Todos los capítulos de หนี้รักสยบมาเฟีย : Capítulo 71 - Capítulo 80

“เราไปก่อนนะพายัพรออยู่” สาวเจ้าโบกมือลาทิ้งท้าย ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าในลิฟต์ “หนูเป็นอะไรไป”“เปล่า…เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร”“ไม่เป็นก็ดีแล้ว หนูเห็นไหมว่าไอ้พายัพมันตอแหลแค่ไหนปากบอกอยากคืนดีกับหนูนั่นนี่ แต่พอเอาเข้าจริงก็ยังทิ้งสันดานเดิมไม่ได้” คำพูดคิเรย์กำลังตบหน้าต้นหยงซ้ำๆ เจ็บแล้ว เจ็บอีก เจ็บเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีการตอบกลับจากต้นหยงแต่อย่างใด เธอรีบสาวเท้าออกจากตัวคอนโดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลืมไปให้หมดซะว่าเมื่อกี้รู้สึกดีกับเขามากแค่ไหน เพราะสิ่งที่เธอเห็นก็แค่ภาพลวงตาในส่วนของหว่าหวา เธอขึ้นมาหาพายัพที่คอนโดด้วยความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากคิเรย์คือคีย์การ์ดที่เขาให้มารวมไปถึงรหัสล็อคอีกชั้น จากนั้นหญิงสาวก็เดินอมยิ้มเข้ามาภายในห้อง มองคนป่วยนอนหลับพักผ่อนสนิท“เดี๋ยวคืนนี้หว่าหวาจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเองค่ะ” ถือวิสาสะที่คนป่วยไม่รู้เรื่องก้าวขึ้นบนเตียงและล้มตัวนอนแทรกข้างๆ เขา ความอบอุ่นจากตัวหญิงสาวทำให้พายัพคว้าตัวเข้ามากอด แต่ด้วยความผิดกลิ่นไม่เหมือนต้นหยงทำให้เขาค่อยๆ ลืมตาก่อนจะตกใจจนสบถเสียงดังลั่นห้อง“เชี่ย! เธอมาอยู่นี่ได้ไงวะเนี่ย” อุตส่าห์เ

“มิน่าล่ะ เห็ดถึงออกตัวปกป้องยัยนี่” เสียงบ่นพึมพำลอยเข้าหูพายัพ “เธอหมายถึงเห็ดหอมเหรอ หว่าหวาคบกับญาติของเห็ดหอมใช่ไหมล่ะ” “คุณรู้ได้ไง” “ไม่มีเรื่องไหนที่ฉันอยากรู้แล้วไม่รู้” ท่าทางโอ้อวดนั่นดูน่าหมั่นไส้ไม่น้อยเลยล่ะ ก็คงไม่แปลกเท่าไรไม่งั้นเขาจะหาเธอเจอทุกครั้งได้ยังไง ราวกับเป็นจีพีเอสติดตามตัว “พี่ชายเธอโคตรแสบ มันเกลียดฉันถึงขั้นสร้างเรื่องใส่ความเลยนะ ถ้าฉันไม่มีหลักฐานในเธอดู ป่านนี้เธอคงเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน” ต้นหยงส่งมือถือคืนพร้อมเกาแก้มแก้ความกระดากอายที่ก่อนหน้านี้เธอเล่นใหญ่ไปหน่อย พอเจอความจริงเข้าไปก็แทบไม่กล้าสู้หน้าพายัพเลยล่ะ “หนูก็เข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นชู้กับเธอ” “อะไรนะ!” พายัพถามเสียงดังก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาชุดใหญ่ เป็นครั้งแรกที่ต้นหยงเห็นเขาหัวเราะหนักขนาดนี้ ราวกับนี่ไม่ใช่คุณพายัพจอมบงการที่ชอบเก๊กหน้าขรึมทำหน้าเข้มอย่างนั้นแหละ สายตาคมเข้มทอดมองเธออย่างอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง มุมปากที่ประดับรอยยิ้มบางๆ มีเสน่ห์ชวนมองไม่รู้เบื่อ “ถึงจะเลวยังไงแต่ฉันไม่มีทางผิดลูกผิดเมียใครหรอก เธอสบายใจได้ว่าสามีในอนาคตของเธอคนนี้รักษาศีลข้อสามอย่างเคร่ง

“พูดแบบนี้อยากโดนฟาดอีกสีกทีสองทีมั้ย” ฉันยกหมอนค้างไว้เตรียมสงเคราะห์คุณพายัพหนักๆ จนเขากลั้วหัวเราะในลำคอแล้วจึงเปลี่ยนเป็นการขยี้ผมแทน “ไปอาบน้ำได้แล้วเด็กดี จะได้ทานอาหารเช้ากัน” ทั้งรอยยิ้มทั้งน้ำเสียง นี่มันเล่นกับใจง่อยๆ ของฉันเกินไปแล้วนะเมื่ออาบน้ำแต่งตัว ทานอาหารเช้ามื้อง่ายๆ คุณพายัพก็อาสาพาฉันขับรถเล่น ส่วนพี่ตะวันฉันไม่เห็นหน้าค่าตาของเขาตั้งแต่เมื่อวาน ซึ่งเป็นไปได้ว่าอาจกลับไปแล้ว หรือไม่ก็คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้เจ้านายตัวเองแบบห่างๆ “โห ไร่ของใครคะเนี่ย ใหญ่จัง” ถนนเส้นเล็กที่ขับลัดเลาะมาเรื่อยๆ เผยให้เห็นไร่องุ่นขนาดใหญ่ที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ฉันมัวแต่ตื่นเต้นชะโงกหน้าเกาะขอบกระจกรถจนโดนเขาดุ“นี่ไร่ไอ้ภูผาเพื่อนฉันเอง เธอจำหน้ามันได้รึเปล่า” คำถามนั้นทำฉันนิ่งคิดสักพัก “ใช่คนที่ตัวสูงๆ หล่อๆ ดูท่าทางใจดีไหมคะ”“อืมคนนั้นแหละ แต่อย่าชมว่ามันหล่อต่อหน้าฉันได้ไหม”“ทำไมคะ ก็เพื่อนคุณหล่อจริง” ฉันยู่ปากถาม สีหน้าคุณพายัพในตอนนี้ดูฮึดฮัดเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรสักอย่าง“หล่อยังไงก็สู้ฉันไม่ได้หรอก เชื่อเถอะว่าในชีวิตเธอฉันคือผู้ชายที่หล่อที่สุด” จบคำพูดขอ

“งั้นมึงก็ชื่อพายัพสินะ” ปลายกระบอกปืนจากอีกฝ่ายเล็งมาทางพายัพ ก่อนที่เขาจะต้องเจ็บตัว คิเรย์เห็นดังนั้นก็พุ่งตัวเข้าใส่อีกฝ่ายแล้วจัดการกับมันด้วยหมัดหนักเอาเรื่องจากแรงโมโห จนปืนที่ถลาไปไกลช่วยให้พายัพรอดพ้นลูกกระสุน แต่กระนั้นเขาก็ต้องต่อสู้แลกหมัดแลกแผลกับลูกสมุนของฝ่ายตรงข้ามที่พุ่งมาล็อคเป้าถึงสองคน ส่วนอีกคนก็แยกไปช่วยจัดการกับคิเรย์ เกิดเป็นความชุลมุนวุ่นวายและเสียงต่อยตีที่ดังสะท้อนอยู่ในความสลัว “โอ้ย!” คิเรย์ปล่อยเสียงเจ็บปวดเมื่อเขากำลังเสียเปรียบ คนที่เป็นเหมือนหัวหน้ามันไม่ได้ไก่อ่อนอย่างที่เขาคิดไว้เลย ราวกับเป็นคนที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนมันถึงได้หลบหมัดหลบลูกเตะของเขาได้ทุกครั้ง พายัพได้ยินเสียงเพื่อนร้องก็ร้อนรนใจไปด้วย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับท่าทางต่อสู้ของอีกฝ่ายที่พยายามจะล้มเขาให้ได้ มันพุ่งหมัดเข้ามารวดเร็วแต่ถูกเขาจับแขนบิดหักไปด้านหลัง ศอกกระทุ้งเข้าหน้าท้องเต็มแรง จนมันเปล่งเสียงร้องโอดโอยทรมานและล้มดิ้นลงนอนตัวเกร็งกับพื้น อีกคนรอทีท่าเริ่มลังเลว่าจะเข้ามาดีไหม มันคงพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีปืนจึงชักออกมาจากเอวเพื่อจะเล็งยิงพายัพ แต่มาเฟียหนุ่มที

เวลาผ่านไปหลายวัน คุณพายัพยังคงนอนหลับไหลเป็นเจ้าชายนิทรา ฉันและพี่คิเรย์สลับกันเฝ้าเขา ถ้าฉันไปเรียน พี่คิเรย์ก็เป็นคนเฝ้า ถ้าพี่คิเรย์ติดงานฉันก็เฝ้า หรือหากเราสองคนไม่ว่างเลยก็จะเป็นพวกพี่องอาจและพี่สิงหาคนมาเยี่ยมเขามีทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือสมาชิกแบล็คเรด ฉันเองจึงเหมือนโดนแนะนำตัวกลายๆ ว่าเป็นอะไรกับเขาไม่รู้ว่าการถ่ายทอดเรื่องเล่าต่างๆ ให้คุณพายัพฟังด้วยน้ำเสียงสดใส ร้องเพลงหรืออ่านหนังสือเพื่อกระตุ้น มันจะทำให้เขาฟื้นตัวเร็วขึ้นบ้างไหม แต่ฉันก็ยังมีหวัง “นอนหลับนานแล้วนะคะ หนูร้องเพลงรอคุณจนจะไปประกวดไมค์ทองคำแล้วนะ รีบตื่นมาสักทีสิ” มือหนาที่ฉันกอบกุมและซบใบหน้าออดอ้อนอยู่ทุกวัน เมื่อไรจะตื่นมาเป็นฝ่ายอ้อนฉันบ้างล่ะ ระหว่างฉันกำลังพูดกับคุณพายัพ พี่คิเรย์ผลักประตูเปิดเข้ามาในห้องด้วยถุงของกินและดอกไม้ช่อเล็กๆ ตามที่ฉันต้องการ “หิวรึยัง”“ยังเลยค่ะ” ฉันรับช่อดอกไม้ที่ว่ามาถือเสียเอง มองไปยังแจกันที่ตั้งบนโต๊ะ ดอกไม้บางส่วนเริ่มเหี่ยวเฉาดูไม่สดชื่นแล้ว “งั้นเดี๋ยวกินพร้อมพี่ก็ได้ แต่พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อน” พี่คิเรย์แยกไปทำธุระ ส่วนฉันก็จัดการดอกใส่แจกันเพื่อไม่