ตอนที่ 18/2 อุบัติเหตุพาซวย

ภูผาถูกส่งตัวถึงมือหมอ ต้องตรวจเช็คอาการรวมไปถึงเอ็กซเรย์ร่างกายอย่างละเอียดเลยล่ะ น้ำเหนือนั่งรอเขาแทบไม่ลุกไปไหน แม้อินและตึ๋งจะขอให้ไปทำแผล เพราะตอนที่เธอล้ม ข้อศอกมันครูดไปกับพื้นจนได้เลือดมานิดหน่อย กระนั้นน้ำเหนือก็ปฏิเสธและยืนกรานรอให้ภูผาฟื้นก่อน

ดวงซวยอะไรขนาดนี้นะ แค่สามเดือนที่ผ่านมาก็เจ็บตัวเข้าโรงพยาบาลกันไปแล้วตั้งเท่าไร เธอน่ะเจ็บไม่มากหรอก เทียบกับพี่ผาที่หัวแตกไม่ได้เลย

ในเวลาต่อมาเมื่อภูผาฟื้น หมอก็อนุญาติให้เธอเข้าไปเยี่ยมได้ น้ำเหนือมองคนเจ็บบนเตียงซึ่งหัวของภูผามีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบ ซ้ำหมอยังบอกอีกว่าภูผาต้องรอดูอาการที่โรงพยาบาลไปก่อน

“พี่ผา..”

“เหนือเจ็บตรงไหนบ้าง เป็นอะไรตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงแหบแห้งไถ่ถามกันอย่างเป็นห่วง น้ำเหนือมองสภาพเขาแล้วก็น้ำตาคลอด้วยความซึ้งใจ ตัวเองเจ็บหนักแท้ๆ แต่กลับเป็นห่วงเป็นใยถามถึงอาการเธอก่อน

“เหนือไม่เจ็บเลย แต่พี่ผานี่สิ..เจ็บมากไหม” มือเรียวกุมประสานฝ่ามือหยาบกร้านของอีกคน นึกโทษตัวเองที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้

“ไม่เอาไม่ร้อง ร้องทำไมพี่ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย”

“ฮึก..หัวแตกเลยนะ จะไม่เป็นอะไรมากได้ไง”