันตรายดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับอยากเผาเธอให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่านหัวใจของซ่งหว่านเต้นแรง ทว่าเธอบังคับตัวเองให้สบตากับดวงตาลึกดำคู่นั้น“ประธานฮั่ว ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”“ฮึ ไม่เข้าใ