All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 51 - Chapter 60

“หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้” เขาถามจากนั้นมองริมฝีปากของนาง จุมพิตแผ่วเบาประทับลงมา สัมผัสของเขาอ่อนโยนมาก“เจ็บหรือไม่” นางถามเมื่อเขาผละออก“ไม่เป็นไรข้าไม่เจ็บ แต่ว่า...หวังว่าเจ้าจะรู้จักถนอมข้าสักหน่อย วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าจึงดูว้าวุ่นเช่นนี้”“ไม่มีอะไร ข้าเพียงกลัวว่าทุกอย่างตอนนี้จะหายไป ข้ากลัวว่า...ท่านจะหายไป กลัวว่าแม้แต่ตัวข้าเองสักวันก็คงไร้ซึ่งตัวตน”“ข้าก็มิใช่อยู่ตรงนี้แล้วหรือไร ข้างๆ เจ้า”นางถอนหายใจเอนศีรษะลงซบไหล่กว้าง กอดเขาอยู่เช่นนั้นเพื่อซึมซับความอบอุ่น “ข้าก็หวังว่าทุกอย่างจะ...คงอยู่” ความรู้สึกคล้ายตระหนักแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง แม้ไม่พูด ไม่ยอมรับ ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างไม่เกิดขึ้นและไม่ใช่ความจริง หยางสวินเคอส่งหญิงสาวกลับจวนและอยู่เป็นเพื่อนนางครู่หนึ่ง อวิ๋นหยวนเองก็มองออกว่าหญิงสาวมีเรื่องในใจ ดังนั้นจึงอนุญาตให้ชายหนุ่มอยู่ที่จวนต่ออีกหน่อย ถึงอย่างนั้นนางกลับเลือกที่จะบอกให้เขากลับไป“เจ้า...มีเรื่องในใจกระมัง”“ใช่ แต่ข้าอยากใคร่ครวญคนเดียวเงียบๆ”เงยหน้าขึ้นมองเขานางกลับรู้สึกถึงม่านบางๆ ในอากาศที่ปิดกั้นและแยกเขากับนาง

จวนตระกูลหลินต้อนรับนางเป็นอย่างดี ทว่าอย่างไรเสียก็ต้องทำตามขั้นตอน นางถูกพาเข้ามารอยังโถงส่วนหน้า รอกระทั่งพ่อบ้านให้คนไปแจ้งหลินโม่หลิน หากอีกฝ่ายไม่สะดวกออกมาพบก็จะแจ้งให้รู้ ซึ่งแน่นอนอวิ๋นซูเหยาย่อมไม่อาจดึงดัน ทว่าหญิงสาวคาดเดาได้ถูกต้องหลินโม่หลินรีบร้อนออกมาพบนางด้วยความยินดี “ท่านมาแล้ว?!” ดูจากสภาพของบ่าวที่เข้าไปตามยังคงหอบด้วยความเหนื่อย ไม่ต้องสงสัยว่าอีกฝ่ายคงวิ่งออกมาด้วยความดีใจ“คุณชายหลินข้ามาเยี่ยมพี่สาวของเจ้า ไม่ทราบว่าสะดวกหรือไม่”“ได้แน่นอน!”แม้แต่พ่อบ้านยังรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของชายหนุ่ม ความกระตือรือร้นและท่าทางสนิทสนม รวมไปถึงชายหนุ่มเย็นชาที่มักไม่แสดงสีหน้า วันนี้กลับยิ้มแย้มและมีท่าทางตื่นตัวนอบน้อม บ่าวไพร่ตลอดทางเดินที่เห็นจ้องมองราวกับไม่อยากเชื่อสายตา “นั่น...ใช่คุณชายโม่หลินจริงๆ หรือ??”ตอนที่อวิ๋นซูเหยาไปถึงเรือนจวี๋ฮวา สตรีสูงวัยสองคนก็ออกมายอบกายให้ สาวใช้สามคนปลีกตัวออกไปเงียบๆ อย่างรู้งาน หลินโม่หลินผายมือให้นางเข้าไปภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นยา “พวกนางเพิ่งนอดยาในห้องจึงกลิ่นฉุนเล็กน้อย” เขาพูดจบก็สังเกตสีหน้าของหญิงสาวไปด้วยอวิ๋นซูเ

อวิ๋นซูเหยาอมยิ้มเงยหน้าขึ้นมองหยางสวินเคอ เขาถอนหายใจ “ก็ได้ หลิงเฮ่อดูแลพวกเขาด้วย จากตรงนี้ข้ากับเมิ่งเมิ่งจะเดินเล่นวกกลับไปที่หน้าจวน เจ้าก็ให้คนเตรียมรถม้าเอาไว้ก็แล้วกัน”“ขอรับ” หลิงเฮ่อรับคำจากนั้นพาคนเดินกลับไป“มาเถิดพาเจ้าไปปล่อยโคม” เขายื่นมือออกไปอวิ๋นซูเหยาพยักหน้าจากนั้นยื่นมือมาจับมือเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มคิดว่างานรื่นเริงเองก็ไม่ได้เลวร้าย แม้คนเยอะวุ่นวายไปบ้างแต่บรรยากาศดียิ่ง ทั้งพลุไฟ ทั้งโคมกระดาษ รวมไปถึงการแสดงต่างๆ บนท้องถนน ร้านรวงที่คึกคัก เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของชาวบ้านในเมืองหลวง น้อยครั้งนักที่เขาจะมีความรู้สึกร่วมไปกับเทศกาลเช่นนี้ กระทั่งตอนนี้เขามีเหตุผลให้ออกมาเดินเล่น มีคนที่เขาอยากพาออกมาเดินเล่นชมความงดงามและความสนุกครึกครื้นสองมือจับจูงปลายนิ้วสอดประสาน คนทั้งสองที่เดินเคียงข้างไปท่ามกลางผู้คนมากมาย อวิ๋นซูเหยาหยุดเป็นครั้งคราวเพราะมีของกินแปลกๆ ที่นางยังไม่เคยลอง เขาเองก็ได้มีโอกาสลองชิมไปกับนางด้วย กระทั่งนานมากเดินจนรู้สึกเหนื่อย บนนถนนนึกไม่ถึงว่ายิ่งดึกคนก็ยิ่งแน่น หยางสวินเคอเห็นหญิงสาวโดนชนโดนเบียดกระแทกก็ขมวดคิ้ว เขาชะเง้อมองหาช

จ้าวเหยียนเดินพรวดพราดเข้ามาในเรือนในยามที่เขาเพิ่งเปลี่ยนชุด “เสียงเฟิง ทุกอย่างถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี!”“ทรงหมายถึงเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ”“ทุกเรื่องเลย ภาพวาดที่เราสงสัยว่าไทเฮามีในครอบครองเป็นเรื่องจริง แต่ว่าตอนนี้ถูกชิงไปแล้ว!”“ถูกชิงไป?”“ใช่ ตอนนี้ขาดเพียงภาพเดียวคือภาพที่เจ้าทิ้งเอาไว้ในจวนของคุณหนูอวิ๋นวันนั้น นางคืนเจ้าแล้วหรือยัง”“นางคืนกระหม่อมมาตั้งนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาเดินไปหยิบภาพวาดส่งให้จ้าวเหยียน “เรื่องท่านแม่ทัพหลินและหลินมู่เซินหลินฝานส่งข่าวกลับมาบ้างหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”“ยังไม่มีข่าว แต่คิดในทางที่ดีก็คือเขายังตามล่าอีกฝ่ายอยู่ หากไม่มีร่องรอยก็คงกลับมาแล้ว”“หรืออาจเกิดเรื่อง?” หยางสวินเคอขมวดคิ้ว “พระอาการของไทเฮาเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่รู้เลย เสด็จพ่อทรงปิดตำหนักอู่หลวนห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าออกหากไม่มีราชโองการ ข้าออกมาแล้วไม่อาจกลับเข้าไป หมอหลวงเองก็ถูกกักตัวอยู่ในนั้น คุณหนูอวิ๋นกับชายาของข้าเองก็ด้วย”“ทั้งวังหลวง จวนตระกูลอวิ๋น จวนแม่ทัพหลิน... ล้วนเกิดเรื่องขึ้นในคืนวันเดียวกัน นี่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” หยางสวินเคอพึมพำกับตัวเอง“ข้ารู้สึกว่าเรื่องทั้งหม

หยางสวินเคอมองไปรอบๆ เขาคว้ากระบี่ขึ้นมาจากนั้นออกเดินนำไปตามทางเดิน พวกเขามีเพียงคนไม่กี่คน ด้านหลังมีองครักษ์ของจ้าวเหยียน ทว่าเพราะด้านนอกวุ่นวายจากการประมือของคนสองฝ่าย และจุดศูนย์กลางของเรื่องราวตอนนี้อยู่ที่ท้องพระโรง ดังนั้นทางเดินจึงแทบไม่มีทหาร จะมีก็แต่ขันทีและนางกำนัลที่กำลังหลบหนีการต่อสู้ตอนคนทั้งหมดไปถึงตำหนักอู่หลวน หลินโม่หลินชะงักทำกระบี่หลุดมือ หลินซีหลินกรีดร้องร่ำไห้... “ไม่นะ! อาจารย์!!!”หยางสวินเคอหัวใจหล่นวูบ สายตาของเขาจับจ้องสตรีนางหนึ่งที่ยืนอยู่บนทางขึ้นตำหนักอู่หลวน นางสวมชุดสีแดงสด เส้นผมยาวพลิ้วไหวเป็นสีขาวทั้งศีรษะไม่ได้รวบมัด ในมือของนางมีกระบี่ยาวดวงตาเหม่อลอย ใต้ฝ่าเท้าของนางเต็มไปด้วยศพขององครักษ์ที่พยายามขวางทาง“อาจารย์...” หลินโม่หลินเดินเข้าไปสองเก้าแต่ก็หยุด สายตาของสตรีผู้นั้นที่มองมานั้นว่างเปล่า “อาจารย์” นางค่อยๆ เดินผ่านคนทั้งหมดไปช้าๆ ผ่านจ้าวเหยียน กระทั่งเดินผ่านหยางสวินเคอไปโดยไม่แม้แต่ที่จะชายตามองหลินมู่เซินฟื้นคืนแล้วทว่านางลืมเลือนทุกอย่างไปจนสิ้น ฝีเท้าเชื่องช้าเดินตรงไปยังท้องพระโรง ผู้ใดเข้ามาขวางทางนางสังหารสิ้น ผู้ใดเข้าใกล้