All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 21 - Chapter 30

รถม้ากำลังมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวงตรงไปยังหลิงซาน อวิ๋นซูเหยาในชุดสีดำปักแพรกุ๊นขอบสีแดง รวบมัดผมยาวยกสูงเป็นหางม้าดูทะมัดทะแมง นางเป็นคนควบคุมรถม้าโดยด้านหลังมีหยางสวินเคอนั่งอยู่ข้างๆ เขาเพิ่งโผล่ออกมานั่งเป็นเพื่อนนางหลังจากพ้นประตูเมืองที่คนไม่พลุกพล่านชายหนุ่มมองเสี้ยวหน้าเรียบเฉยของนาง คาดเดาไม่ได้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ “คุณหนูอวิ๋น”“ท่านรู้สึกไม่สบายตัว?”“มิใช่ ข้าเพียงสงสัย”“เรื่องใดเล่า” นางถาม“เหตุใดเจ้าจึงดูสงบเยือกเย็นนัก”นางเลิกคิ้วหันกลับมามองเขาจากนั้นละสายตาไปมองถนน สองมือถือเชือกบังเหียนคุมม้าลากรถ “แล้วข้าสมควรเป็นอย่างไร ตื่นตระหนก หวาดกลัว เป็นกังวล หรือว่าควรยิ้มแย้มยินดีเล่า ทั้งหมดนั้นมิใช่ท่านหรอกหรือที่สมควรเป็น ท่านถูกพิษนี่มิใช่ข้า”ชายหนุ่มหัวเราะ “ก็จริง เพียงแต่ข้าสงสัยว่าในใจของเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”“ข้าคิดอะไรอยู่นั้นไม่สำคัญ สำคัญที่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คิดอะไรอยู่ต่างหาก”“เคยคิดหรือไม่ว่าเรื่องนี้อันตรายเกินไปสำหรับเจ้า”“คิดสิ แต่อันตรายแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็มีเพียงแต่ต้องเผชิญหน้าเท่านั้น แม้ข้าเลี่ยงได้ครานี้ก็มิใช่จะเล

“ใช่...บอกตามตรง วันนั้นในงานเลี้ยงคนที่รู้ว่านางจะเล่นเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลคนแรกก็คือท่านพ่อ จากนั้นหัวหน้าองครักษ์เซี่ยจึงพอจะเดาได้ ตั้งแต่ตอนข้ายังเด็กเคยได้ยินเรื่องเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลครั้งหนึ่ง ตอนนั้นท่านพ่อของข้าเพิ่งเคยติดตามท่านปู่ออกรบ ท่านพ่อเคยเล่าให้ข้าฟังว่าท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและความสิ้นหวัง อาจารย์ของท่านพ่อคว้ากู่เจิงเดินขึ้นไปบนป้อมกำแพงสูง ตอนนั้นเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลก็ดังก้องขึ้น เหล่าทหารร่วมกันเคาะดาบ กระบี่ ทวน กลองศึกถูกตีรับจังหวะเพลงปลุกความฮึกเหิมให้ทหารในกองทัพ เผ่าโยวโจวบุกเข้ามามีจำนวนนับหมื่น ทว่าท้ายที่สุดกลับพ่ายแพ้ต่อเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลย่อยยับ แม้ว่าต้าเยวี่ยของเราจะมีกำลังพลเพียงหกพัน”“ข้าเคยได้ยินว่าเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลมีบันทึกเอาไว้ในหอจดหมายเหตุของแคว้น มีน้อยคนนักที่สามารถเล่นจนจบ แต่ถึงสามารถเล่นจนจบก็มักจะเปลี่ยนจังหวะให้ช้าลง คืนนั้นหัวหน้าองครักษ์เซี่ยกล่าวว่าเขาเองก็เพิ่งเคยได้ฟังเพลงจักรพรรดิเคลื่อนพลจนจบแบบที่จังหวะไม่เปลี่ยน หากเล่นได้ขั้นนั้นจะต้องฝึกฝนและคุ้นชินจากการเล่นครั้งแล้วครั้งเล่านับครั้งไม่ถ้วน หากคุณหนูอวิ๋นฝึกฝน

เขาหัวเราะ “เอาละเหตุใดหลบหน้าข้า”“เพราะ...ท่านกับข้าน่าจะยืนอยู่คนละฝั่ง”“คนละฝั่ง?? แล้วเจ้ารู้หรือข้างที่เจ้ายืนคือผู้ใด”“จะดูแคลนที่ข้ายังจำอะไรไม่ได้??” นางกับเขาถึงกับตรงไปตรงมาต่อกันและกันถึงเพียงนี้?? อวิ๋นซูเหยาได้แต่ลอบไว้อาลัยให้ตัวเอง นางตระหนักดีว่าความไว้วางใจที่นางมีต่อหยางสวินเคอนั้นมีมากเหลือเกิน นางไม่รับรู้ถึงความมุ่งร้ายจากเขาสักนิด อีกทั้งยังตระหนักดีถึงมิตรภาพอันดีของเขากับบิดา ทว่าการที่นางอาจจะอยู่ข้างไทเฮา และเขาอยู่ข้างรัชทายาทก็ทำให้หลายๆ เรื่องยิ่งคิดก็ยิ่งเต็มไปด้วยความยุ่งยากในภายหลังหากเขามุ่งร้ายจริงๆ เพียงแต่เรื่องที่ลายมือของนางคล้ายคลึงกับไทเฮา ก็สามารถเอาผิดนางโดยการส่งตัวให้ทางการเพื่อรับโทษ ทว่าเขากลับให้บิดาเก็บเอาไว้เป็นความลับ เขาเองก็รับปากว่าจะไม่พูดถึง นางเชื่อว่าเขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผู้ใด หาไม่นับตั้งแต่วันนั้นบนยอดเขาหลิงซาน เกรงว่ารัชทายาทคงหาทางเล่นงานนางกับบิดาแล้ว“ท่านปราชญ์หยางข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดี เรื่องครั้งก่อนที่ท่านถูกพิษก็เพราะข้า ข้าซาบซึ้งใจและตระหนักดีว่าท่านกับท่านพ่อมีมิตรไมตรีที่ดีต่อกัน แต่เรื่องบางเรื่องหากหลีกเล

นางไม่ได้ใส่ใจในคราแรกแม้อีกฝ่ายจะกล่าวถึงเรื่องที่หลิวซือซือได้รับความรักจากคนจวนโหว หลิวซวงกล่าวว่าหากเป็นผู้อื่นแต่งเข้าก็ไม่แน่ว่าจะได้รับความเอ็นดูเช่นนี้ ‘ผู้อื่น’ ที่อีกฝ่ายกล่าวถึงคงหนีไม่พ้นตัวนางเป็นแน่ ถึงอย่างนั้นอวิ๋นซูเหยากลับนิ่งเฉยมองดูรองเท้าในร้านเพื่อหาแบบที่บิดาชอบหลิวซวงเห็นนางไม่ยี่หระต่อการกระทบกระเทียบก็ยิ่งหงุดหงิด “ได้ยินมาว่าเจ้าทำท่าทางสนิทสนมกับคุณชายสี่จวนแม่ทัพหลิน ที่แท้ทำเป็นไปอาละวาดจนขายหน้าและทำตัวเองบาดเจ็บจนสูญเสียความทรงจำ ก็เพราะเจ้ามีเป้าหมายใหม่สินะ ได้ยินมาว่าคุณชายสี่ถูกเรียกเข้าเฝ้าก็เพราะอายุใกล้สวมกวานแล้ว ท่านหญิงจวนโหวสวีจินเล่อเองก็จะปักปิ่นเดือนหน้า ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก ข้าว่าคงไม่มีที่ให้เจ้าเข้าไปแทรกกระมัง”หลิวซซงเพื่อพูดจบอวิ๋นซูเหยาก็เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย “พูดจบแล้ว?”“เจ้าคิดจะทำอะไร” อีกฝ่ายดูคาดไม่ถึงที่นางเดินเข้าไปหา“พูดจบแล้วก็หลีกทางข้าจะดูรองเท้าคู่นั้น ไม่ซื้อของก็อย่าเกะกะผู้อื่นจะทำการค้า” นางกล่าวจากนั้นก็หยิบรองเท้าคู่ดังกล่าวขึ้น “ท่านลุงฝูข้าได้แบบที่ต้องการแล้ว ท่านจะใช้เวลาเย็บคู่ใหม่

นางเลิกคิ้วจากนั้นหันขวับไปมองชายหนุ่ม ทว่าเขากลับย้ำประโยคเดิม “กินข้าว”“อ้อ” นางคีบเนื้อตุ๋นที่เขาคีบให้เข้าปากพบว่าอร่อยดี จริงๆ แล้วกับข้าวของจวนตระกูลหยางนี้ถูกปากนางทีเดียว แม้ว่าเดิมทีนางชอบอาหารรสเผ็ดทว่ากับข้าววันนี้ก็นับว่าไม่เลวเลยหลังมือเย็นนางเดินตามหยางสวินเคอไปนอกโถงรับรอง “ท่านปราชญ์หยางข้าจะรักษาตำราคัดลอกของท่านเป็นอย่างดี จะไม่ทำเสียหายเด็ดขาด ข้าสนใจเรื่องราวของบูรพกษัตริย์จริงๆ ตำราของท่านพ่อข้าอ่านหมดแล้ว ดังนั้น...”“เหตุใดเจ้าสนใจตำนานต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ถึงเพียงนี้”นางชะงัก “ข้า...ที่ข้าสนใจคือประวัติศาสตร์แคว้นต้าเยวี่ยต่างหาก”“อ้อ” เขาหมุนตัวเดินหนี“ข้าหมายถึง ตำนานนั้นก็น่าสนใจ” นางเดินตามเขาไปแล้วยอมรับโดยดี“เข้าไปได้เฉพาะในช่วงที่ข้าอยู่ที่จวนเท่านั้น”“ทำไมเล่า ให้ฉิงเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนข้าก็พอ ข้าไม่รบกวนท่าน” อยู่ๆ เขาก็หยุดเดินนางแทบจะชนกับแผ่นหลังของเขาอยู่แล้ว...“เพราะห้องหนังสืออยู่ในเรือนของข้า”อ่อ... “เช่นนั้นวันนี้ท่านก็อยู่แล้ว...”“ตามข้ามา” จากนั้นเขาก็ออกเดินอีกครั้งพานางเดินเข้าไปยังเรือนส่วนใน บ่าวไพร่ที่นี่ไม่เลิ่กลั่กไม่มีท่าทีแอบม