로그인“ใช่แล้ว ดื่มแล้วผิวพรรณผุดผ่อง เลือดลมเดินได้ดี และที่สำคัญทำให้อ่อนเยาว์ขึ้นด้วย” นี่คือเคล็ดลับของนาง และย่อมขายดีให้หมู่สตรีแน่ ๆ นางคิดเอาไว้เช่นนั้น “เช่นนั้นเจ้าดื่มเยอะ ๆ ดีหรือไม่ จะได้ยวนใจข้า บ่อย ๆ ดูสิข้าขยันไถนาทุกวัน เหตุใดเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไถยังไม่งอกเงยเสียที” เขาเอามือลู
เสี้ยนหยางอ๋องหลบหน้าลูกสาวออกมา จนเมื่อได้เวลารับรางวัล เขาจึงต้องกลับมาประทานรางวัลให้ โดยผู้ชนะมีสุราชั้นดีสิบไห ไข่ไก่อีกหนึ่งร้อยฟอง เงินรางวัลยี่สิบตำลึง และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นทหารสังกัดกองทัพรักษาเมืองเสี้ยนหยางทันที “เก่งมาก นี่โจวอวิ๋นจือเป็นรองแม่ทัพ ให้เขาช่วยชี้แนะเจ้าเถิด”
หลังจากนางรั้งสามีให้อยู่กับตัวเอง ก็คิดถึงอยากจ้างขอทานเหล่านั้นให้มาทำงานที่ในสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิง และนางก็จะเปิดหอสุราเหอเหมยลู่และรับแรงงานอีกทาง “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ ข้าจะเปิดหอสุรา รับคนงานพวกขอทาน พวกเขาจะได้ลืมตาอ้าปากได้” เสี้ยนหยางอ๋องที่กอดประคองภรรยาอยู่ในอ้อมกอด กดจมูกที่ขมับของน
ฤดูหนาวผ่านไปสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิงเป็นรูปเป็นร่าง สองแฝดได้นำชื่อเข้าผังตระกูลเหอ และเป็นลูกชายและลูกสาวลำดับที่หนึ่งและสองของเขาอีกด้วย ทุกวันหลิงเผิงมักจะออกไปตรวจสวนปศุสัตว์เลี้ยงตระกูลเหอ ที่มีสัตว์แปลก ๆ มากมายพื้นที่ของปศุสัตว์ แห่งนี้มีถึงหนึ่งร้อยหมู่ นอกจากไก่ไข่ที่เป็นของขึ้นชื่
จากนั้นเมื่อรถหยุดพักทานอาหารเที่ยงริมลำธารนางจึงออกไปล้างหน้าล้างตา รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าทั้งที่อากาศเริ่มเย็นแล้วแท้ ๆ เมื่อมาถึงก็เห็นหน้าของสามีเคร่งเครียด โดยมี โจวฝานยืนรอรับบัญชาอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเดินเข้าไปถามเขา “เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะท่านอ๋อง” “หวงตานตานหนีไป
คฑาหรูอี้หนึ่งคู่ทำจากทองคำประดับด้วยหยก สีเขียวมรกตสว่างยามต้องแสง วางประดับอยู่ในเรือนของ ทั้งคู่ แน่นอนว่าเป็นของขวัญล้ำค่าจากเหอฮองเฮาที่อยากอวยพรให้ทั้งคู่สมความปรารถนา เหอจื่อหยางและหยาง- หยู่เฟยยืนมองของขวัญที่ทั้งคู่ชื่นชอบและเก็บเอาไว้ใกล้ ๆ วันนี้ครบสามวันแล้วหลังจากแต่งงานงาน
ซือหลีหลี่ปรากฏตัวใกล้พวกเขา “เจ้าหมายความว่า...” “สายลับ!” เยียนเหรินกล่าวเสียงกระซิบ รู้สึกว่าตอนเขาเข้ามามีคนตามมาเช่นกัน แล้วเช่นนี้จะเป็นใครอื่นนอกเสียจาก...นาง “ทำอย่างไร” เหอจื่อหยางถาม “ไหลตามน้ำให้ตายใจ” เสียงกระซิบกันนั้นได้ยินเพียงสองคน การเคลื่อนไหวด้า
หยางหยู่เฟยมองแม่ทัพด้วยอาการกลืนไม่เข้าคาย ไม่ออก แม่นางผู้นี้ร่ำไห้ราวกับน้ำตาเป็นสายเลือด อยากแทบแทนคุณที่ช่วยนางไว้ให้จงได้ แต่ทว่านางไม่สะดวกใจจะให้อยู่บ้านของตน เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนท่านแม่ทัพนั้น... “ไม่ได้ เรือนข้าไม่มีสตรีมาก่อน อนาคตแล้วแต่นาง” หยางหยู่เฟยที่นั่งอยู่
“เจ้าเก่งเสมอ” หยางหยู่เฟยลูบผมให้กับลูกชายแล้วดึงมากอด “ข้าก็ช่วยนะท่านแม่ ข้าเป็นกำลังใจให้พี่ใหญ่” หลิงหลงเข้ามาประจบและกอดมารดาเช่นกัน ทำให้นางน้ำตาไหลอีกครั้งและเข้าใจชีวิตมากขึ้น นางร้องไห้พอแล้วหรือไม่ เหตุใดต้องให้ลูกมาเห็นความทุกข์อีกเล่า ลืมแค้น ลืมรัก ลืมเรื่องเก่า ๆ ใ
คำพูดของเขาบาดลึกในหัวใจ แม้พยายามกลบฝังอดีตแต่เมื่อถูกเขารื้อฟื้นน้ำตาที่เหือดแห้งไปนานแล้วพลันเอ่อคลอ ความเจ็บปวดใจในตอนนั้นลึกถึงแก่นวิญญาณ จนหลงทำผิดพลาดมาแล้วชาติหนึ่ง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดชาตินี้ เหตุการณ์ถึงแปรเปลี่ยนไป เดิมเขาไม่ตามหาหรือสืบสวนเรื่องของนาง และเรื่องที่อันอ๋องก่อกบ







