ล้อมรักริมรั้ว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ภูผาชำเลืองมองใบหูแดงจัดของคนนั่งข้าง ๆ แล้วดึงสายตากลับมามองถนน อมยิ้ม“จะออกเดินทางละนะครับบบ”เขาว่าพลางตบเกียร์ เหยียบคันเร่ง เสียงอี๊ดอ๊าดดังครู่หนึ่งรถกระบะตอนเดียวคันเก่าก็แล่นโขยกเขยกออกจากลานจอดหน้าร้านฝากส่งพัสดุมือใหญ่เอื้อมไปเปิดวิทยุทำลายความเงียบ แต่สัญญาณดันไม่ดี มีเสียงรบกวนดังแทรกเยอะ ฟังแล้วรำคาญหูจนสุดท้ายต้องกดปิด ครั้นพอเอื้อมมือไปปรับแอร์ให้เป่าไปทางแขกคนสำคัญ ลมที่เป่าออกมาก็ทำเอาเขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดอุตส่าห์หลอกสาวขึ้นรถได้ทั้งที จะมาทำให้ขายหน้าแบบนี้ไม่ได้นะไอ้แก่!“โทษที รถมันสิบห้าสิบหกปีเข้าไปแล้ว แอร์เลยไม่ค่อยเย็นเท่าไร”“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็นั่งแค่แป๊บเดียว”“ทนหน่อยนะ อ้อ แล้วเบาะนั่นน่ะมันปรับได้นะ ไม่ต้องทนนั่งหลังตรง เข่าชิดคอนโซลรถยังกับจะไปโรงเรียนดัดสันดานแบบนั้นหรอก”คนขับชำเลืองตามามองแวบหนึ่งก็เอ่ยเย้าเจือหัวเราะ มาธวีค้อนตาคว่ำกลับไปแล้วเบือนหน้าหนีไปมองวิวข้างทาง ไม่กล้าพูดความจริงว่าเธอลองเอื้อมมือไปคลำหาที่ปรับแล้วแต่คันโยกมันฝืด“ให้พี่ปรับให้ไหม” เขาว่าพลางชะลอรถเตรียมจะเบี่ยงจอดที่ข้างทาง“ไม่เป็นไรเหมือนกันค่ะ!”มาธวีแทบจะตะโกน ลำพั

ขณะที่คนหนึ่งพยายามประคองรถเลี่ยงเนินกับหลุมสุดชีวิต กัดฟันอดทนกับความปวดจนเหงื่อซึม อีกคนนอกจากจะไม่ปวดเอวอย่างที่ใครบางคนนึกกังวลแล้วเธอยังยิ้มร่า มองวิวสองฝั่งของสวนแบบผสมผสานอย่างเพลิดเพลินใจสวนเมฆาไม่ได้เน้นปลูกแค่มะม่วงเพียงอย่างเดียว ที่นี่ยังมีไม้ผลอย่างอื่นอีกหลายอย่าง ทั้งมะพร้าวน้ำหอม มังคุด กล้วย และมีพืชผักสวนครัวนานาชนิดโรงเรือนหลังใหญ่ที่เพิ่งขับผ่าน เธอเอ่ยถามได้ความว่าเขาปลูกไว้เลี้ยงไก่เนื้อกับไก่ไข่ นอกจากตัวไก่กับไข่ที่ส่งไปขายในตลาดได้แล้ว มูลของมันยังนำมาทำปุ๋ยหมักขี้ไก่แกลบขายต่อเรียกได้ว่าทุกตารางนิ้วของสวนแห่งนี้ถูกจัดสรรไว้ใช้สอยได้อย่างลงตัว ทำให้สามารถสร้างรายรับให้ผู้เป็นเจ้าของได้ตลอดทั้งปีเลยทีเดียวเก่ง! สมกับที่พ่อของเธอพร่ำชมไว้หลายกระบุง“เอาล่ะ ถึงแล้วครับบบบ”ภูผาชะลอรถเข้าจอดหลบแดด ก่อนจะพาหญิงสาวเดินไปยังโซนของมะม่วงที่ยามนี้แต่ละต้นต่างแทงช่อดอกบานกันเกือบหมดแล้ว“น้ำขิงต้องดูแลกี่ต้นคะ”“กี่ต้นก็ได้ครับ เอาที่น้ำขิงมั่นใจว่ามันจะติดผลถึงสิบลูก”จบกัน! อุตส่าห์จะตีเนียนว่าหากเขาระบุต้นแล้วเธอทำให้มะม่วงติดผลไม่ครบ จะโยนให้เป็นความผิดของเขาซะห

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดแล้วมาธวีก็ลุกมาปิดทีวี ตามด้วยเดินตรวจตราว่าไม่ได้เสียบปลั๊กอะไรทิ้งไว้ เพราะหากคุณครูมยุรีกลับมาจากโรงเรียนแล้วเจอล่ะก็ ชะตาหูเธออาจขาดกระทั่งมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรหลุดรอดสายตา ร่างอรชรในชุดเสื้อยืดพอดีตัวคู่กางเกงยีนขาสั้นสีซีด แต่งลายให้ขาดแบบมีสไตล์ก็คว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กมาคล้องตัว เตรียมตัวออกจากบ้านหากในนาทีที่เกือบจะเดินถึงประตูบ้าน เท้าเรียวก็ชะงัก ก้มลงรื้อกระเป๋าแล้วหยิบเอากระจกบานเล็กสำหรับพกพามาส่อง พอเห็นว่าปากเริ่มซีดก็หยิบลิปมันมีสีขึ้นมาแต้ม ๆ เพิ่ม ใช้มือลูบ ๆ จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางแต่เดี๋ยวก่อน ก็แค่ไปดูต้นมะม่วงกับเขาเองปะ จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย!“เออ เป็นเอามากนะเราอะ”มาธวีตำหนิตัวเองเจือขำพลางผลักประตูไม้บานใหญ่ ดวงตาที่โตอยู่แล้วโตขึ้นอีกนิดตอนเห็นว่าที่นอกรั้วมีรถกระบะคันหนึ่งจอดอยู่แค่เห็นท้ายรถที่เต็มไปด้วยลังเปล่าใส่ผลไม้และรถเข็นเธอก็รู้ทันทีว่านั่นคือรถของใคร และยังไม่ทันจะได้ร้องทักคนในรถก็ก้าวลงมาราวกับกำลังรอคอยเธอ“อ่า พอดีพี่แวะมาส่งของที่ตลาด ผ่านมาทางนี้พอดีก็เลยแวะมารับ น้ำขิงจะได้ไม่ต้องปั่นจักรยานให้เหนื่อย”เหตุผล

“ไม่หลาย ลูกพี่ของเปี๊ยกอะ เขา เอ่อ เขามีผู้สาวไหม”“เอ้า พี่น้ำขิงบ่แม่นผู้สาวลูกพี่เหรอครับ”“ไม่ ๆ พี่หมายถึงสาวคนอื่นอะ แบบว่า...พี่ผาเขามีคุยกับผู้หญิงคนอื่นอีกไหม”“อ๋ออออ คุย ก็หลายอยู่เด้ครับ แค่สาวในตลาดก็ โหววว” นับนิ้วไม่น่าพอ! เปี๊ยกคิดต่อในใจ“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ใครบ้างอะ”เปี๊ยกเห็นสาวของลูกพี่ทำหน้าว่าอยากรู้มากก็ยิ่งคันปาก จากที่ตั้งใจจะบอกคร่าว ๆ ก็กลายเป็นไล่รายชื่อให้ฟังทีละคน พร้อมทั้งลงรายละเอียดเสร็จสรรพว่าเวลาเจอกัน มักคุยกันว่าอะไรบ้างส่งผลให้มุมปากที่ยกโค้งขึ้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแบะคว่ำ เอาละ แค่ข้อนี้ข้อเดียวก็สามารถทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ห่างไกลจากสเปกของเธอแบบเชียงใหม่กับนราธิวาสล่ะ“ฮึ! แบบนี้ก็แปลว่าลูกพี่ของเปี๊ยกเจ้าชู้อะดิ”“ว๊าาา ใช้คำนี้บ่ได้เด้ครับ ลูกพี่เพิ่นบ่แม่นคนเจ้าชู้ ลูกพี่เคยบอกว่า...กูก็แค่ชอบให้ความสำคัญกับทุกคนเท่า ๆ กัน จั่งซี่ครับ” เปี๊ยกดัดเสียง พยายามพูดเลียนแบบอย่างไม่ให้มีตกหล่นสักคำทำเอาต้นฉบับที่รีบวิ่งกลับมาและได้ยินประโยคนินทาเต็มสองหูถึงกับกำหมัด สูดลมหายใจลึกหมดแล้วคะแนนที่กูพยายามทำวันนี้ ไอ้เปี๊ยก! ไอ้เวร!หือ ทำไมเ

ครืดครืดโทรศัพท์ส่งเสียงดังถี่ ๆ จนมาธวีต้องหยิบมากดปิดเสียงชั่วคราว เพราะคนที่ส่งข้อความมาไม่หยุดนี้ไม่ใช่ภูผา แต่เป็นมิรันตี น้องสาวจอมทะเล้นหลังจากที่เธอส่งรูปแอบถ่ายตอนภูผายืนคุยกับคนงานในสวน พร้อมกับเล่าเรื่องราวชวนให้ใจหวั่นไหวที่หน้ารั้ว อีกฝ่ายก็ทั้งแซวทั้งยุยงส่งเสริมพอเธอถามว่ากับคนนี้ทำไมถึงเชียร์จัง‘ก็พี่เขาหล่อ’จ้า ๆ ลืมไปว่าน้องสาวเธอมันเป็นประเภทแพ้คนหล่อ!ส่วนที่มาวอแวไม่หยุดก็เพราะถึงวันที่เธอนัดกับภูผาอีกแล้ว แต่เขาขอเลื่อนเวลามารับเร็วขึ้นเป็นเที่ยงวัน บอกว่ามีร้านหนึ่งอยากพาเธอไปลองชิมแหม อยากชวนไปกินข้าวก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ใช่ว่าเธอจะปฏิเสธซะหน่อยPhupha : ถึงแล้วครับบบบรี๊นนนน~คล้อยหลังข้อความเด้งปรากฎที่หน้าจอ ก็มีเสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้านมาธวีรีบวิ่งไปส่องกระจก เช็กเสื้อผ้าหน้าผม กระทั่งมั่นใจว่าวันนี้ดูดีมากพอแล้ว เธอก็เก็บซ่อนอาการตื่นเต้นและขัดเขิน เดินออกจากบ้านด้วยสีหน้าที่คิดว่าเป็นปกติฝีเท้าเธอชะงักเล็กน้อย ตอนหางตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่หลังต้นมะลิอ้อ เพื่อนบ้านผู้ใส่ใจนั่นเองแต่แล้วไง ต่อให้ป้าชบาเอาเรื่องนี้ไปฟ้องแม่เธอก็