All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 31 - Chapter 40

อวิ๋นหยวนนั่งมองบุตรสาวอยู่นานมาก ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้แม้ประหลาดใจทว่าเขากลับไม่อาจตำหนินาง เขามิใช่เพียงฟังความจากคนนอกแล้วจะมาตัดสินความผิดบุตรสาวทันที เขาถามนางตรงๆ กระทั่งรอฟังบุตรสาวอธิบายถึงเรื่องที่เกิดขึ้น“เขาเป็นคนดี” อวิ๋นหยวนถอนหายใจ “ไม่ใช่เพียงในใจของเขามีคุณธรรมเท่านั้น ทว่าไม่ว่าจะกระทำการใดเขาล้วนคิดแล้วอย่างรอบคอบ ผู้อื่นอาจมองว่าเขาโง่งมที่พาน้องสาว น้องชาย แม้กระทั่งอนุของบิดาก็พาตัวออกมาเป็นภาระ พ่อรู้ดีว่าพวกนางไร้ซึ่งที่พึ่งพิงแล้วจริงๆ แม้ไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องภายในของจวนผู้อื่น ทว่าพ่อเคยเห็นหยางฮูหยินลงโทษพวกนาง ทั้งยังจงใจลงโทษต่อหน้าบุตรที่พวกนางให้กำเนิด นึกถึงทีไรก็ให้รู้สึกสงสารเด็กสองคนนั้น ปีนั้นคุณชายหยางคนเล็กล้มป่วยแทบเอาชีวิตไม่รอดเพราะพยายามรับโทษแทนมารดาผู้ให้กำเนิด หยางฮูหยินโกรธมากขังเขาเอาไว้ในโรงเก็บฟืน กว่าปราชญ์หยางจะไปพบเขาก็แทบกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว ยังดีที่รอดชีวิตมาได้...”อวิ๋นซูเหยานั่งฟังบิดาเงียบๆ“แต่ว่า...เมิ่งเมิ่ง”“เจ้าคะ”“อยากคบหาหรือไปมาหาสู่กับเขา เจ้าอาจต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”นางสะดุ้ง“ตระกูลหยางเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับ

หยางสวินเคอเก็บสีหน้าหันกลับไปเลิกคิ้วมองนางเป็นเชิงถาม “คือ...ข้าเองก็จะกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเช่นกัน” เขามองไปยังชายหนุ่มสามคนที่ยืนรออยู่ห่างๆ เดาว่าหากเขาจากไปและนางเดินวกกลับไปทางเดิม ไม่แน่ว่านางจะถูกรั้งเอาไว้โดยชายหนุ่มสามคนนั้น “อ้อเช่นนั้นจะไปพร้อมข้าหรือไม่” เขาผายมือให้นางออกเดินนำจากนั้นก้าวตามไป รอยยิ้มโค้งขึ้นแวบหนึ่งจากนั้นสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติทันทีที่กลับเข้าไปนั่งในงานเลี้ยง สมรสพระราชทานก็เริ่มต้นขึ้น สองคู่ผ่านไปอวิ๋นซูเหยานั่งก้มหน้าหรุบตามองมือของตัวเองนิ่ง กระทั่ง...ปราชญ์สือเดินไปคุกเข่าเพื่อขอสมรสพระราชทานให้กับบุตรชายของตนที่อายุครบยี่สิบเอ็ดปีแล้วแต่ยังหาคู่ครองที่เหมาะสมไม่ได้ เขาเหลือบมองอวิ๋นหยวนจากนั้นยกความดีของอีกฝ่าย หยางสวินเคอเหลือบมองจ้าวเหยียนมือที่กุมจอกสุราสั่นเล็กน้อยฮ่องเต้มองไปยังอวิ๋นหยวน... “คุณหนูอวิ๋นเพิ่งปักปิ่นได้ไม่กี่เดือน อีกทั้งท่านปราชญ์อวิ๋นเองก็เพิ่งย้ายเข้าจวนใหม่ หลายๆ อย่างคงจะยังไม่ลงตัวอีกทั้งเพิ่งได้มีโอกาสดูแลบุตรสาวอย่างจริงจัง เราเชื่อว่าเขาคงทำใจลำบากที่จะปล่อยบุตรสาวให้ออกเรือนเร็วเกินไป”อวิ๋นหยวนลุกขึ้นจากนั้

นางบอกว่า...นางมาจากโลกอนาคต โลกที่อยู่หลังจากวันนี้ ตอนนี้ ผ่านไปเป็นพันๆ หมื่นๆ ปีนางบอกว่า...นางไม่แก่ชรา ไม่รู้สาเหตุนางบอกว่า...นางคล้ายต้องคำสาป ผู้คนปรารถนาที่จะอยู่ แต่นางไม่ได้เลือกกลับจำต้องอยู่อย่างยาวนาน มันนานมากจนตัวนางจำต้องทนกับการมองเห็นผู้เป็นที่รักค่อยๆ จากไปทีละคนจนสิ้น กระทั่งท้ายที่สุดแล้วไม่แน่ว่าอาจจะหลงเหลือเพียงนางที่เดียวดายบนโลกใบนี้นางกล่าวว่าหากนางเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นนางก็เป็นต้นไม้ที่ไม่อาจหยั่งรากลึกลงที่ใดอย่างแท้จริง ด้วยหากนางรั้งอยู่คนรอบข้างจะมีภัยอาจารย์...ข้าเองหลินซัวเถา ศิษย์ของท่าน เด็กกำพร้าสกปรกมอมแมมที่ท่านเคยเก็บมาเลี้ยง ดูแล สั่งสอน กระทั่งมอบสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวให้ ข้าจะปกป้องท่าน ปกป้องแคว้นต้าเยวี่ย จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง หากท่านเห็นบันทึกเล่มนี้ข้าวาดภาพของท่านเอาไว้ อยากมอบให้ท่านเพื่อรำลึกถึงวันวานที่ท่านเคยร่ายรำกระบี่พร้อมกับสวมชุดสีแดงที่ท่านเคยชอบศิษย์คนแรกของท่าน......บางอย่างหยดแหมะลงบนกระดาษ อวิ๋นซูเหยายกมือขึ้นลูบแก้มพบว่านางกำลัง...ร้องไห้!!หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาจากนั้นปิดบันทึกแล้วสูดจมูก ความผูกพัน ค

ค่ำคืนนั้นฮั่วหลานจิงออกมาสนทนากับอวิ๋นซูเหยาที่ศาลารับลม เมื่อฮั่วหลานจิงมั่นใจแล้วว่าสหายแตกต่างไปจากคนเดิมเมื่อก่อน นางดีใจมากคว้ามือของหญิงสาวมากุมเอาไว้“เจ้าตอนนี้ดีมากจริงๆ ไม่เป็นคนคิดมาก ไม่ต้องหวาดระแวงว่าตัวเองไม่คู่ควร ไม่เหมาะสม ไม่ต้องคำนึงถึงชื่อเสียงตลอดเวลา ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ ทำเพื่อตัวเอง คิดเพื่อตัวเอง ชีวิตของเจ้ามีมากกว่าเพียงแค่อยู่เพื่อจวนของผู้อื่น ลองคิดดูสิหากหลังจากนี้เจ้ามีชีวิตที่สงบสุขราบรื่น หากยังไม่อยากแต่งงานก็อยู่เป็นเพื่อนท่านลุงให้นานอีกนิด หากอยากแต่งงานก็แต่งให้บุรุษที่นิสัยดี เข้าใจเจ้า ปกป้องเจ้า เข้ากับเจ้าและท่านลุงได้...”ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจนจบอวิ๋นซูเหยาก็ถอนหายใจ “พูดอย่างไรก็จะวกกลับมาที่หยางสวินเคอให้ได้เลยหรือ”ฮั่วหลานจิงหัวเราะ “เจ้าลองเอาไปคิดดู บุรุษอย่างท่านปราชญ์หยางมิใช่หาได้ง่ายๆ แม้ข้ากังวลเรื่องบิดาของเขา แต่ดูแล้วคนอย่างท่านปราชญ์หยางน่าจะรับมือบิดาได้ หาไม่เขาจะพาน้องสาวน้องชาย ยังมีอี๋เหนียงอีกสองคนออกมาได้หรือ แถมเจ้าดูตอนนี้สิเขายังใช้แซ่เดิมทั้งที่แยกจวนออกมาแล้วเลย”“เจ้า...ไม่คิดหรือว่าการที่เขาพาอี๋เหนียงสองค

หยางหร่วนฉิงกอดแขนหญิงสาวแน่นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า อวิ๋นซูเหยามองไปรอบๆ ตอนนี้เพิ่งเห็นหูอวี๋กลิ้งไปมาจากนั้นผลักแม่นมอีกคนที่หอบหายใจด้วยความเหนื่อย หูอวี๋เอาชนะอีกฝ่ายได้จริงๆ ทว่าสภาพก็ดูไม่ได้เลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ถึงอย่างนั้นใบหน้าภูมิอกภูมิใจที่ช่วยนางได้กลับทำให้อวิ๋นซูเหยากลั้นหัวเราะ “อวี๋เอ๋อร์คว้าไม้ท่อนนั้นมาด้วย ข้า...กำลังอยากฝึกเพลงกระบี่ที่เพิ่งเรียนมาจากแม่ทัพน้อยตระกูลหลินพอดี”หูอวี๋งุนงง ทว่าคนตระกูลหยางกลับชะงัก “ว่าอย่างไรหยางฮูหยิน ท่าน...อยากทดสอบเพลงกระบี่ตระกูลหลินหน่อยหรือไม่ ข้าเพิ่งเรียนอยากมีช่วยฝึกพอดี” นางรับไม้มาจากหูอวี๋แกว่งไปมาอย่างคล่องแคล่ว สาวใช้และบ่าวคนที่ยังเหลือถอยกรูด“อวิ๋นซูเหยา! ล่วงเกินตระกูลหยางเจ้าคิดว่าบิดาของเจ้าเป็นใคร เพียงเพราะฝ่าบาทโปรดปรานบิดาของเจ้าไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะล่วงเกินจวนใดก็ได้! ตระกูลหยางมีคุณงามความดีมามากกว่าสามชั่วอายุคน ให้อย่างไรฝ่าบาทไม่มีทาง...”“ฝ่าบาททรงตรัสด้วยพระองค์เอง! คนทำผิดกฎหมายลงโทษไม่เว้นฐานะ เชื้อพระวงศ์ทำผิดลงโทษเช่นสามัญชน! ท่านคิดว่าตระกูลหยางอยู่เหนือราชโองการของฝ่าบาท? เช่นน