All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 41 - Chapter 50

อวิ๋นหยวนหยุดคิดไปครู่หนึ่งก็พยักหน้า “ก็จริง เป็นถึงตระกูลแม่ทัพกล้าไม่เห็นกฎหมายในสายตา ล่วงรู้ไปถึงที่ใดคงได้ถูกมองว่าใช้อำนาจรังแกผู้อื่น คราวก่อนยังกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ครั้งนี้...”อวิ๋นซูเหยาสงสัยบางเรื่องจึงเอ่ยถามบิดา “ในเมื่อแยกจวนแล้วเหตุใดตระกูลหยางยังพยายามพาตัวคนกลับไปท่านพ่อรู้หรือไม่เจ้าคะ”อวิ๋นหยวนมองนางจากนั้นรินชาขึ้นจิบ “จะอะไรได้เล่า ช่วงนี้มิใช่กำลังเลือกฝ่ายอย่างจริงจังหรอกหรือ”นางเลิกคิ้วหยุดคิดครู่หนึ่ง “คงมิใช่คิดจะใช้ฉิงเอ๋อร์แต่งเข้าจวนอื่น?” โทสะของนางพุ่งขึ้นทันที!!อวิ๋นหยวนถอนหายใจออกมา “คุณหนูหยางใกล้จะปักปิ่นแล้ว หากได้ตัวไปตอนนี้ก็ง่ายสำหรับทุกเรื่อง หลังปักปิ่นหากอยากแย่งคนไปก็ยากแล้ว” แย่งคนตอนนี้ข่มขู่สักหน่อยเด็กสาวไร้เดียงสาเช่นนั้นจะรับมือได้หรือ ขอเพียงได้ตัวคนไปจะพูดจะข่มขู่อะไรก็ได้ หากหยางหว่านฉิงหวาดกลัวคำขู่และยอมกลับไปโดยดี เช่นนี้แม้แต่หยางสวินเคอก็ไม่อาจทำอะไร“เพราะเป็นเช่นนี้...” นางพึมพำ “เพราะปราชญ์หยางรู้ว่าน้องสาวจะโดนข่มขู่เช่นนี้ในอนาคต งนั้นเขาจึงพามารดาผู้ให้กำเนิดออกมาจากจวนตระกูลหยางด้วย?”“เดาว่าเป็นเช่นนั้น

“คงมิใช่ว่าหลอกให้ท่านมาวันนี้ โดยบอกว่าขอเพียงมาหากไม่ชอบท่านหญิงเข้าก็จะไม่ยุ่งกับท่าน?” นางตาโตกำลังจะหันกลับไปมองด้านหลังหยางสวินเคอถอนหายใจวางมือบนศีรษะนาง ออกแรงเบาๆ เพื่อหมุนศีรษะนางให้มองไปอีกด้าน “กลับกันได้แล้ว ข้าไม่ได้นำรถม้ามาด้วย คงต้องรบกวนเจ้าส่งกลับจวน”“อ้อ”ท่าทีสนิทสนมของคนทั้งสองทำให้จ้าวซีจวีแทบกระทืบเท้า “สตรีชั้นต่ำนั่น นางคิดว่านางเป็นใคร! เสด็จพ่อ!”“เจียวเจียว!” จิ่งหนานหวางขมวดคิ้วมองท่าทีเอาแต่ใจของบุตรสาว “ข้าตามใจเจ้ามากเกินไปสินะ อยู่ข้างนอกจึงไม่รักษาท่าที ไม่รักษาหน้าของจวนอ๋องสักนิด”“ท่านลุง ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” นางหันไปขอความช่วยเหลือหยางหั่ว เขามองท่าทีของบุตรชายที่มีต่ออวิ๋นซูเหยา ยอมรับว่าเขาไม่เคยเห็นบุตรชายสนิทสนมกับสตรีจวนใด ยิ่งเป็นสตรีที่เพิ่งปักปิ่นเช่นนี้ก็ควรรักษาระยะห่างและท่าที ทว่าหยางสวินเคอกลับไม่ลังเลที่จะเขาใกล้สตรีนางนั้นสักนิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาจะรักษาท่าทีและระยะห่างไม่ว่าจะสตรีหรือบุรุษด้วยกัน นับตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้มีเพียงรัชทายาทหยางสวินเคอให้ความสนิทสนมอย่างถึงที่สุดจิ่งหนานหวางยิ้มมองหยางหั่วอย่างจนใจ “เป็นบุรุษท

ฮั่วหลานจิงรั้งอยู่ในเมืองหลวงนานกว่าที่กำหนด ในที่สุดนางกับสามีก็จำต้องกลับหนานโจวแล้ว ก่อนไปยังฝากฝังให้อวิ๋นซูเหยาช่วยดูแลน้องสามีให้ด้วย หญิงสาวรับปากจากนั้นส่งสองสามีภรรยาออกจากเมืองหลวงด้วยรถม้าก่อนไปฮั่วหลานจิงไม่วายกระซิบหยอกเย้านาง ‘หากมีโอกาสดีๆ ก็หลอกล่อให้เขายอมแต่งงานกับเจ้าเสีย บุรุษเช่นหยางสวินเคอในต้าเยวี่ยหาไม่ได้อีกแล้ว!!’ หญิงสาวก็ได้แต่จนใจเพราะบังเอิญว่าชายหนุ่มได้ยินเข้าพอดี!!!ปีนี้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลินครบหกสิบปีแล้ว ตระกูลหลินจัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ส่งเทียบเชิญไปยังจวนต่างๆ โดยไม่เว้นแม้แต่ขุนนางเล็กๆ ทางหนึ่งผู้คนเดาว่าอาจเพราะคุณชายสี่ คุณชายห้า สองคนกำลังจะอายุครบสวมกวาน แม้กล่าวได้ว่าก่อนสวมกวานธรรมเนียมของตระกูลหลิน แม่ทัพหลินจะต้องส่งบุตรชายที่กำลังจะสวมกวานไปยังป้อมตะวันตก ให้เผชิญชีวิตในกองทัพก่อนจึงจะสวมกวาน ถึงอย่างนั้นหลังกลับมาก็ต้องหมั้นหมายและแต่งงาน งานเลี้ยงครานี้จึงไม่น่าจะต่างอะไรกับงานเลี้ยงดูตัวฮูหยินน้อยทั้งสองล่วงหน้าขุนนางและจวนต่างๆ ที่ได้รับเทียบเชิญล้วนตื่นตัว บุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนล้วนแต่งกายงดงามพาไปร่วมงานเลี้ยง ในใจหวังว่าค

หยางสวินเคอไม่เคยรู้เลยว่าวันหนึ่งจะมีสตรีที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ แรกๆ รู้ตัวว่าสิ่งที่นางเป็นกำลังดึงดูดความสนใจจากเขา ต่อมาเขาพบว่าปริศนาในตัวนางยิ่งทำให้เขาถลำลึก กระทั่งในที่สุดอวิ๋นซูเหยาคล้ายกำลังเปิดทางให้เขาเข้าใกล้ เขาก้าวเข้าไปแล้วแต่กลับพบว่านอกจากเขานางคล้ายเปิดทางให้ผู้อื่นเข้าใกล้เช่นกัน ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าได้แต่เดินหน้าไม่อาจถอยหลัง ดังนั้น...มือใหญ่ยื่นออกไปหาหญิงสาวคว้าหลังศีรษะนางดึงเข้ามา “ข้ามีสติดี” จุมพิตประทับลงยังริมฝีปากอิ่ม ขบเม้มแผ่วเบาพร้อมกับสัมผัสดึงดันซึ่งดึงนางเข้ามากกกอด อวิ๋นซูเหยาดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งนางดันหน้าผากเขาออกจากนั้นเงยหน้าขึ้นสบตา“หยางสวินเคอท่านเมาแล้ว”เขามองริมฝีปากของนางที่ดูคล้ายบวมแดงขึ้นนิดๆ “ใช่ข้าเมาแล้ว” เขายอมรับ “หากข้าเมาเจ้าจะตีข้าให้สลบหรือไม่” จากนั้นเขาก็ประทับจุมพิตอีกเป็นครั้งที่สอง ยกนางขึ้นวางบนตักกอดหญิงสาวแนบอก สัมผัสอ่อนโยนลงทว่าในใจกลับเรียกร้องมากขึ้น มากขึ้น... “อวิ๋นซูเหยาไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไม่ว่าความทรงจำก่อนหน้านี้ของเจ้าจะเป็นอย่างไร ข้า...ก็ไม่อาจหันหลังกลับแล้ว”แรกลืมตา...ศีรษะเต้นตุบจนหยางสวินเ

“ก้มลงมา” นางสั่งชายหนุ่มจึงโน้มตัวลงไปเงี่ยหูฟังเพราะคิดว่านางจะกระซิบทว่า...อวิ๋นซูเหยาคว้าสาบเสื้อของเขาจากนั้นดึงเขาลงไป ใบหน้าของนางเงยขึ้นจากนั้นประทับจุมพิตพร้อมขบกัดเขาแผ่วเบา เขาอึ้งงันเบิกตาด้วยความตกใจ ตอนที่นางปล่อยมือใบหน้าของชายหนุ่มก็ยังชะงักค้างอยู่ที่เดิม “ท่านทำเช่นนี้เมื่อคืน” นางกระซิบบอกจากนั้นดึงเขาลงไปอีกครั้งขบกัดริมฝีปากล่างของเขาจากนั้นจุมพิตครั้งที่สองก็ทำให้เขาตัวแข็งทื่อหน้าอกถูกดันออก หยางสวินเคอกะพริบตามองอวิ๋นซูเหยา “ข้า...”“ท่านยังพูดด้วยว่า...ท่านไม่อาจหันหลังกลับแล้ว”เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นาง “ข้า...”อวิ๋นซูเหยาเอียงคอมองเขา “ตอนนี้นึกเสียใจแล้ว?”ภาพเลือนรางคล้ายทับซ้อน หยางสวินเคอรู้สึกว่าวันนี้อากาศร้อนอบอ้าวยิ่งนัก เขาที่เป็นฝ่ายดึงนางเข้าหา เป็นฝ่ายดันนางนั่งบนตัก เป็นฝ่ายบังคับจุมพิตนาง... มองดูหญิงสาวที่ยังคงจ้องมองเขานิ่ง อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีโกรธกรุ่นหรือรังเกียจเขา “ข้าพูดว่าจำไม่ได้ แต่ว่า...ข้าจะไม่พูดเป็นอันขาดว่าข้านึกเสียใจ”“หยางสวินเคอ”“หืม”“นับจากนี้ห้ามท่านแตะต้องสุราอีก”“ได้เชื่อฟังเจ้า”ไทเฮามีรับสั่งให้เข้าเฝ้าที่ตำหนักอู