Semua Bab ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง: Bab 31 - Bab 40

ริมฝีปากร้อนของดิเชร์ค่อยกดลงที่บริเวณหน้าผากขาวหนึ่งครั้ง แล้วผละออกเพื่อดูว่าคนตรงหน้ามีปฏิกิริยาอย่างไร ร่างบางชะงักเล็กน้อยแต่ก็ไม่หลบหลีกอะไร เธอทำเพียงแค่ระบายยิ้มออกมาแล้วเงยหน้าขึ้นสบสายตากับดิเชร์อีกครั้งท่าทางอดกลั้นของดิเชร์ ทำให้ดรีมตัดสินใจเป็นคนเริ่มก่อน เธอยกแขนขึ้นคล้องคอแกร่งแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นก่อนจะกดริมฝีปากนิ่มลงไปที่ริมฝีปากร้อนหนึ่งที แล้วผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความอาย"ผมจูบพี่ได้ไหมครับ" ดิเชร์ก้มลงถามที่ใบหูเล็กอย่างนุ่มนวล แล้วเลื่อนใบหน้ามาใกล้ๆ เพื่อประสานสายตากับดรีมราวกับว่ารอคำตอบดรีมพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างเขินอายจนแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ดิเชร์ยิ้มกริ่มเลื่อนใบหน้าลงให้ริมฝีปากตนเองประกบกับริมฝีปากนุ่มที่เขาได้สัมผัสเมื่อกี้ เขาค่อยๆขบเล็มริมปากบนและล่าง ทำเอาคนร่างบางต้องหลับตาพริ้ม เธอหายใจถี่กระชั้นเสียงครางในลำคอ ยิ่งกระตุ้นแรงปราถนาในกายเขาริมฝีปากร้อนดูดเม้มกับริมฝีปากนิ่มจนดิเชร์พอใจ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นดันริมฝีปากบนล่างให้เปิดออกตวัดลิ้นร้อนเชยชิมความหวานละมุนจากโพรงปากทำให้ดิเชร์รู้สึกซาบซ่านในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอคือคนแรกสำหรับเขาที

ดิเชร์เคลื่อนร่างเปลือยเปล่าเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาเรียว ที่เขาจับแยกออกจนกว้างในคราแรกแล้วจดจ่อแก่นกายชายที่ตื่นเพริดพร้อมที่จะเข้าไปสำรวจช่องทางรักด้านใน"กรี๊ด เจ็บ!" ดรีมกรีดร้องเสียงดังด้วยความเจ็บแปลบในแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จนเธอจิกเกร็งปลายเท้า ดีที่ว่าดิเชร์สั่งทำห้องเก็บเสียงไม่อย่างนั้นชั้นนี้ทั้งชั้นคงได้ยินเสียงเมียเขาอย่างแน่นอน"ทนหน่อยนะครับ เดี๋ยวก็หายแล้ว" ดิเชร์พูดปลอบประโลมเหมือนกับคนที่มีประสบการณ์ แต่ใครจะรู้เขาแค่มีทฤษฎีอยู่เต็มหัวไปหมด ในขณะที่เขาเองก็รู้สึกคับแน่น ทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะขยับเอวได้"พี่ดรีมครับ มองตาผม...ผ่อนคลายครับ อย่าเกร็ง" เขาพูดจบก็ก้มลงจูบอย่างอ่อนโยน แล้วผละออกเลื่อนริมฝีปากไปจุมพิตที่หางตาที่กำลังมีน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บเขาใช้จังหวะนี้ค่อยๆดันแก่นกายชายเข้าไปจนสุดลำ"อื้อ" ดรีมพรูลมหายใจออกมายาวๆแล้วหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระบายความเจ็บที่กึ่งกลางกายสาว"ฮึ่ม" เสียงคำรามในลำคอ สะโพกสอบเกร็งจนเขาต้องขบกรามแน่นเมื่อความคับแน่นกำลังทรมานเขาอยู่สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ ในขณะที่สายตาคมก็คอยจับจ้องที่ใบหน้าสวยอยู่ไม่วา

"พรุ่งนี้พี่ดรีมไปทำงานที่ไหนเหรอครับ""ที่สนามแข่งรถเสนีต์ที่พึ่งเปิดใหม่ ถ้าพี่ไม่ได้เข้าใจผิดน่าจะเป็นของเจ้านายพี่""พี่...รู้จักหรือว่า...เชียร์ใครอยู่อย่างงั้นเหรอครับ""เปล่าหรอก พี่แค่ไปทำงาน"'ดิเชร์นึกในใจว่า พรุ่งนี้วันซ้อมใหญ่ไม่มีพิธีกรหรือแม้กระทั่งอัมเบลล่าเกิร์ล[1] แถมพี่ดรีมยังบอกว่าไม่ได้ไปเชียร์ใคร แล้วพี่ดรีมไปทำไมกัน ดิเชร์ค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา สิ่งที่เขาอยากจะเล่า อยากจะพูดออกไปคงไม่ใช่ตอนนี้ วันนี้มันดูเหมือนไม่เป็นใจไปเสียทุกอย่าง หรือว่าเป็นเพราะเขาต่างหาก...ที่ไม่กล้าพูดว่าความจริงที่พี่ดรีมรู้เป็นเพียงฉากที่เขาต้องการให้รู้เท่านั้น'"ครับ และก็...กดเบอร์โทรของพี่ให้ผมด้วยครับ" ดิเชร์ตอบกลับแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือของตนเองให้กับดรีม"จริงสิ เราเป็นแฟนกันแล้วนี่นา""ไม่ใช่ครับ เราไม่ได้เป็นแค่แฟนกัน แต่เราเป็นสามีภรรยากันต่างหากล่ะครับ""อืม...ใช่แล้วเราเป็นสามีภรรยากัน ถ้าอย่างนั้น..." ดรีมหยุดพูดแล้วหันหน้าไปมองดิเชร์ เธออยากรู้ว่าจริงแล้วดิเชร์จริงจัง หรือว่าอยากแต่งงานกับเธอจริงๆหรือเปล่า"พี่จริงจังกับนายนะ...พี่รักเชร์ถึงแม้ว่าเราจะใช้เวลาแค่ไม

"มาเชียร์...พี่ลีออง หรือว่านัดกับพี่เชร์เอาไว้คะ" พิ้งค์พลอยกระซิบเบาๆที่ข้างหูของดรีม เพราะเธอไม่อยากให้คนที่นั่งอีกฝั่งที่ใกล้กับดรีมได้ยิน"เชร์เขาไปมหาลัยคงไม่ว่างมาดูแข่งรถที่สนามหรอก แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมาเชียร์ลีออง" ดรีมหันไปสบตากับพิ้งค์พลอยทำให้ดรีมปรายตามองที่ช่อดอกไม้ใหญ่ในมือก่อนจะหันกลับไปมองตรงหน้าเหมือนเดิมคำตอบแผ่วเบาของดรีม ทำให้พิ้งค์พลอยรู้ได้ทันทีว่า ดรีมยังไม่รู้ว่าลีอองก็คือดิเชร์"ก็แค่เดา คนที่มานั่งตรงนี้เขามาเชียร์พี่ลีอองกันทั้งนั้นแหละค่ะ" พิ้งค์พลอยตอบกลับก่อนจะมองข้ามดรีมไป แล้วหยุดมองอยู่ม่านฟ้า"..." 'ตัวจริงสวย น่ารักกว่าในรูปอีก' พิ้งค์พลอยคิดขึ้นในใจ แล้วเลื่อนสายตามองไปที่หน้าพิทการาจ [2]พื้นที่สำหรับทีมรถในสนามแข่ง ด้านในมีเพียงลีออง รอยส์ คลาวด์ ก้อนเมฆ มาร์โกและทีมงานที่เกี่ยวข้อง"มองหาใครว่ะ ไอ้เชร์" ก้อนเมฆหรี่ตามองแล้วเอ่ยถามคนที่กำลังมองไปสแตนด์ฝั่งตรงกันข้าม"ใครก็ได้" เสียงทุ้มตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันมามองคนถาม"มึงตอบแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่พวกกูสงสัย...เป็นจริงใช่ไหม" คลาวด์อดไม่ได้ที่อยากจะรู้ว่าเพื่อนของเขามีแฟนจริงๆ หรือว่าแค่มองสา

"พี่ควรหยุดต่อว่าพี่ลีอองของหนูได้แล้วค่ะ เพราะยังไงพี่ดรีมก็ไม่ได้เหมาะกับพี่ลีอองของหนูแม้แต่นิดเดียว" พิ้งค์พลอยพูดพลางเดินไปที่ตรงหน้าของดิเชร์ แล้วพูดเพื่อเรียกสติของดิเชร์"พี่ลีอองคะ การซ้อมแข่งครั้งนี้มันสำคัญกับพี่มากนะคะ ตั้งสติสิคะ แล้วไปทำตามความฝันของพี่ หนูจะคอยเชียร์พี่..."พิ้งค์พลอยพูดได้อย่างไม่รู้สึกผิดอะไรกับคำพูดของตัวเองและมันทำให้ดิเชร์แทบจะทนไม่ไหวจึงได้ใช้สายตาเรียกคลาวด์ให้มาจัดการ พิ้งค์พลอย แต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุดพูดแม้คลาวด์จะพยายามดึงแขนออกจนพิ้งค์พลอยสะบัดแขนหลุดออกจากมือของคลาวด์ จนคนฟังขบกรามแน่นก่อนจะทนไม่ไหวแล้วพูดเสียงดังใส่เธอ"รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา!" เสียงตวาดดังลั่นใส่พิ้งค์พลอย เป็นอะไรที่พิ้งค์พลอยและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ไม่เคยเห็น ต่างพากันตกใจ ไม่เว้นแต่ร่างเล็กที่ติดตามดิเชร์มาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการแข่งรถ ถึงกับสะดุ้งแต่ก็ยังตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะพูดในสิ่งที่เธออัดอั้นมานาน"รู้สิคะ พลอยก็กำลังพูดให้สติพี่ลีอองยังไงล่ะคะ" พิ้งค์พลอยหันไปสบตาดรีมแล้วเบ้ปากใส่อย่างไม่ยี่หระ"พี่หมายถึงเรื่อง...พี่ดรีม""คนที่เหมาะกับพี่ที่สุด คือคนที่คอย