LOGIN“ใช่แล้ว ดื่มแล้วผิวพรรณผุดผ่อง เลือดลมเดินได้ดี และที่สำคัญทำให้อ่อนเยาว์ขึ้นด้วย” นี่คือเคล็ดลับของนาง และย่อมขายดีให้หมู่สตรีแน่ ๆ นางคิดเอาไว้เช่นนั้น “เช่นนั้นเจ้าดื่มเยอะ ๆ ดีหรือไม่ จะได้ยวนใจข้า บ่อย ๆ ดูสิข้าขยันไถนาทุกวัน เหตุใดเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไถยังไม่งอกเงยเสียที” เขาเอามือลู
เสี้ยนหยางอ๋องหลบหน้าลูกสาวออกมา จนเมื่อได้เวลารับรางวัล เขาจึงต้องกลับมาประทานรางวัลให้ โดยผู้ชนะมีสุราชั้นดีสิบไห ไข่ไก่อีกหนึ่งร้อยฟอง เงินรางวัลยี่สิบตำลึง และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นทหารสังกัดกองทัพรักษาเมืองเสี้ยนหยางทันที “เก่งมาก นี่โจวอวิ๋นจือเป็นรองแม่ทัพ ให้เขาช่วยชี้แนะเจ้าเถิด”
หลังจากนางรั้งสามีให้อยู่กับตัวเอง ก็คิดถึงอยากจ้างขอทานเหล่านั้นให้มาทำงานที่ในสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิง และนางก็จะเปิดหอสุราเหอเหมยลู่และรับแรงงานอีกทาง “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ ข้าจะเปิดหอสุรา รับคนงานพวกขอทาน พวกเขาจะได้ลืมตาอ้าปากได้” เสี้ยนหยางอ๋องที่กอดประคองภรรยาอยู่ในอ้อมกอด กดจมูกที่ขมับของน
ฤดูหนาวผ่านไปสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิงเป็นรูปเป็นร่าง สองแฝดได้นำชื่อเข้าผังตระกูลเหอ และเป็นลูกชายและลูกสาวลำดับที่หนึ่งและสองของเขาอีกด้วย ทุกวันหลิงเผิงมักจะออกไปตรวจสวนปศุสัตว์เลี้ยงตระกูลเหอ ที่มีสัตว์แปลก ๆ มากมายพื้นที่ของปศุสัตว์ แห่งนี้มีถึงหนึ่งร้อยหมู่ นอกจากไก่ไข่ที่เป็นของขึ้นชื่
จากนั้นเมื่อรถหยุดพักทานอาหารเที่ยงริมลำธารนางจึงออกไปล้างหน้าล้างตา รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าทั้งที่อากาศเริ่มเย็นแล้วแท้ ๆ เมื่อมาถึงก็เห็นหน้าของสามีเคร่งเครียด โดยมี โจวฝานยืนรอรับบัญชาอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเดินเข้าไปถามเขา “เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะท่านอ๋อง” “หวงตานตานหนีไป
คฑาหรูอี้หนึ่งคู่ทำจากทองคำประดับด้วยหยก สีเขียวมรกตสว่างยามต้องแสง วางประดับอยู่ในเรือนของ ทั้งคู่ แน่นอนว่าเป็นของขวัญล้ำค่าจากเหอฮองเฮาที่อยากอวยพรให้ทั้งคู่สมความปรารถนา เหอจื่อหยางและหยาง- หยู่เฟยยืนมองของขวัญที่ทั้งคู่ชื่นชอบและเก็บเอาไว้ใกล้ ๆ วันนี้ครบสามวันแล้วหลังจากแต่งงานงาน
หลิงเผิงที่ฟื้นขึ้นก่อนพยายามทบทวนความทรงจำ “ข้าเป็นอะไรไป” เสียงเจ้าเด็กตัวน้อยกล่าวขึ้น พร้อมกับมองหน้าท่านลุงเหอกับจอมยุทธพเนจรที่มีสีหน้าคาดคั้นเขา “เล่ามา!” สองคนประสานเสียง ทำให้เขายิ้มแหย ส่งให้ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะความเล่นซนของเสี่ยวหยุนดันไปขุดสุราหมั
“จื่อหยางเจ้าสืบมานานเท่าไหร่แล้ว” “ครึ่งปีพ่ะย่ะค่ะเสด็จป้า” เหอจื่อหยางไม่กล้าปิดบัง แต่ก็ไม่กล้าก้าวล่วง อันอ๋องเป็นน้องชายร่วมมารดาของฮ่องเต้ที่โดนทรยศ ให้เนรเทศไปอยู่ชายแดนลั่วหยางอันเป็นที่ดินศักดินา ห้ามเข้าเมืองหลวงโดยไม่มีรับสั่ง เสร็จนาฆ่าโคถึก...เหอฮองเฮาคิด สามีของนางทะ
ตกเย็นนางได้รับรายงานจากคนของแม่ทัพเหอว่าแม่ทัพเหอต้องเข้าเมืองหลวงกะทันหัน ดังนั้นนางจึงไม่ต้องทำอาหารให้ท่านแม่ทัพ แต่ท่านแม่ทัพฝากตำลึงให้นางถุงใหญ่ จากเดิมที่คิดจะให้นางแค่สามสิบตำลึงต่อเดือน เหตุใดเขาถึงให้มาตั้งร้อยตำลึง นางรับเอาไว้คิดว่ารอคอยเขากลับมาค่อยคืนให้ ด้านหลังเรือนมีเล้าไก
“ท่านแม่ทัพนั่นของข้านะ...องค์หญิงใจดีทำให้ข้าท่านไร้คุณธรรมแย่งของข้าได้อย่างไร” โจวฝานได้อาหารอร่อยมาสองวันแล้ว แต่ทันทีที่ท่านแม่ทัพล่วงรู้เข้าว่า องค์หญิงทำให้เขาไม่เหมือนกับอาหารของท่านแม่ทัพ จึงหาเรื่องเอากับข้าวของเขาไปจนหมด แล้วให้เขากินกับข้าวรสชาติจืดชืดในค่าย “นางเป็นของข้าคนเดี







