ล้อมรักริมรั้ว의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ปึง!ปัง!เคร้ง!เสียงโครมครามดังลั่น กระทั่งหมายังวิ่งเตลิดหนีไปไกล แล้วนับประสาอะไรกับสองชีวิตที่เพิ่งหวนกลับมาทำงาน หลังจากประสบภัยกลายเป็นวัยรุ่นสองขีดจนต้องหยุดงานไปถึงห้าวันจะไม่สะดุ้ง“มึง ๆ ลูกพี่เขาเป็นอะไรวะ?”เปี๊ยก เด็กหนุ่มวัยสิบหกย่างสิบเจ็ดปี ตัวผอมสูงยื่นหน้าไปกระซิบถามต๋อง เพื่อนเกลอที่มีอายุไล่เลี่ยกันแต่ตัวอ้วนท้วม สายตาก็เหลือบไปมองลูกชายของเจ้าของสวนที่ตนรับจ้างทำงานด้วยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆต๋องเองก็สงสัยและคิดไม่ต่างไปจากเปี๊ยก เด็กหนุ่มชำเลืองตาไปมองก่อนจะรีบหันหน้ากลับมาทางเดิม ใช้ศอกดันเพื่อนให้ถลันไปข้างหน้า“มึงอยากรู้ มึงก็เดินไปถามสิ”“เอ้า บักห่าหนิ! อันมึงบ่อยากฮูติ๊”เปี๊ยกด่าเพื่อน ความโมโหทำให้หลุดใช้ภาษาถิ่นโวยว่าแล้วมึงไม่อยากรู้เหรอ“อยาก! แต่คั่นว่ากูถามแล้วหัวแตกกลับมา ไผสิฮับผิดชอบ!”ต๋องโวยกลับ แล้วต่างฝ่ายก็ต่างถลึงตา เกี่ยงกันไปมา เพราะแม้ความสงสัยจะมีอยู่เต็มอก แต่ใครมันจะกล้าเสนอหน้าเข้าไปยุ่งตอนลูกพี่กำลังอยู่ในโหมดไม่สบอารมณ์ล่ะและเพราะมัวแต่ทะเลาะกัน ทั้งสองจึงไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าคนที่พูดถึง ได้สืบเท้ามายืนอยู่ข้างหลังเป็นที่เรียบร้อยแล

มิรันตีส่งข้อความมาตัดพ้อยาวเหยียด แต่เพราะโตมาด้วยกันมาธวีจึงรู้ว่านั่นเป็นแค่การแสดง แล้วเธอก็เชื่อว่าอีกคนก็รู้จักเธอดีเช่นกันว่าต่อให้ปากเธอจะบอกว่า ‘ไม่’ แต่อีกสักสามสี่วันจะมีพัสดุกล่องใหญ่ส่งจากบ้านไปถึงเชียงใหม่พิมพ์คุยกันแบบสองคำดีอีกสี่คำด่าตามประสาพี่น้องที่รักและหยิกหลังกันพักใหญ่มิรันตีก็บอกว่าจะออกไปกินข้าวกับเพื่อน ค่อยคุยกันต่อคืนนี้มาธวีวางโทรศัพท์ลง คำว่า ‘เพื่อน’ ทำเธอรู้สึกหงอยขึ้นมานิด ๆ เพราะเคยโดนหักหลังจากบรรดาคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน บวกกับสังคมในที่ทำงานค่อนข้างมีคนปากหวานก้นเปรี้ยวเยอะใครดีมาก็ดีตอบ แต่ยอมรับว่าไม่กล้าทุ่มใจให้ใครเกินร้อยอีกแล้ว ส่วนใครที่ร้ายใส่เธอก็แค่ยิ้มในหน้าแล้วพาตัวเองออกมาให้ไกล ไม่สุงสิง ไม่ต่อปากต่อคำไม่ใช่ว่าไม่อยากด่ากลับ แต่กลัวด่าแล้วจะยาว เพราะเรามันเป็นพวกนักสู้เสียด้วยสิ!ส่วนบรรดาเพื่อนที่เคยสนิทสมัยมัธยม ทุกวันนี้ก็แยกย้ายกันไปเติบโต บางคนอยู่ต่างจังหวัด บางคนอยู่ต่างประเทศ นาน ๆ จะได้คุยกันที เพราะเวลาทำงานของเธอก็ไม่ใคร่เป็นปกติเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขาเท่าไรช่วงนี้จึงไม่มีใครให้คุยเล่นได้ทั้งวันนอกจากมิรันตีจังหวะนั

ภูผายิ้มกริ่ม มองคนอารมณ์ดีเขย่งขาเก็บมะม่วงไปฮัมเพลงไป ตั้งใจไว้ว่าพอเธอเก็บเสร็จจะแกล้งเดินไปบังเอิญเจอแล้วอาสาช่วยยกตะกร้าสักหน่อยเผื่อจะได้คุยกัน และไม่แน่ว่าเธออาจจะยอมให้เขาไปส่งที่บ้านแต่วินาทีต่อมาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้แต่งตัวแสนเยิน ท่อนบนสวมเสื้อยืดที่แถมมากับออเดอร์ปุ๋ย ท่อนล่างเป็นกางเกงบอลผ้าบาง ๆ เพราะมันระบายอากาศได้ดี ชายหนุ่มก็ชะงักฝีเท้าไม่ได้ ๆ จะจีบสาวทั้งทีกูจะไปในสภาพนี้ไม่ได้ ต้องกลับไปเสริมหล่อก่อน!เปี๊ยกพอเห็นว่าแกนนำจับเอาแต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้หัวขโมยเก็บมะม่วงโดยไม่ทำอะไรเลยก็ถลันเข้ามาหา“ลูกพี่! ลูกพี่จะ...อื้อ”หากเพิ่งได้พูดแค่นั้น ต๋องที่ย่องตามหลังมาก็ตาเหลือก รีบตะครุบปากเพื่อน“บักห่า เซาเว่า!”“เออ เซาเว่า”ภูผาหยิบคำเดียวกันกับต๋องมาใช้ บอกให้เปี๊ยกหยุดพูด เขาเหลียวไปมองสาวที่หมายปองด้วยความเสียดายแวบหนึ่งก็โคลงศีรษะ เรียกลูกสมุนทั้งสองให้ถอยออกมาจากบริเวณนั้น“เอ้า เป็นหยังลูกพี่คือเฮ็ดจั่งซั่น หรือลูกพี่สิย่านบาป”เปี๊ยกเกาหัวแกรก ๆ ยังงงไม่หาย ยื่นหน้าไปกระซิบถามต๋องว่าทำไมลูกพี่ถึงทำแบบนั้น หรือว่าลูกพี่กลัวบาปต๋องหันไปมองหน้าเพื่อนเกลอแล้วถอนห

“ไหน เอาใหม่สิ ตกลงมีเรื่องอะไรกัน”“ก็ตาคนนี้น่ะสิ เขาหาว่าหนูไปขโมยของของเขา แต่หนูไม่ได้ขโมยนะจ๊ะพ่อ หนูเก็บมาจากสวนเราทั้งนั้น ถึงจะไม่ค่อยได้กลับบ้านแต่หนูจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ อะ หนูเคยเอาเสื่อมาปูแล้วนอนเล่นแถวนี้”“อ่า เมื่อก่อนมันก็ใช่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วน่ะสิลูก พ่อแบ่งที่ขายให้บ้านผาเขาไปแล้ว ส่วนมะม่วงของบ้านเราน่ะ นู้น อยู่ตรงนู้น” พฤทธิ์ว่าแล้วชี้มือไปทางอีกฟากของสวน“อ้าว!!” สรุปแล้วที่บิดาไม่ทักท้วง เพราะเข้าใจเธอจะไปเก็บมะม่วงตรงนั้นหรอกเหรอ“ตกลงเป็นหนูที่เข้าใจผิดเหรอ”มาธวีถามบิดา ยังคงไม่อยากเชื่อ หากคนให้คำตอบกลับเป็นภูผา“ใช่ น้องเข้าใจผิด แถมยังเข้าใจผิดไปเป็นสิบลูกเลยด้วยน้า”แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเหมือนไม่ได้โกรธแค้น หากแววตาที่พราวระยับกลับแฝงด้วยความล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด มาธวีชักฉุนแต่ต้องเก็บอาการ“ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าเป็นมะม่วงบ้านอื่น งั้นเอาแบบนี้ได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันชดใช้ให้”ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบเปิดแอปธนาคารออนไลน์ ในหัวก็นึกคำนวนค่าเสียหายที่ต้องจ่าย แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายร้องเหอะในลำคอแล้วส่ายหน้าน้อย ๆ“ชดใช้แบบนี้มันง่ายไปนิดหนึ่งน้าา”“

เพราะวันนี้ยังเป็นวันธรรมดา ตอนที่ตื่นมามารดาจึงไปโรงเรียนแล้ว ส่วนบิดาเธอได้ยินว่าวันนี้มีนัดกับลุงสมปอง เพื่อนซี้ผู้มีงานอดิเรกคือการส่องพระเหมือนกันหลังเติมพลังจนอิ่มแปล้และเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกพอสมควรกว่าจะถึงนัดหมายไปดูต้นมะม่วงที่ต้องเป็นคนดูแล มาธวีเลยคร่อมจักรยานคู่ใจ หอบเอามะม่วงที่เก็บจากสวนของบ้านตัวเองเมื่อวาน มายังร้านรับส่งพัสดุใกล้กับตลาดเท้าที่ยื่นไปเกี่ยวขาตั้งจักรยานเพื่อดันตัวรถให้ตั้งจอดเสียจังหวะเล็กน้อย ในตอนเห็นว่ารถยนต์คันที่แล่นเข้ามาจอดเทียบใกล้ ๆ ไม่ใช่ของคนอื่นคนไกลหรือจริง ๆ แล้วเขาจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธอกันนะ เธอได้แต่คิดแล้วก็สงสัย“อ้าว น้องน้ำขิง” ดวงตาคู่คมของคนนั่งอยู่หลังพวงมาลัยหรี่โค้งทันทีที่สบตากับหญิงสาว“มาส่งของเหรอครับ”เขาร้องทัก น้ำเสียงเจือด้วยความประหลาดใจ มาธวีที่หลบไม่ทันเลยส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้อย่างเสียไม่ได้“ค่ะ”ตอบกลับไปสั้น ๆ แล้วเธอก็ตัดจบทุกบทสนทนาด้วยการเดินหิ้วถุงมะม่วงเข้าไปด้านในภูผามองท่าทางแง่งอนนั้นแล้วยิ้มขำระคนเอ็นดู เขายัดกุญแจรถใส่มือต๋องที่นั่งรถมาด้วยกัน“ฝากเอาของลงให้ทีนะ”จากนั้นเขาก็โจนลงจากรถ จ้ำตามเด