LOGIN“ใช่แล้ว ดื่มแล้วผิวพรรณผุดผ่อง เลือดลมเดินได้ดี และที่สำคัญทำให้อ่อนเยาว์ขึ้นด้วย” นี่คือเคล็ดลับของนาง และย่อมขายดีให้หมู่สตรีแน่ ๆ นางคิดเอาไว้เช่นนั้น “เช่นนั้นเจ้าดื่มเยอะ ๆ ดีหรือไม่ จะได้ยวนใจข้า บ่อย ๆ ดูสิข้าขยันไถนาทุกวัน เหตุใดเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไถยังไม่งอกเงยเสียที” เขาเอามือลู
เสี้ยนหยางอ๋องหลบหน้าลูกสาวออกมา จนเมื่อได้เวลารับรางวัล เขาจึงต้องกลับมาประทานรางวัลให้ โดยผู้ชนะมีสุราชั้นดีสิบไห ไข่ไก่อีกหนึ่งร้อยฟอง เงินรางวัลยี่สิบตำลึง และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นทหารสังกัดกองทัพรักษาเมืองเสี้ยนหยางทันที “เก่งมาก นี่โจวอวิ๋นจือเป็นรองแม่ทัพ ให้เขาช่วยชี้แนะเจ้าเถิด”
หลังจากนางรั้งสามีให้อยู่กับตัวเอง ก็คิดถึงอยากจ้างขอทานเหล่านั้นให้มาทำงานที่ในสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิง และนางก็จะเปิดหอสุราเหอเหมยลู่และรับแรงงานอีกทาง “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ ข้าจะเปิดหอสุรา รับคนงานพวกขอทาน พวกเขาจะได้ลืมตาอ้าปากได้” เสี้ยนหยางอ๋องที่กอดประคองภรรยาอยู่ในอ้อมกอด กดจมูกที่ขมับของน
ฤดูหนาวผ่านไปสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิงเป็นรูปเป็นร่าง สองแฝดได้นำชื่อเข้าผังตระกูลเหอ และเป็นลูกชายและลูกสาวลำดับที่หนึ่งและสองของเขาอีกด้วย ทุกวันหลิงเผิงมักจะออกไปตรวจสวนปศุสัตว์เลี้ยงตระกูลเหอ ที่มีสัตว์แปลก ๆ มากมายพื้นที่ของปศุสัตว์ แห่งนี้มีถึงหนึ่งร้อยหมู่ นอกจากไก่ไข่ที่เป็นของขึ้นชื่
จากนั้นเมื่อรถหยุดพักทานอาหารเที่ยงริมลำธารนางจึงออกไปล้างหน้าล้างตา รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าทั้งที่อากาศเริ่มเย็นแล้วแท้ ๆ เมื่อมาถึงก็เห็นหน้าของสามีเคร่งเครียด โดยมี โจวฝานยืนรอรับบัญชาอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเดินเข้าไปถามเขา “เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะท่านอ๋อง” “หวงตานตานหนีไป
คฑาหรูอี้หนึ่งคู่ทำจากทองคำประดับด้วยหยก สีเขียวมรกตสว่างยามต้องแสง วางประดับอยู่ในเรือนของ ทั้งคู่ แน่นอนว่าเป็นของขวัญล้ำค่าจากเหอฮองเฮาที่อยากอวยพรให้ทั้งคู่สมความปรารถนา เหอจื่อหยางและหยาง- หยู่เฟยยืนมองของขวัญที่ทั้งคู่ชื่นชอบและเก็บเอาไว้ใกล้ ๆ วันนี้ครบสามวันแล้วหลังจากแต่งงานงาน
หยางอยู่เฟยยังใจเต้นแรงไม่สามารถควบคุมสติได้ นางทรุดนั่งตรงเก้าอี้ชเวนอี่ทรงโค้งอย่างหมดแรง สองมือเรียวยาวได้รูปสั่นระริกราวกับผ่านเรื่องน่าหวาดกลัว ในใจจุกแน่นจนหายใจไม่ออก แล้วจึงหัวเราะอย่างรู้สึกสมเพชตัวเอง “ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า” เสียงหัวเราะที่ไม่ได้แฝงด้วยความ ดีใจ แต่มันอาบย้อมด้วยความกด
เงียบ ๆ เช่นนั้น ยามโปรยเสน่ห์ไม่ว่าสตรีใดย่อมลุ่มหลง” นั่นสินะ นางควรมองท่านแม่ทัพอีกครั้งหรือไม่ หรือว่าที่จริงเขาเพียงโปรยเสน่ห์ใส่นาง หากแต่มิได้จริงจังกับนางดั่งคำที่เขาพูด ผ่านมาสองสามวันแล้วหลังจากเกิดเรื่องแม่ทัพเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ วันแรกคำสั่งของเขาคือยกน้ำ
หยางหยู่เฟยมองแม่ทัพด้วยอาการกลืนไม่เข้าคาย ไม่ออก แม่นางผู้นี้ร่ำไห้ราวกับน้ำตาเป็นสายเลือด อยากแทบแทนคุณที่ช่วยนางไว้ให้จงได้ แต่ทว่านางไม่สะดวกใจจะให้อยู่บ้านของตน เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนท่านแม่ทัพนั้น... “ไม่ได้ เรือนข้าไม่มีสตรีมาก่อน อนาคตแล้วแต่นาง” หยางหยู่เฟยที่นั่งอยู่
“เจ้าเก่งเสมอ” หยางหยู่เฟยลูบผมให้กับลูกชายแล้วดึงมากอด “ข้าก็ช่วยนะท่านแม่ ข้าเป็นกำลังใจให้พี่ใหญ่” หลิงหลงเข้ามาประจบและกอดมารดาเช่นกัน ทำให้นางน้ำตาไหลอีกครั้งและเข้าใจชีวิตมากขึ้น นางร้องไห้พอแล้วหรือไม่ เหตุใดต้องให้ลูกมาเห็นความทุกข์อีกเล่า ลืมแค้น ลืมรัก ลืมเรื่องเก่า ๆ ใ







