เขาไม่ได้รักหว้า

หล่อนเดินมาถึงรถยังไงแทบจะนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่ออก ทุกอย่างมันโล่งไปหมด ทำได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ฟุบอยู่หลังพวงมาลัย น้ำตาแห่งความเจ็บปวดหลั่งรินไหลเป็นสาย แผ่นหลังบอบบางงุ้มงอลงสะอื้นฮักจนตัวโยน น้ำตาไหลอาบเต็มแก้มทั้งสองอย่างมิอาจอดกลั้นโดยไม่คิดจะเช็ดออก ปล่อยให้มันล้างความโศกเศร้าในใจไปเงียบๆ อยู่อย่างนั้น

นานแค่ไหนไม่รู้ที่เธอนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ เป็นระยะๆ มือเรียวคว้าผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบน้ำตา ส่องกระจกมองหลังดูสภาพตัวเอง นี่ตาบวมขนาดนี้ เจอคนมีตกใจแน่ เธอจึงจัดการใช้แป้งตบปกปิดขอบตาที่บวมช้ำ ตั้งสติแล้วออกรถไปยังสถานที่จะทำให้เธอสบายใจทันที

สนามยิงปืน

ปัง ปัง ปัง

“สงสัยรอบนี้หนักแฮะ” ณิรชาคอยประคองหลังให้ลูกศิษย์สาวยามหล่อนลั่นไกปืนลูกซองออโต้จนแรงปืนผลักร่างที่ยืนแยกเท้าพอเหมาะเซไปด้านหลังเล็กน้อย

ที่ว่าหนักของณิรชาคือวันนี้ชนัญชิดาเลือกสนามกลางแจ้งสำหรับยิงปืนลูกซองที่มีเพียงหลังคามุงเป็นร่มเงาให้คลายร้อน ซึ่งอยู่ห่างจากส่วนกลางมาเกือบกิโลก็ว่าได้ คนที่มาสนามจึงมีแต่ผู้ชายเป็นเสียส่วนใหญ่ เพราะผู้หญิงไม่นิยมใช้ปืนลูกซองเท่