บททั้งหมดของ ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์ : บทที่ 11 - บทที่ 20

“เช่นนั้นเรามาฝึกวรยุทธ์กันเถิด ร่างกายเจ้าแข็งแรงเช่นนี้คงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือนก็สามารถทดลองหลอมยาได้แล้ว” หากหลอมยาสำเร็จก็ถือว่านางสอบผ่าน ถึงตอนนั้นนางจะกลายเป็นหมอเทวดาที่โด่งดังไปทั่วแคว้น ซึ่งก็มาพร้อมกับอันตรายรอบด้านเช่นกัน อี๋นั่วก้าวขาออกท่วงท่าให้นางดูเป็นตัวอย่าง จากนั้นจึงให้นางฝึกตามโดยการผสานท่าทางกับลมปราณเข้าด้วยกัน เว่ยซินเหยียนถึงได้เข้าใจว่าการฝึกวรยุทธ์ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก ทุกกระบวนท่านางทำตามได้อย่างดีเยี่ยม เขาสอนนางราวครึ่งชั่วยามจึงเริ่มทดสอบความสามารถของนางตอนนี้เว่ยซินเหยียนถึงเข้าใจว่าเหตุใดผู้ที่มีวรยุทธ์ถึงได้มีประสาทสัมผัสไวต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าผู้คนทั่วไป ก็เพราะต้องมีสมาธิจดจ่ออยู่กับจิตตนเองและคู่ต่อสู้อย่างไรเล่า เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปเว่ยซินเหยียนเริ่มออกท่วงท่าแปลกประหลาดที่อี๋นั่วไม่เคยสอน คิ้วของคนตัวโตเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดด้วยความสงสัย แต่ก็ยังออกท่วงท่าเตะต่อยได้อย่างว่องไว ขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ นางงัดท่าไม้ตายของนางขึ้นมาใช้ โดยการกระโดดขึ้นหมุนตัว แล้วใช้หลังเท้าน้อย ๆ แต่ทรงพลังเตะเข้าที่ศีรษะของอี๋นั่วอี

จ้าวฟางหรูปาดน้ำตาก่อนเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองด้วยสายตาเคลือบแคลง เว่ยซินเหยียนจึงยอมบอกความจริงกับนาง “ท่านแม่ วันนี้ท่านอาจารย์สอนข้าหลอมยา ข้าจะใช้ยานั้นกับท่านแม่เป็นคนแรกได้หรือไม่เจ้าคะ” ถึงจะอยากได้เงินหนึ่งหมื่นตำลึง แต่ตอนนี้ชีวิตมารดาสำคัญยิ่งกว่า “นี่เจ้า…” จ้าวฟางหรูโกรธบุตรสาวแทบตายที่ไม่เชื่อฟังตน แต่ก็ทำเพียงถอนหายใจ และถามบุตรสาวว่า “เจ้าใช้เลือดตนเองหลอมยาหรือ” เว่ยซินเหยียนพยักหน้ารับเบา ๆ จ้าวฟางหรูพูดต่อว่า “เจ้านี่มัน…เฮ้อ! ช่างเถิดห้ามไปเจ้าก็ไม่ฟังข้าอยู่ดี” “ท่านแม่ ที่ข้าทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อครอบครัวของเราทั้งนั้นนะเจ้าคะ ท่านแม่อย่าโกรธข้าเลยนะ” เว่ยซินเหยียนเข้ามาโอบกอดมารดาทำเสียงออดอ้อน มารดาจะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร “เจ้านี่นะ” นางลูบผมบุตรสาวด้วยความรัก อี๋นั่วเห็นจ้าวฟางหรูไม่ว่าอะไรจึงพูดว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้ยามซื่อข้าจะไปหาเจ้าที่เรือน” จ้าวฟางหรูลุกขึ้นยอบกายกล่าวออกว่า “ขอบคุณนายท่านมากเจ้าค่ะ จริงสิ ข้าทำอาหารเย็นมาเผื่อท่านด้วย” จ้าวฟางหรูยื่นตะกร้าที่ใส่ชามอาหารให้เขา อี

ก็จริงดั่งที่นางว่า ถ้าหากยานี้ถอนพิษได้ครอบจักรวาลจริง ราคาหนึ่งหมื่นตำลึงคงไม่นับว่าแพง “เช่นนั้นข้าจะมอบสัญญาให้เจ้าอีกสิบวันเจ้าค่อยเข้ามาหาข้าที่นี่อีกครั้ง” หากอยากรู้ว่ายานี้ใช้ได้ผลจริงตามคำโอ้อวดของนางหรือไม่ ก็ต้องทดลองกับคนที่ได้รับพิษร้ายแรงเท่านั้น ซึ่งในสิบวันนี้ก็คงมีคนโดนพิษไม่น้อย “เจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนยิ้มแก้มปริ ในที่สุดก็มีคนเปิดใจให้กับเด็กอย่างนางแล้ว หมอฉินสั่งให้ลูกน้องนำสัญญามาให้ จากนั้นจึงถามนาง “เจ้าเขียนหนังสือได้หรือไม่” “ได้เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็เขียนชื่อเจ้าตรงนั้น” เขาชี้ที่ว่างให้นางลงลายลักษณ์อักษร เว่ยซินเหยียนเขียนซื่อตนแล้วส่งเอกสารคืนให้เขา เขารับมาอ่านดู “เจ้าชื่อเสี่ยวอันรึ” “เจ้าค่ะ” นางตอบโดยแววตายังคงเรียบนิ่ง จนหมอฉินไม่คิดเอะใจ เขายื่นสัญญาให้นางหนึ่งฉบับจากนั้นเว่ยซินเหยียนจึงขอตัวกลับทันที เว่ยซินเหยียนเดินออกมาซิ่วอิงก็ถามขึ้นทันที “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหนู” “รออีกสิบวันค่อยมาใหม่” “ทำไมหรือเจ้าคะ” “เขาคงอยากทดสอบยาข

“ข้าใช้ไม่หมดหรอกท่านอาจารย์ ท่านรับไว้เถิดเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นค่าวิชาที่ท่านช่วยสอนข้า” เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ให้ผู้มีพระคุณสองพันตำลึง เงินที่เหลืออีกแปดพันตำลึงหากนางใช้ปีละหนึ่งร้อยตำลึง นางสามารถอยู่ได้อีกแปดสิบปี ชีวิตนี้นางจะมีอายุยืนยาวแค่ไหนกัน อีกทั้งนางยังสามารถขายยาได้อีกเดือนละหนึ่งหมื่นตำลึง หากไม่เรียกนางว่าเศรษฐีนีแล้วจะเรียกนางว่าอะไรได้ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว อาชีพที่ไม่ต้องคุยกับคนหมู่มากรวยแบบเงียบ ๆ นางต้องการมานานแล้ว ในที่สุดก็หาเจอจนอี๋นั่วมองนางอย่างจนใจ พูดออกอย่างเหนื่อยหน่ายว่า “ครั้งนี้ข้าจะรับไว้ หากมีครั้งต่อไปข้าจะถือว่าเจ้าดูถูกข้า”“ก็ได้ ๆ ต่อไปข้าจะไม่ให้เงินท่านอีก” คนอะไรช่างพิลึกนัก ให้เงินเปล่าแต่กลับไม่เอา ทั้งที่ของใช้ในเรือนของเขายังน้อยกว่าของนักพรตเสียอีก นางรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะพลางเอ่ยต่อว่า “แต่เรื่องอาหารไม่นับรวมนะเจ้าคะ เพราะท่านแม่เต็มใจทำมาให้ท่าน” นับตั้งแต่ที่เขาเริ่มรักษามารดาของนาง จ้าวฟางหรูก็เป็นคนทำอาหารเย็นเองทุกวัน เพื่อนำมาแบ่งปันอี๋นั่วด้วยเขาตอบอืมคำหนึ่งแล้วไม่เถียงนางอีก พลางคิดในใจว่า แม่ลูกคู่นี้ชอบมัดมือชกเหมือนกันไม

เถาตงจึงพูดเอาใจองค์เหนือหัวว่า “ทูลฝ่าบาท เป็นเพราะบุตรสาวของใต้เท้าเว่ยถึงวัยออกเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งนางยังมีความเพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและศิลปะทั้งสี่แขนงก็แตกฉาน พิณ หมากล้อม อักษร และวาดภาพล้วนไม่เป็นรองใครในเมืองนี้ กระหม่อมจึงคิดว่านางเหมาะสมกับท่านอ๋องมากที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้ฟังก็พยักหน้าพึงพอใจ หันไปมองขุนนางในท้องพระโรงพลางตรัสถามว่า “พวกท่านมีความคิดเห็นเช่นไร” โดยไม่คิดแม้แต่จะเอ่ยถามความคิดเห็นของจิ้งอันโหวผู้มีศักดิ์เป็นท่านตาของเจิ้นเสิ่นอ๋องเลยแม้แต่น้อย หย่งกั๋วกงลอบสบตากับราชครูจิว มุมปากทั้งสองยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มด้วยความพึงพอใจที่ฮ่องเต้มองข้ามจิ้งอันโหวไป เมื่อเห็นว่าตนได้พ้นภัยแล้ว ขุนนางทั้งหลายจึงเอ่ยขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า เห็นด้วยกับใต้เท้าเถา ฮ่องเต้หันไปตรัสถามเว่ยเฉิงว่า “แล้วใต้เท้าเว่ยมีความคิดเห็นอย่างไร” เว่ยเฉิงพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ ในเมื่อทุกคนลงมติเห็นพ้องกันเช่นนี้แล้วเขายังจะทำอะไรได้อีก ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ รู้สึกโกรธแค้นเสนาบดีกรมอากรจนอกแทบแตกตาย และก็เข้าใจว่าทำไมเสนาบดีเถาถึงไ