All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 61 - Chapter 70

“ไม่ต้อง ข้าจะไปอยู่ในที่ที่ข้าเคยอยู่ หลินซัวเถาเล่าเรียกเขามา”“แม่ทัพหลินซัวเถา?...เขาจากไปนานแล้ว นานมาก”“อ้อ เช่นนั้นทายาทของเขาเล่า” นางมองกวาดสายตาไปเรื่อยๆ หยุดอยู่ที่หลินฝาน “เจ้าหน้าตาเหมือนเขา ทายาทของเขา?”“ข้าน้อยหลินฝานขอรับ”“ดี ไปกับข้า ข้าจะขึ้นหลิงซาน”หลินฝานมองฮ่องเต้จากนั้นมองบิดา ทั้งสองล้วนพยักหน้าให้เขา ตอนนั้นเองที่ขันทีผู้หนึ่งกระซิบบอกฮ่องเต้ “ฝ่าบาทแล้วเรื่องที่ทรงจะแต่งตั้งนางเป็นพระชายารัชทายาท?...”กระบี่เล่มหนึ่งพุ่งเข้ามา ขันทีผู้นั้นสะดุ้งถอยหลัง กระทั่งปลายกระบี่ปักเข้าไปยังฐานบัลลังก์ทอง แยกฮ่องเต้ออกจากขันทีผู้นั้น “บังอาจนัก! สังหารมันเสียเป็นผู้ใดที่กล้าลงมือ!” ขันทีผู้นั้นเหงื่อตกแต่ยังคงตวาดออกมาเสียงดัง เขามองไปยังหลินมู่เซิน...กระบี่ในมือนางหายไป จากนั้นจึงกลืนน้ำลายเมื่อถูกจับจ้องด้วยสายตาเรียบเฉยหลินมู่เซินจ้องฮ่องเต้บนบัลลังก์ทองด้วยสายตาเย็นเยียบ ถึงอย่างนั้นนางกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา ฮ่องเต้หยั่งเชิงนางเพียงครู่เดียวรอให้นางเปิดปาก ทว่าท่าทีไม่ยี่หระของหญิงสาวทำให้เขาไม่กล้าตัดสินใจ “หลินฝานเจ้าดูแลนางให้ดี หากนางอยากขึ้นหลิงซานก็ไปจัดก

“อาจารย์” หญิงสาวผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองนาง กอดนางแล้วซบหน้าร่ำไห้ หัวใจของหลินมู่เซินบีบรัด ความสงสัยเคลือบแคลงทำให้ศีรษะปวดตุบขึ้นเล็กน้อยขันทีเหล่านั้นเพิ่งออกไปก็มีบุรุษอีกคนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีรีบร้อน มีดสั้นของนางปลิวหวือ “ข้าบอกให้ไสหัวไป!!”“ข้าไม่ได้จะทำอะไรนาง ข้ามาเพื่อช่วยนาง”หลินมู่เซินก้มหน้าลงเป็นเชิงถาม “เจ้ารู้จักเขา?”อีกฝ่ายพยักหน้า “เขาก็คือรัชทายาทแคว้นต้าเยวี่ย ข้าถูกขังเอาไว้เป็นเขาที่ช่วยออกมา แต่ว่าคนของฝ่าบาทตามมาจับข้าเอาไว้ ข้าอยากมาหาท่าน”“เจ้าชื่ออะไร” หลินมู่เซินเลิกคิ้วอยู่ๆ นางก็นึกถึงภาพที่อีกฝ่ายสวมชุดสีน้ำเงินกำลังร่ายรำกระบี่ ‘อาจารย์ข้าคิดว่าข้าชอบกระบี่มากกว่าเพลงทวน ข้าจะเรียนกระบี่’“ท่านจำไม่ได้แม้แต่ชื่อข้า...” ยิ่งเห็นอีกฝ่ายร่ำไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจนางยิ่งรู้สึกพลอยเศร้าโศก อยากปลอบโยนอีกฝ่ายไม่ให้ร้องไห้ หลินมู่เซินลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร“อาจารย์นางชื่อซีหลินขอรับ หลินซีหลิน”“หลินซีหลิน...หลินโม่หลิน” เหตุใดนามนี้คุ้นหูยิ่ง!!!“อาจารย์? ศิษย์พี่ ท่านเรียกนางว่าอาจารย์ นางรับท่านเป็นศิษย์อีกแล้ว? ท่านรับเขาแต่ไม่รับข้

ทันทีที่อ่านจดหมายจบลงหญิงสาวมองอวิ๋นซูเหยาที่นอนนิ่งบนเตียง “ส่งนางกลับจวนตระกูลอวิ๋น...ไม่สิ ส่งนางไปที่จวนตระกูลหยาง ให้หยางสวินเคอเป็นคนดูแล”“ข้าน้อยรับคำสั่ง” จากนั้นสตรีนางนั้นก็คุกเข่าก้มหมอบคำนับนางราวกับนางเป็นนายสูงสุด “แม่นางหลินมู่เซิน จบจากงานนี้เพื่อให้ความลับของท่านยังคงอยู่ตลอดกาล ท่านจะไม่ได้พบข้าน้อยอีก ข้าน้อยขออำลาตรงนี้”นางชะงัก “ข้าจะกลับเข้าไปได้อย่างไร”อีกฝ่ายชะงัก “ไม่ทันแล้ว”หญิงสาวเลิกคิ้วเบิกตามองอีกฝ่าย “ไม่นะ สวี่เอ๋อร์!” นางวิ่งย้อนกลับไปทางเดินพยายามวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่นางจะสามารถทำได้ พุ่งไปตามทางเดินอุโมงค์มืดมิด กระทั่งชนกำแพงเชื่อมที่ถูกปิดทะลุภาพวาดออกไปยังห้องที่กำลังมีเพลิงเผาผลาญ “สวีเอ๋อร์!!”สตรีชราบนเตียงนอนแน่นิ่งเพราะสูดควัน หญิงสาวแบกอีกฝ่ายขึ้นจากนั้นพาออกมายังทางเข้า ทว่าตรงนั้นกลับเต็มไปด้วยทหารองครักษ์ ผู้ที่ยิงธนูติดไฟเข้ามาและผู้ที่บงการกลับยังคงอยู่ มองนางด้วยสายตาเย็นชา “ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์...หลินมู่เซิน”“เจ้า! เจ้าเป็นโอรสของนาง! บุตรชายที่ลงมือแม้แต่กับมารดายังคิดที่จะเป็นฮ่องเต้?! เป็นมนุษย์เจ้ายังเป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ สัตว์

“รู้แล้วๆ อาจารย์ไปแน่นอน พวกเจ้าออกไปให้หมด” นางมองส่งทุกคนทยอยเดินออกไปจากห้อง กระทั่งนานมากกว่าที่นางจะส่งเสียง “ท่านปราชญ์หยางมีเรื่องสนทนากับข้าหรือ”หยางสวินเคอก้าวออกมายืนที่ขอบประตู เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาเพียงยืนมองนางจากจุดนั้น “ข้ามีเรื่องอยากถาม ไม่ทราบว่าแม่นางหลินจะสะดวกหรือไม่”นางขยับตัวก้าวลงจากเตียง ชุดตัวในสีขาวทำให้ชายหนุ่มหันไปมองด้านอื่น เขาส่งเสียงเรียกสาวใช้ให้เข้าไปช่วยหญิงสาวแต่งตัว “ไม่ต้อง ข้าทำเองได้ ท่านไปรอข้าที่โต๊ะในสวนก็แล้วกัน”“ได้” นางมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย ในใจได้แต่ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับหยางสวินเคอดี การพบกันของนางกับเขาเป็นความผิดพลาด ตั้งแต่แรกนางก็ไม่ควรมีสายสัมพันธ์อันใดกับบุรุษ ไม่ควรมีเรื่องราวของความรักและความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง ความรู้สึกผูกพันรังแต่จะทำให้เจ็บปวดทั้งกับนางและกับเขา หากเป็นเมื่อก่อนนางอาจลังเลเพราะมีเวลาให้ต้องสูญเปล่า รั้งอยู่ข้างกายเขาไม่กี่ปีเขาจากไปนางก็จะโดดเดี่ยวและทุกข์ทน ทว่าตอนนี้ต่างออกไปนางกำลังจะจากไปเป็นเขาเองที่จะต้องเศร้าโศกจากการสูญเสียและพลัดพราก หากเป็นนางที่เคยผ่านเรื่องเหล่านั้นมานับครั้งไม่ถ้วน นา

หลินมู่เซินสวมชุดสีฟ้าปักลายปักษา เรือนผมยาวเกล้ามวยปักปิ่นหยกขาวเรียบๆ ไม่มีกำไล ไม่มีเครื่องประดับอื่น นางเดินเคียงข้างหยางสวินเคอเข้าไปในวังหลวง ตรงไปยังตำหนักเฟิ่งหวงเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮา หลินซีหลินด้วยการสนับสนุนของตระกูลหลินได้ก้าวขึ้นครองบัลลังก์หงส์เคียงข้างมังกรผู้สง่างาม ทั้งความรู้ ความสามารถ ความเฉลียวฉลาด และความดีงาม นางมองศิษย์ของตนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ราวกับมองบุตรสาวที่เพิ่งออกเรือนและดูแลผู้คน จากนั้นยิ้มพร้อมลูบหลังมืออีกฝ่าย “อาจารย์...จะกลับหลิงซานแล้ว พวกเจ้าเป็นเช่นนี้ดีมากๆ แล้ว อาจารย์ไม่มีห่วงเรื่องใดทั้งสิ้น” นางมองหลินโม่หลินที่เอาแต่ก้มหน้า “โม่หลิน”“อาจารย์”“หลังจากอาจารย์ขึ้นหลิงซาน เจ้าก็...ออกเดินทางเถิด” เขาเบิกตามองนางอย่างไม่ยินยอม “อาจารย์พานพบกับความเศร้าและการพลัดพรากมามากเกินไป ดังนั้นครั้งนี้อยากเห็นแก่ตัวสักครั้ง ให้อาจารย์ได้อยู่อย่างสงบไม่ต้องทนมองพวกเจ้าโศกเศร้าและร้องไห้ ทำให้อาจารย์ได้หรือไม่”“แต่...”“หลังอาจารย์จากไปสักหนึ่งเดือน อาจารย์จะให้ปราชญ์หยางส่งข่าวมาให้พวกเจ้ารับรู้”เงียบ...นางถอนหายใจ “ไม่โศกเศร้า...ทำไม่ได้หรอก แต่หากรู