Semua Bab ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง: Bab 11 - Bab 20

"นี่ฉันให้ ฉันได้มาจากที่ทำงานน่ะ นายเอาไปกินเถอะ" ดรีมยื่นกล่องขนมปังพร้อมกับน้ำผลไม้หนึ่งกล่อง ที่ทางผับมีแจกให้กับพนักงานในแต่ละวัน"ให้ผม? ทำไมคุณไม่เอาไปกินเองล่ะ เอาไปเถอะผมไม่หิว""ถือว่าเป็นค่าตอบแทนพิเศษก็แล้วกัน แล้วอีกอย่างนายเป็นคนพูดกับผู้โดยสารเพราะมากๆเลยนะขี่รถก็ดี มันดูปลอดภัยดี...รับไปสิ แล้วก็คราวหน้าถ้าเราเจอกันอีก นายควรใส่เสื้อวินด้วยนะ""...ขอบคุณนะครับ ถ้างั้นผมรับเอาไว้ก็แล้วกัน" ดรีมยิ้มตอบแล้วหันหลังเดินเข้าแฟลตไป ในขณะที่ดิเชร์ยังคงมองเธอเดินเข้าไปด้านในจนกระทั่งเห็นว่าเธอเดินเข้าห้องที่อยู่ใต้บันได"...ห้องใต้บันได มันแคบมากเลยนะนั่น" เขาพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับไปที่รถยนต์คันหรูที่ขับตามเขาอยู่ห่างๆตลอดเส้นทาง โดยมีคนคอยรอขี่มอเตอร์ไซค์ขับกลับตามรถยนต์ที่ดิเชร์นั่ง"ขอบคุณครับพี่คานโลพี่เจมส์" ทันทีที่ได้นั่งเบาะบนรถเขาก็เอ่ยขอบคุณคนที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของรถ และคนที่กำลังหมุนพวงมาลัยรถอยู่"ด้วยความยินดีครับนายน้อย กลับบ้านเลยนะครับ" ดิเชร์พยักหน้าตอบในขณะที่สายตาคมมองออกไปนอกตัวรถ"คุณดรีมคือคนเดียวกันกับเมื่อสามปีก่อนใช่ไหมครับนายน้อย พ

"พี่เหรอ? ก็...ฟังดูก็ไม่ได้แย่ แล้วเรียกทำไมหรือเปลี่ยนใจให้พี่ไปส่ง" ดรีมทวนคำที่ดิเชร์ใช้เรียกเธอพลางหรี่ตามอง ดรีมพยายามอย่างหนักที่จะไม่พูดอะไรที่กวนประสาทหรือเล่นมุกอะไรมากไป"...พี่ชื่ออะไรเหรอครับ""เดี๋ยวนะ! ทำไมถึงได้รู้สึก...เสียงนาย...เสียงนายคุ้นมากเหมือน...เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม" น้ำเสียงที่เหมือนจะคุ้นๆทำให้ดรีมถามออกไปอย่างลังเล"คือ...ความจริงแล้ว เราเคยเจอกันมาก่อน ผมคือคนที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปส่งพี่เมื่อคืนยังไงครับ" ในที่สุดดิเชร์ก็พูดออกไป แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้เล่าทั้งหมดว่าความจริงแล้วเขาและเธอเคยเจอกันมาก่อนเมื่อสามปีที่แล้ว"จริงด้วย เสียงนี้ใช่เลยแถมยังพูดเพราะแบบนี้ใช่ๆ บังเอิญจริง...พอได้เห็นหน้าชัดๆก็หล่อเหมือนกันนะเราอ่ะ...พี่ชื่อดรีม เอางี้เดี๋ยวตอนเที่ยงรอพี่ที่หน้าห้องอาหารพนักงานนะขอพี่เลี้ยงข้าวราดแกงเรานะ ตอนนี้พี่ต้องเข้าแผนกแล้วเอาไว้เจอกันตอนเที่ยงล่ะ ห้ามเบี้ยวนัดนะเรา"ดรีมดีใจที่ได้เจอชายหนุ่มอีกครั้งทำให้เธอพูดประโยคที่ยาว คำพูดพรั่งพรูออกจากปากเต็มไปด้วยความดีใจที่ดรีมเองก็ไม่สามารถปิดเอาไว้ได้จนทำให้ดิเชร์รับรู้ถึงความรู้สึกของดรีม 'ตั้งแต่เมื

"ก็...ก็แค่มองดูว่านายกินง่ายเหมือนกัน เอ่อแล้วนี่นายฝึกงานจบแล้วจะไปทำงานที่ไหนล่ะ" ดรีมรีบถามคำถามออกไปเป็นการแก้เขินเมื่อเธอโดนจับได้ว่าเธอกำลังจ้องมองคนนั่งข้างๆนานเกินไป"ยังไม่รู้สิครับ ผมยังไม่ได้คิดว่าแต่ ผมขอเบอร์โทรศัพท์พี่ได้ไหมครับ""สแกนแชทดีกว่า พี่สะดวกแชทมากกว่าน่ะ ไหนล่ะโทรศัพท์นาย" ดรีมเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วรอให้คนที่นั่งข้างกันเพิ่มเพื่อนด้วยสแกนคิวอาร์โค้ด"อ่า...ได้ครับ""พี่นึกออกแล้วว่าทำไมชื่อนายคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ดิเชร์ ชื่อเจ้านายคนใหม่ของพี่ ส่วนนาย...ก็ชื่อดิเชร์ นามสกุลอะไรเหรอ" อยู่ๆดรีมก็นึกออกว่า ลูกชายของเจ้าของผับชื่อเดียวกันกับคนที่นั่งข้างเธอดิเชร์นิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่มีพิรุธ"ผมใช้นามสกุล ดูบัวส์ครับ" คำตอบของดิเชร์แฝงบางอย่าง แต่ทว่าดรีมก็ไม่เฉลียวใจอะไรในประโยคที่ดิเชร์ตอบ"ขอถามได้ไหม นายลูกครึ่งประเทศอะไรเหรอ""แม่ผมไทยครึ่งฝรั่งเศส ส่วนพ่อผมไทยครึ่งอิตาลีครับ""ว้าววว...เท่จัง" ดวงตาของดรีมเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้น และรู้สึกในสิ่งที่พูดจริงๆ"พี่ชอบคนเท่ๆเหรอครับ จริงๆแล้วผมเป็นคนที่เท่มากๆเล

ตอนที่9 มีเนื้อหาที่รุนแรง การใช้คำพูดหยาบไม่เหมาะสม อาจไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านบางกลุ่ม มีฉากความรุนแรงในครอบครัว ทั้งทางกายและทางจิตใจ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน...จากนี้ในวงเล็บเป็นบทสนทนาโดยใช้ภาษามือของแม่ดรีมกับพ่อเลี้ยงของดรีม"(ถ้าคุณพอใจแล้ว ก็รีบกลับไป ดรีมกำลังจะกลับมาห้อง)" ดุจดาว"(บอกลูกสาวมึงด้วย ว่าให้หาเงินมาอีกเยอะๆช่วยเหลือจุนเจือพ่อเลี้ยงมันบ้าง)" ชนินทร์"(กลับไป)" ดุจดาว"กูอยากรู้นัก ถ้าดรีมมันรู้ว่าเงินเก็บที่ให้มึงฝากไว้กับธนาคารตอนนี้ไม่เหลือสักบาทมันจะว่ายังไง หึ...ถ้ายิ่งรู้ว่ามึงเอามาให้ผัวใหม่อย่างกูหมด ดรีมมันก็คงจะโกรธมึงยังไงล่ะดุจดาว แต่กูรู้นะ ว่าจริงๆแล้วมึงก็ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นเท่ากับ ลูกมึง!" ประโยคนี้ชนินทร์ไม่ได้ทำภาษามือแต่ทว่า...ดุจดาวก็ยังพออ่านปากของชนินทร์ได้บ้างเป็นบางคำ เธอจึงได้คุกเข่าอ้อนวอนขอร้องชายวัยกลางคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าและร่างกาย"อีนี่วอนอีกแล้ว" น้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะบดกรามแน่น สายตาจ้องเขม็งไร้ความสงสารมือเล็กยื่นไปกำกางเกงคนตรงหน้าเขย่าไปมาอย่างอ้อนวอนและร้องขอแทบไม่เป็นภาษา ใ

[ ดุจดาว : พี่ดม ฉันขอยืมเงินพี่สักห้าหมื่นได้ไหมคะ ฉันลำบากจริงๆ เดี๋ยวฉันจะรีบหามาคืนให้ ][ อุดม : มันกลับมาอีกแล้วเหรอแล้วมันรู้ได้ยังไงว่าดาวย้ายมาอยู่ที่นี้ อย่าบอกนะว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรก]ดุจดาวอ่านข้อความ แต่ไม่ได้ตอบในประโยคคำถามล่าสุด จึงเป็นอุดมที่ส่งข้อความหาดุจดาวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าดุจดาวอ่านแล้วแต่ยังไม่ตอบกลับ[ อุดม : อย่าแบกมันไว้คนเดียวเลยดาว มันไม่ดีต่อลูกเธอหรอกนะ ยิ่งถ้าดรีมเขาได้รู้วันหลังมันจะยิ่งกลายเป็นความเจ็บปวดที่ลูกสาวดาวจะไม่มีวันลืม ดรีมเขาจะติดอยู่ในความคิดเดิมๆ เพราะดรีมก็จะโทษตัวเองเหมือนกัน ][ ดุจดาว : ดาวไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง ไหนจะเรื่องเงินในบัญชีอีก และที่สำคัญคือความปลอดภัยของดรีม ][ อุดม : พรุ่งนี้พี่ลางานไปถอนเงินแล้วจะไปหานะ เอาไว้ค่อยคุยกัน ][ ดุจดาว : ขอบคุณพี่มากค่ะ ดาวจะไม่ลืมบุญคุณพี่เลย ดาวจะหางานพิเศษทำเพิ่ม พี่ดมรอหน่อยนะ ][ อุดม : พรุ่งนี้พี่จะไปหาช่วงเที่ยงก็แล้วกัน ตอนนี้พี่ต้องทำงานต่อแล้วคุณท่านกลับมาพอดี ]อุดมเป็นเพื่อนสนิทของสามีดุจดาว ตั้งแต่สามีเธอเสียไปก็มีเพียงอุดมที่คอยยื่นมือช่วยเหลือ จนกระทั่งดุจดาวได้เจอกับชนินทร์สา