Semua Bab ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง: Bab 21 - Bab 30

ดิเชร์ขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ แล้วตามด้วยดรีมที่ขึ้นซ้อนท้ายรถ ทันทีที่ดิเชร์สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ ดรีมก็ยื่นมือทั้งสองไปเกาะที่เอวของดิเชร์ ทำให้ใบหน้าหล่ออดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างแล้วยกมือทั้งสองของตัวเอง จับที่มือดรีมให้ยื่นออกมาพอที่จะโอบรอบเอวของตัวเองได้มิด"กอดผมได้เลยครับ ไม่ต้องกลัวใครเห็น เพราะพี่เป็นคนแรกที่ได้นั่งและได้กอดเอวผมและจะเป็นพี่คนเดียวเท่านั้น" ดิเชร์พูดด้วยความภูมิใจในตัวเอง ดรีมได้แต่ยิ้มอยู่ด้านหลังในขณะที่มือและแขนของตัวเองโอบรัดเอวหนาเอาไว้อยู่ถนนในยามค่ำคืน แสงไฟจากหลอดไฟของเสาไฟฟ้าข้างทางส่องสว่างเป็นระยะ ลมปะทะกับใบหน้าหล่อไม่แรงมากนักเพราะดิเชร์ไม่ได้ขับเร็วแต่อย่างใด ใบหน้าสวยที่มีหมวกกันน็อกสวมอยู่แนบลงที่แผ่นหลังกว้างด้วยหัวใจที่พองโต แต่ในใจของเธอกำลังคิดว่าถ้าเธอรับดิเชร์เป็นแฟน เธอควรจะต้องเล่าเรื่องครอบครับให้ดิเชร์ได้รับรู้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าดิเชร์จะรังเกียจที่เธอมีแม่หูหนวกหรือไม่ร้านข้าวต้มข้างทางที่มีต่อๆกันหลายร้านห่างจากผับไม่ไกลมากนัก ดิเชร์ให้ดรีมเป็นคนสั่งก่อนแล้วเขาจึงสั่งต่อ แล้วสั่งเพิ่มอีกสองอย่างแล้วหมายเหตุตรงด้านล่างว่า ใส่ถุงกลับบ้าน"นา

"ขอบคุณมากครับ พี่ๆไปนอนก่อนได้เลยครับ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวผมโทรเรียก""ครับนายน้อย / ครับนายน้อย" คานโลกับเจมส์เดินออกจากห้องดิเชร์เพื่อเข้าอีกห้องที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามของห้องดิเชร์ใบหน้าคมเคร่งขรึมไร้อารมณ์ แฝงไปด้วยความเยือกเย็นราวกับถอดแบบมาจากคนเป็นพ่อ ทุกครั้งที่โกรธใบหน้าจะนิ่งเต็มไปด้วยความเย็นชา เคร่งเครียดจนบางครั้งดูเหี้ยมเกรียมหากว่ามีใครมากระตุกหนวดเสือ นั่นอาจหมายถึงชีวิตหากเกินกว่าจะให้อภัย ยิ่งอ่านก็ยิ่งปวดใจทำไมต้องทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไม่มีทางสู้"ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ" ดิเชร์พูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมหรี่ลงอย่างอันตราย มือกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ก่อนจะพ่นลมหายใจแรงๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจที่มีต่อนายชนินทร์ เห็นทีเขาต้องไปปรึกษาพ่อและแม่ของเขา มันน่าจะดีกว่า...จะได้จัดการให้เด็ดขาดกันไปเลยดิเชร์วางประวัติของชนินทร์ลงบนโต๊ะแล้วล้วงเอามือถือของตนเองกดโทรหากลุ่มเพื่อนๆ เพื่อคุยเรื่องการซ้อมลงสนามและเรื่องของดรีมเช้าวันต่อมา ดุจดาวเห็นดรีมอาบน้ำแต่งตัวแล้วชงกาแฟดื่มตั้งแต่ยังไม่สว่างดีจนตอนนี้เกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว เธอจึงถามออกไปว่าทำไมวันนี้จะรีบไปทำงาน หรือว่าจ

ดิเชร์ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่โดยที่เคสโทรศัพท์มีคำว่า pinkploy อยู่เลยทำให้ดิเชร์เดาได้ไม่ยากว่าผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร เขายื่นโทรศัพท์มือถือคืนแล้วเอาด้านชื่อของเธอขึ้นเพื่อให้เธอเห็น พิ้งค์พลอยจึงพูดให้กำลังใจดิเชร์ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด"พี่ลีออง! สู้ๆนะคะวันซ้อมใหญ่กับวันลงแข่งหนูจะมาเชียร์พี่" ดวงตาสดใสจ้องมองที่ใบหน้าของดิเชร์และพูดในสิ่งที่เธอต้องการ"ขอบใจนะ ทีหลังก็อย่าทำแบบนี้ แล้วเจ็บมากไหม" น้ำเสียงของดิเชร์อ่อนลงเมื่อได้ยินสิ่งที่พิ้งค์พลอยพูด"เจ็บค่ะ หนูลุกไม่ไหวเลยนั่งอยู่แบบนี้ กะว่ารอให้มันดีขึ้นแล้วจะเดินไป..." พิ้งค์พลอยหยุดพูดเพียงเท่านี้ เพราะเธอคงรู้ว่าถ้าบอกไปว่าเธอจะแอบเข้าไปถ่ายรูปเขาในห้องพักคงจะโดนเอ็ดหรือไม่ก็โดนจับโยนออกข้างนอกแน่ๆ แต่ดิเชร์ก็ย่อมรู้อยู่แล้วว่าจุดประสงค์คนที่แอบเข้ามาในสนามมีไม่เยอะส่วนใหญ่ก็ต้องการแอบถ่ายภาพเขาและเพื่อนๆ และดิเชร์ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงเหมือนกันกับคนอื่นๆ"รู้ได้ยังไงว่าวันนี้มีซ้อม" ดิเชร์ไล่มองที่ชุดนักเรียนและกระดุมมันทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้เรียนที่เดียวกันกับเขา"คือ...""บอกมาเถอะ ถ้าเราเป็นแฟ

"แปลกจัง!แต่ช่างเถอะ ใช่!พี่ดรีมของเธอยังทำงานที่เดิม ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แค่นี้นะ อ๋อทีหลังถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนช่วยแชทมาล๋ะ ไม่ใช่โทรมาเหมือนตอนนี้" นิ้วเรียวกดวางสายโทรศัพท์ทันทีอย่างไม่รอฟังว่าปลายสายจะพูดอะไรอีกหรือไม่แล้วเดินตรงไปที่แผนกของตนเองหลังจากวางสาย พิ้งค์พลอยหงุดหงิดเดินงุ่นง่านไปมาจนเพื่อนสนิทของเธอพูดให้เธอหยุดเดินแล้วให้นั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างๆกัน เพื่อเล่ารายละเอียดให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"เล่ามาเร็วๆเข้า ก่อนที่ฉันจะไม่อยู่ช่วยแก้ปัญหา" น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายกับพิ้งค์พลอยที่ให้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เห็นเล่าเสียทีจนทำให้คนที่นั่งรอเริ่มหงุดหงิด"จะรีบไปไหน" พิ้งค์พลอยถามแต่เธอก็ยังไม่ลงนั่งที่เก้าอี้ตามที่เพื่อนเธอบอก"ก็จะไปหาแฟนฉันน่ะสิ ฉันไม่รอคอยคนที่เอื้อมไม่ถึงหรอกนะ วันๆทำได้แค่นั่งมองเครื่องบิน" ไม่มีคำหยาบสักคำ แต่มันกลับทำให้พิ้งค์พลอยรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย ย้ำตรงที่จุดเดิมกับเมื่อเช้า"..." พิ้งค์พลอยเม้มปากตัวเองแน่น เธอยังช็อกเรื่องเมื่อเช้าไม่หายจนทำให้เธอคิดไม่ออก พูดไม่ถูกแต่ถึงอย่างงั้นเธอก็ยังคงครุ่นคิดไม่หยุด ก่อนจะเล่าทุกอย่างให้เพื่อน

"สวัสดีค่ะพี่ลีออง" เธอเอ่ยทักแล้วยิ้มสดใสอย่างมีความสุขจนตาหยีเป็นขีด"..." บรรยากาศตอนนี้ ดิเชร์รู้สึกตึงเครียดกะทันหันทำให้เขาที่กำลังนั่งรออยู่ที่เบาะมอเตอร์ไซค์ถึงกลับลุกขึ้นยืนทันที"เอ๋...หรือว่าต้องเรียกพี่ดิเชร์กันนะ" ประโยคนี้ทำให้ดิเชร์ถึงกับถอดหมวกกันน็อกออก แล้วจ้องมองใบหน้าสดใสตรงหน้าด้วยความสงสัยแต่ทว่าเขาก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป หญิงสาวตรงหน้าก็พูดขึ้นมาเสียก่อน"หนูไม่ได้ตามพี่หรอกนะคะ หนูเป็นแฟนคลับที่ให้ความเป็นส่วนตัวแต่ที่หนูเดินมาทักพี่เพราะว่า...ตรงนี้ไม่มีใครรู้จักพี่ดิเชร์ในฐานะนักแข่งลีออง หนูแวะมาหาพี่สาวของหนูต่างหาก ขอตัวก่อนนะคะพี่ดิเชร์""เดี๋ยวก่อนสิ...ขอถามได้ไหม ว่าทำไมเธอถึงรู้ว่าลีอองคือพี่""ก็เพราะหนูเริ่มตามพี่ตั้งแต่พี่...""พิ้งค์พลอย! มาได้ยังไง""พลอยมาหาพี่ดรีมค่ะ พอดีผ่านมาแถวนี้ ก็เลยซื้อขนมมาฝาก ถุงนี้เป็นของคุณน้านะคะ ส่วนถุงนี้เป็นของพี่ดรีมค่ะ""น้องคนนี้คือน้องสาวพี่ดรีมหรือครับ""น้องต่างพ่อต่างแม่น่ะ พลอยนี่เชร์ เชร์นี่พลอย...ฉันจะรับของฝากเอาไว้ ส่วนเธอก็กลับไปได้แล้ว"" !! " คิ้วหนาเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาดูตกใจกับสิ่งที่ดรีมพูด เ