ตอนที่ 17/2 ตามติดเป็นเงาตามตัว

“เอ้อ..เอมได้ยินมันคุยกันว่าจะไปทานข้าวเย็นที่ร้านอาหารด้วยนะ เจมส์ก็โทรบอกคุณเขาด้วยสิ”

(แล้วเอมไม่ไปด้วยกันกับพวกมันเหรอ เผื่อจะรู้อะไรบ้าง)

“ไปกับผีน่ะสิ ภูผามันเมินใส่เอมขนาดนั้น ถ้ายังหน้าด้านตามไปทุกที่มีหวังมันจับเอมโยนจากรีสอร์ตกันพอดี” ชะเอมตอบด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่นพรึงเพราะเธอเคยเห็นนิสัยด้านดิบเถื่อนของพ่อเลี้ยงภูผามาแล้ว เธอจึงไม่ขอลองดี

(แล้วเอมรู้รึเปล่าว่ามันจะไปร้านไหน)

“ไม่รู้ เดินออกมาก่อน”

(เอ้า อะไรวะ ไม่รู้อะไรสักอย่างเลย โคตรไม่ได้เรื่องเลยว่ะ)

“ไอ้เจมส์!” เสียงโกรธจัดตะโกนใส่มือถือ มีหน้ากล้าดียังไงมาบอกว่าเธอไม่ได้เรื่อง “กูยอมเสี่ยงเอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ ไม่ให้มึงโดนฆ่าตายเพราะหนี้พนันที่มึงสร้าง กูทำเพื่อมึงอยู่นะ ถ้ายังปากดีอีก มึงก็มาทำเอง!”

จิรกิตติ์ควรเรียนรู้ว่าห้ามแหย่ผู้หญิงขณะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เพราะมันจะเป็นแบบที่เขาต้องเจออยู่นี่ไง

(เออๆ เค้าขอโทษ)

“ลูกน้องไอ้เจ้าหนี้หน้าเลือดของมึงมีเยอะแยะ ก็ให้มันไปสะกดรอยตามเอาสิ นี่มันก็คงใกล้จะออกกันไปแล้ว คราวหน้าถ้าไม่มีสมองรู้จักคิดก็หุบปาก โง่ก็แค่อยู่เงียบๆ น่ะรู้จักไหม”

ติ๊ด!

ชะเอมพ่นสกิลแร็ป