All Chapters of ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Chapter 31 - Chapter 40

ทุกคนต่างรู้ดีว่าสถานการณ์แบบนี้รับมือได้ยากสวีจื่อหมิงออกไปแบบนี้ เท่ากับตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคนโดยตรง และทุกสายตารวมถึงคำกล่าวหาทั้งหมดก็จะมุ่งมาที่เขา“ไม่เป็นไร ฉันเป็นผู้รับผิดชอบของบริษัท หากเกิดปัญหา ฉันก็ควรเป็นคนรับผิดชอบ”สวีจื่อหมิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบริษัทนักข่าวจากสื่อมวลชนก็พากันกรูเข้ามาล้อมเขาไว้ทันที“ขอสอบถามหน่อยครับ คุณคือผู้ก่อตั้งบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทค คุณสวีจื่อหมิง ใช่ไหม?”“ยาต้านมะเร็งที่บริษัทของคุณพัฒนาขึ้น ได้ก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรงต่อร่างกายของผู้ป่วยในการทดลองทางคลินิก คุณมีความคิดเห็นอย่างไรต่อเรื่องนี้?”“ขอถามหน่อยครับ เป็นความจริงอย่างที่ทุกคนพูดหรือไม่ ว่าพวกคุณทำไปเพียงเพื่อหาเงิน โดยไม่สนใจสุขภาพของผู้ป่วยเลย?”“……”คำถามที่แหลมคมและกดดันหลากหลายคำถามดังเข้ามาถึงหูของสวีจื่อหมิงสีหน้าของเขาเคร่งขรึม แต่ยังคงสงบนิ่งและควบคุมสถานการณ์ไว้ได้“ตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทมา บริษัทของเรายึดถือมนุษย์เป็นศูนย์กลางมาโดยตลอด และให้ความสำคัญกับสุขภาพของผู้ป่วยเป็นอันดับแรก”“ตลอดกระบวนการพัฒนายาต้านมะเร็งจนถึงตอนนี้ พวกเราได้ฝ่าฟันอุปสรรคทางเทคนิค

“ฝ่ายกฎหมาย?”ซ่งหว่านยกมุมปากขึ้นอย่างประชดประชัน“ทำไม ประธานฮั่ว คิดจะใช้ทนายมาข่มขู่ฉันเหรอ?”แววตาของฮั่วซือเหนียนมืดลง เขากัดฟันแล้วพูดว่า“คุณคิดว่าถ้าผมฮั่วซือเหนียน จะจัดการคุณ จำเป็นต้องใช้วิธีต่ำ ๆ แบบนี้เหรอ?”“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกเหรอ?” “ประธานฮั่วเพิ่งพูดว่าจะทำให้ฉันต้องเสียใจ ไม่นานหลังจากนั้นหมิงรุ่ยไบโอก็เกิดเรื่องแบบนี้ มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม! หรือว่าประธานฮั่วกล้าทำ แต่ไม่กล้ายอมรับ!”การที่ซ่งหว่านใส่ร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ความโกรธที่ไม่รู้สาเหตุพลุ่งขึ้นในใจของฮั่วซือเหนียนเขาฝืนข่มความโกรธเอาไว้“ผมให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ออกไปตอนนี้ ผมจะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น”ซ่งหว่านหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“ประธานฮั่วกำลังรู้สึกผิดเหรอ? หรือกลัวว่าฉันจะหาหลักฐานได้มากกว่านี้?”จู่ ๆ ฮั่วซือเหนียนก็จับข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบมากจนแทบจะบีบกระดูกให้แตก“ซ่งหว่าน อย่าท้าทายความอดทนของผม”ซ่งหว่านเจ็บจนขอบตาแดงเล็กน้อย แต่เธอยังคงเงยหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น “นอกจากจะข่มขู่คนอื่นแล้ว ประธานฮั่วยังทำอะไรได้อีก?”ฮั่วซือเหนียนโกรธจนใบหน้าคล้ำ มือที่จั

ซ่งหว่านกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงใด ๆ และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีกภายในห้องทำงานแววตาของฮั่วซือเหนียนหม่นลงทันที“ฉันไม่ได้สกปรกต่ำช้าอย่างที่นายคิด เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น”ลู่อิ๋นยักไหล่“ก็ได้ นายจะบอกว่าเป็นอุบัติเหตุก็แล้วแต่นาย”“แต่พูดจริง ๆ นะ ถึงนิสัยของซ่งหว่านจะไม่ค่อยดีเท่าไร แต่รูปร่างกับหน้าตาเธอ ก็ถือว่าไร้ที่ติจริง ๆ”ไม่อิจฉาคู่รัก ไม่อิจฉาเทพเซียน แต่ดันอิจฉาคุณชายฮั่วทุกวันผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา ไม่ว่าจะเป็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนหรือซ่งหว่าน ต่างก็เป็นสาวงามระดับท็อป ไม่ใช่พวกเน็ตไอดอลหรือนางแบบหน้าใหม่พวกนั้นจะเทียบได้ฮั่วซือเหนียนยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน มองดูร่างของซ่งหว่านที่เดินโซเซไปริมถนนเพื่อเรียกรถด้านล่างสัมผัสอ่อนนุ่มที่บังเอิญแตะต้องเมื่อครู่ ราวกับยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้วของเขาทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต—ซ่งหว่านมักจะคอยเอาอกเอาใจเขาอย่างระมัดระวังอยู่ข้างกายเสมอแม้กระทั่งตอนที่เขาอารมณ์เสีย เธอก็เพียงแค่ตาแดงก่ำและอดทนเงียบ ๆ ไม่เคยกล้าโต้เถียงแม้แต่คำเดียวแต่ตอนนี้—เธอกลับมองเขาด้วยส

ภายในงานเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว[บ้าเอ๊ย! เรื่องพลิกแล้วเหรอ?!][ฉันก็บอกแล้วว่ายาของหมิงรุ่ยได้ผลดี จู่ ๆ จะมีปัญหาขึ้นมาได้ยังไง!][คนพวกนี้ชั่วร้ายเกินไป ถึงกับเอาชีวิตของผู้ป่วยมาเป็นเครื่องมือ!]สวีจื่อหมิงมองนักข่าวด้านล่างเวทีที่กำลังตกตะลึงอยู่ ก่อนจะกดรีโมตอีกครั้งบนหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏวิดีโอหนึ่งช่วง—เป็นวิดีโอที่ครอบครัวของผู้ป่วยซึ่งเข้าร่วมการทดลองทางคลินิกบันทึกไว้ เพื่อออกมาพูดความจริง“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว เนื้องอกเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด!”“ในที่สุดแม่ของฉันก็สามารถกินข้าวได้แล้ว และสภาพร่างกายกับจิตใจก็ดีขึ้นมาก!”“ยาตัวนี้มอบความหวังให้พวกเรา เราจะไม่มีวันยอมให้มันถูกใส่ร้าย!”เมื่อวิดีโอเล่นจบ ภายในงานก็เงียบสงัดทันทีทันใดนั้น ป้าหลี่ก็ลุกขึ้นยืน เสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว ตอนนี้สามารถลงจากเตียงมาเดินได้แล้ว! คนที่ปล่อยข่าวลือพวกนั้น พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอ?!”คำพูดของเธอเหมือนประกายไฟ ที่จุดประกายบรรยากาศภายในงานขึ้นทันทีครอบครัวผู้ป่วยคนอื่น ๆ ก็พากันลุกขึ้นย

“คุณย่า อย่าโกรธเลยนะคะ”ซ่งหว่านค่อย ๆ ลูบหลังของคุณย่าเบา ๆ“หมอบอกว่าคุณย่าห้ามโกรธนะคะ”คุณย่าฮั่วจับมือของซ่งหว่านไว้ ดวงตาแดงเล็กน้อย“หว่านหว่าน ย่าขอโทษเธอ ถ้าตอนนั้นย่าไม่ดื้อดึงจะจับคู่พวกเธอสองคน เธอก็คงไม่ต้องทนความน้อยใจมากขนาดนี้”“คุณย่า ไม่ใช่ความผิดของย่าค่ะ”ซ่งหว่านฝืนยิ้มเล็กน้อย“เป็นเพราะวาสนาระหว่างฉันกับฮั่วซือเหนียนจบลงแล้ว อีกอย่าง ฉันก็ปล่อยวางแล้ว” ซ่งหว่านค่อย ๆ ปลอบคุณย่าฮั่วอย่างใจเย็น และให้ดื่มซุปบำรุงไปเล็กน้อยหลังจากคุณย่าหลับสนิทแล้ว ซ่งหว่านก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบบนทางเดินซ่งหว่านเพิ่งปิดประตูแล้วหันกลับมา ก็เห็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนพิงอยู่ข้างกำแพง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่“ซ่งหว่าน เรามาคุยกันหน่อย”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยกมือเสยผมเล็กน้อย ยังเหมือนเมื่อก่อน สีหน้าหยิ่งยโสเหมือนอยู่เหนือคนอื่นซ่งหว่านมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธอ”ซ่งหว่านยกเท้ากำลังจะเดินออกไป แต่ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วต่ำ“เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้ว ว่าซือเหนียนปกป้องฉันมากแค่ไหน ทั้ง