เข้าสู่ระบบศรุตดับเครื่องยนต์ สองตาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ใคร่ หื่นกระหายจ้องมองร่างเพรียวบางของน้ำเหนือที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว มือสากสั่นเทาเพราะความตื่นเต้นค่อยๆ วางแหมะบนขาอ่อน ลูบไล้เชื่องช้าสัมผัสความเนียนนุ่ม ปลุกแก่นกายกลางกายให้แข็งขึงพร้อมทำเรื่องอย่างว่า “ตอนนั้นพี่คิดบ้าอะไรอยู่นะที่ยอมปล่อยเธอไป น้ำเหนือออกจะสวยขนาดนี้” เสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างมีอารมณ์ก่อนค่อยๆ สูดดมกลิ่นกายหญิงสาว สองมือรุกล้ำกันมากยิ่งขึ้นจนคนที่นอนหลับลึกเริ่มรู้สึกตัว น้ำเหนือปรับสายตาที่พร่าเบลอเพราะความง่วงของตัวเอง รู้สึกเหมือนมีลมร้อนเป่ารดซอกคอ ซ้ำบริเวณขาราวกับมีมือไต่จนสยิว และสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่มันไม่ใช่แค่ความฝัน…หัวใจดวงน้อยราวโดนกระชากให้ตกลงมาสู่ที่ต่ำ เต้นระรัวเร็วด้วยความหวาดหวั่น“พะ…พี่ศรุต นี่พี่จะทำอะไรเหนือ” พอรู้ตัวกำลังจะโดนอะไรก็รีบปฏิเสธและผลักหน้าอกแกร่งให้ถอยห่างตัวเอง แม้ศรุตจะขัดใจอยู่บ้างที่น้ำเหนือตื่นแล้ว ทว่าเขาก็ยังไม่ลดละจะทำเรื่องแบบนั้นกับเธอ “เหนือฟังพี่ก่อน”“พี่บ้าไปแล้วเหรอ! คิดจะทำอะไร แล้วนี่พาเหนือมาที่ไหน” ดวงตากลมสวยกวาดมองโดยรอบ สถานที่ไม่คุ้นชินซึ่งไม่ร
“ใครที่แพรพูดถึง ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย”“ผู้ชายนะ แพรเห็นเขาตัวสูงๆ ผิวขาว ดูสนิทสนมกับน้องเหนือพอสมควรเลยล่ะ” ลูกแพรพูดออกไปตามที่เธอเห็นพลางก็คอยลอบมองท่าทีภูผาว่าแสดงอาการอะไรออกมาบ้าง และสิ่งที่เธอเห็นในตัวชายหนุ่ม จากสีหน้าราบเรียบก็เริ่มขบกรามจนเห็นสันนูน แววตาแข็งกร้าวกว่าเดิมเยอะ มือที่เคยคลายออกวางข้างๆ ตัว กำลังกำหมัดแน่น และในหัวคงประมวลผลเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ภูผากำลังคิดว่าผู้ชายที่ลูกแพรเห็นคือไอ้ศรุตแฟนเก่าน้ำเหนือหรือว่าอาจารย์ธาราที่คอยตามเกาะแกะเมียเขาเช่นกัน สองคนนี้บุคลิกรูปร่างดูไม่แตกต่างกันเท่าไร เขาจึงไม่รู้ว่าน้ำเหนือกลับไปกับใครกันแน่ “แต่ผาไม่ต้องคิดมากหรอก น้องเหนือไว้ใจยอมกลับไปด้วยแบบนั้นก็คงเป็นคนสำคัญแหละ อาจเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้” คนสำคัญเหรอ? ในชีวิตน้ำเหนือยังมีใครสำคัญกว่าผัวคนนี้อีก ลูกแพรมองสีหน้าขุ่นเคืองของภูผาและปล่อยให้เขาได้มีเวลาปรับอารมณ์ของตัวเอง เธอหิ้วถุงผลไม้เดินไปจัดการนอกระเบียงเงียบๆ “ฮัลโหลไอ้ตึ๋ง เมื่อกี้มึงเห็นรึเปล่าว่าน้ำเหนือกลับกับใคร” พอลูกแพรออกไปไม่ทันไร ภูผาก็ไม่รั้งรอหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาลูกน้องถามเอาคำตอบด้
น้ำเหนืออยู่เฝ้าผู้เป็นสามีตลอดทั้งคืน ทำเอาคนเจ็บใจชื้นเป็นกอง อยากโทรโม้ให้เพื่อนฟังเสียเดี๋ยวนั้นว่าเมียเขาน่ารักมากแค่ไหน ดูแลเขาดีจนภูผานึกอยากให้ตัวเองเจ็บตัวทุกวัน “พี่ผาอิ่มไหม หรืออยากกินอะไรเพิ่มบอกเหนือได้เลยนะ เดี๋ยวเหนือไปซื้อให้” เพราะอาหารโรงพยาบาลไม่ถูกปาก น้ำเหนือจึงเอาใจคนเจ็บด้วยการตื่นแต่เช้าตรู่ เดินไปรอต่อคิวซื้อโจ๊กและติ่มซำร้านดังหน้าโรงพยาบาล“พี่อิ่มแล้ว เราก็กินบ้างเถอะ” ใบหน้าหล่อเหลาดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อวานส่งยิ้มพิมพ์ใจให้หญิงสาวที่เอาอกเอาใจเขาสารพัด“เดี๋ยวเหนือค่อยกินค่ะ” เธอยื่นแก้วใส่ยาและตามด้วยน้ำให้ภูผาทานหลังอาหาร แววตาสดใสมองเขาด้วยความรู้สึกยินดีที่ได้ดูแลใกล้ชิดกันแบบนี้แกร๊ก!เสียงเปิดประตูตามด้วยฝีเท้าของผู้มาใหม่ก่อนเผยใบหน้าหวานใสของเจ้าตัว ลูกแพรหอบของเยี่ยมมาเยอะแยะ เธอยิ้มทักทายคู่รักทั้งสองคนอย่างเป็นมิตร“หอบอะไรมาซะเยอะ”“ก็ของชอบผาไงล่ะ แล้วก็ของใช้นิดๆ หน่อยๆ ด้วย” เสียงหวานน่าฟังเอ่ยตอบคนเป็นเพื่อน เธอเองก็ไม่สบายใจที่เห็นภูผาตกอยู่ในสภาพนี้ จึงไม่ได้นิ่งนอนใจอยากมาเฝ้าดูแลเขาเช่นกัน “น้องเหนือได้นอนบ้างรึเปล่าเนี่ย ทำ
ภูผานึกออกในทันที มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น “ไอ้กำนันทวี” คำตอบของเขาได้รับการยืนยันจากสองแฝดด้วยการพยักหน้า ภูผาไม่มีทางลืมมันแน่ ไอ้กำนันแก่หัวหงอกที่คอยจ้องจะเล่นงานเขากับพ่ออยู่เรื่อย เพียงเพราะมันอยากได้ที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพ่อเขา กำนันทวีเป็นอดีตกำนันคนดัง เป็นผู้ทรงอิทธิพลอีกคนของดอยหยาดฟ้าพอๆ กับพ่อเลี้ยงภูผา ชาวบ้านต่างนับหน้าถือตามันมากมาย เพราะมันคอยให้ความช่วยเหลือเรื่องปากเรื่องท้องและอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้เหล่าชาวบ้านจนพากันเทิดทูนยิ่งกว่าอะไรดี ทว่าเบื้องหลังทำสิ่งผิดกฏหมายแต่รอดมาได้ก็เพราะสนิทกับตำรวจยศใหญ่ๆ ทั้งนั้นไงล่ะ ไอ้กำนันคนนี้เคยมาขอซื้อที่ดินผืนหนึ่งของพ่อเขาบ่อยๆ เพราะที่ดินผืนที่ว่ามันคือทางผ่านที่ง่ายที่สุดสำหรับการลักลอบส่งยาหรือทำสิ่งผิดกฏหมาย หากแต่พ่อของเขาก็ยืนหยัดหนักแน่นไม่ยอมขายให้มัน จะตื้อหรือใช้อุบายเล่ห์กลต่างๆ ก็ไม่ทำให้พ่อใจอ่อน มีหลายครั้งที่มันใช้วิธีสกปรกใส่ร้ายป้ายสีไร่ของเขาจนโดนตำรวจเข้าตรวจสอบ ทว่าภูผาก็แบ็คหลังใหญ่พอสมควร ให้รู้ไว้เลยว่าเขาคือคนในองค์กรแบล็คเรด ไม่มีตำรวจหน้าไหนทำอะไรได้ ไอ้พ่อเลี้ยงทวีก็เหมือน
น้ำเหนือพาพี่สองแฝดกลับรีสอร์ตและเตรียมห้องพักให้ทั้งสองคนตามที่ผู้เป็นสามีสั่งเอาไว้ ทว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญเสนอหน้าอยากมีส่วนร่วม เธอเองก็จำใจไม่รู้จะเอ่ยปากไล่อย่างไร “ไม่เจอกันนานเลยเนอะ พวกนายดูเปลี่ยนไปเยอะมาก” เสียงเจื้อยแจ้วนั่นคือชะเอม เธอเห็นมาร์คัสและมาร์ตินเดินประกบมากับน้ำเหนือก็จำได้ในทันที “นายยังเจ้าชู้เหมือนเดิมไหมติน แล้วนายล่ะคัส ยังใจร้ายกับผู้หญิงอยู่รึเปล่า” น้ำเหนือฟังคำถามพวกนั้นของชะเอมก็ได้แต่อึดอัดแทนพี่ๆ เธอคงอยากทำตัวตีสนิทแต่ก็นั่นแหละ ไม่มีใครอยากสนิทกับเธอด้วย จึงเป็นอันว่าชะเอมคือธาตุอากาศที่ไม่มีคนสนใจ ไม่ว่าจะชวนคุยหรือถามอะไรไป ทุกคนก็พากันเมิน มันคงเป็นเพราะครั้งหนึ่งที่เธอทำให้ภูผาเสียใจหนัก พวกเพื่อนๆ ต่างก็พากันจำได้เป็นอย่างดีน่ะสิ “มาร์คัส มาร์ติน มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย” น้ำเสียงหวานหูของลูกแพรที่เห็นสองแฝดเดินออกจากห้องพร้อมน้ำเหนือและชะเอมเรียกทักเอาไว้ ก่อนได้รับรอยยิ้มตอบ “พึ่งมาถึงไม่กี่ชั่วโมงเอง พวกเรามาเยี่ยมไอ้ผาน่ะ” “ไม่เจอกันนาน แพรสวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย” “แหม ชมกันแบบนี้แพรไม่คล้อยตามตินหรอกนะ” เธอหยอกล้อ
เสียงเอะอะโวยวายอย่างกับคนทะเลาะกันทำให้ชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วย ฟื้นลืมตาตื่นด้วยความงัวเงีย “ใครวะ” เสียงแหบแห้งร้องถาม ครั้นเปลือกตาหนักอึ้งจ้องมองผู้มาใหม่ดีๆ ถึงได้รู้ว่าคือเหล่าสหายรักนั่นเอง “พวกมึงมากันได้ไงวะ” “นั่งเครื่องมา” คิเรย์วางกระเช้าผลไม้ก่อนหันมายิงมุกกวนบาทาใส่คนเจ็บ “ไอ้พายัพล่ะ” “มันพาเมียไปเที่ยวญี่ปุ่น ถึงตัวไม่มาแต่ก็ฝากความห่วงใยมาแทน” มาร์ตินเป็นคนตอบ ลากเก้าอี้มานั่งให้กำลังใจเพื่อนรักที่นอนเหี่ยวเป็นผักน่าสงสาร “เป็นยังไงบ้างวะ หัวยังเจ็บๆ อยู่ปะ” มาร์คัสหย่อนตัวนั่งบนโซฟาไม่ไกลกันเอ่ยแสดงความเป็นห่วงเป็นใยด้วยอีกคน ภูผาส่ายหน้าก่อนค่อยๆ ยันตัวลุกนั่งโดยที่มีคิเรย์คอยประคอง “ไม่เท่าไรแล้วว่ะ แต่กูมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะเล่าให้พวกมึงฟัง” “เรื่องอะไรวะ” เป็นเสียงที่พร้อมเพรียงกันมาก ภูผาจัดการเล่าเรื่องน้ำเหนือที่น้องเจอมาเมื่อวานให้เพื่อนฟัง สีหน้าแต่ล่ะคนหลังรู้เรื่องนี้ต่างก็คร่ำเครียดไปตามๆ “พวกมึงช่วยกูหน่อย กูอยากรู้ว่าใครเป็นคนช่วยน้ำเหนือ” การที่เธอโดนมัดมือและปิดปาก มันอาจเป็นเพราะคนที่ช่วยไม่อยากให้น้ำเหนือรู้ก็ได้ว่

![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





