All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 111 - Chapter 120

“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หม่าหลิงฟู่นึกถึงหัวหน้านักฆ่าคนที่นำของมาส่งให้เขาที่จวน แม้ว่าในใจเขาจะรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขาก็หาข้อบกพร่องข้อนั้นไม่เจอปกติการสับเปลี่ยนคนดูแลงานของหน่วยนักฆ่า จะอยู่ภายใต้ข้อตกลงของสองฝ่าย ทว่าในยามที่นำของมาให้เขา หน่วยนักฆ่าที่เขาจ้างวานกลับเปลี่ยนหัวหน้าหน่อยโดยกะทันหันแม้เขาจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่การได้ของมาตามที่ตกลงกันไว้ทำให้เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ทั้งยังไม่รายงานเรื่องนี้ออกมา เพราะในใจยังอยากให้นักฆ่าเหล่านั้นอยู่เป็นกำลังเสริมหากว่ามีบางอย่างผิดพลาด“องค์รัชทายาทยังทรงกังวลพระทัยในเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ” หม่าหลิงฟู่มองเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของผู้เป็นนาย ในยามที่เผาจดหมายที่เป็นหลักฐานสำคัญด้วยความสงสัย“ข้าเพียงกังวลว่าเหตุใดทุกอย่างจึงดูง่ายดายไปหมด ง่ายดายเกินไป เสด็จอามิใช่คนที่เราจะสามารถดูแคลนได้” เยวี่ยหย่งเสียงขมวดคิ้วมีบางอย่างที่สะดุดใจเขาอย่างมาก ทว่าจนแล้วจนรอดเขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เยวี่ยเทียนฉีเป็นคนฉลาดล้ำ เขามองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเสมอมา ดังนั้นเรื่องนี้สร้างความกังวลให้เขาเป็นอย่างมาก เมื่อดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไร้ค

ในคราแรกที่สบตากับอีกฝ่าย เสวียนจิ้งรู้สึกว่าสตรีผู้นี้มิได้เลวร้ายเท่าไรนัก หากเทียบกับอัครมเหสีผู้เป็นพี่สาวแล้ว แม้จูหลิ่งถิงจะสามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ได้อย่าแนบเนียน กระนั้นนางก็หาได้มีแววตาแห่งความอำมหิต ทั้งยังไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งเลยแม้แต่น้อยกลับกันเสวียนจิ้งพลันรู้สึกได้ถึงความกดดันที่อีกฝ่ายพลั้งเผลอ ในยามที่สาวใช้ออกมาบอกว่าซูฉิงเยี่ยนกำลังจะออกมาพบ“แม่นางท่านนี้เป็นสหายของคุณหนูใหญ่หรือ” เสวียนจิ้งเอ่ยถามอย่างสุภาพ“ส่วนท่านคงเป็นนายน้อยหอสุราซุนฮวาที่หญิงสาวในเมืองหลวงต่างก็ร่ำลือ”“มิผิดๆ เป็นผู้น้อยเอง” เสวียนจิ้งแสร้งยกพัดในมือขึ้นโบกเบาๆ ราวกับกำลังข่มความขัดเขินที่ตนเป็นที่รู้จักของหญิงสาวมากมาย แต่ความจริงแล้วนางกลับใช้โอกาสนั้น สังเกตสีหน้าท่าทางของจูหลิ่งถิงมากกว่า เนื่องจากใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้เขาอดที่จะทึ่งไม่ได้ นางช่างเปลี่ยนสีหน้าท่าทีได้รวดเร็วยิ่งนัก หากไม่สังเกตนางเองก็อาจมองไม่ทัน ในยามที่อีกฝ่ายหน้าขาวซีดเล็กน้อยราวกับตื่นเต้นที่จะได้พบกับซูฉิงเยี่ยน“ดูเหมือนท่านจะสนิทสนมกับคุณหนูใหญ่ตระกูลซูยิ่งนัก” จูหลิ่งถิงยิ้มออกมาหลังจากเอ่ยจบ เสวียนจิ้งเอ

หรือไม่เช่นนั้นนางอาจจะเรียกร้องให้เยวี่ยเทียนฉีรับผิดชอบต่อโอรสของนาง หรือทางที่ดีที่สุดคือใช้วิธีที่เขาไม่อาจปฏิเสธ นั่นก็คือทูลต่อองค์จักรพรรดิ ซึ่งสำหรับนางวิธีนี้เรียกว่าง่ายยิ่งกว่าง่าย เพราะพี่สาวของนางเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ในวังหลัง ทว่าจูหลิ่งถิงกลับวิธีที่อ้อมค้อมที่สุดคือการเข้าหานาง...เช่นนี้แล้วเบื้องหลังเรื่องนี้ จุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายที่เดาได้ก็คือ เยวี่ยเทียนฉี!!!คำตอบที่คาดการณ์ทำให้ซูฉิงเยี่ยนเผลอถอนหายใจออกมาเสียงดังเสวียนจิ้งหันมามองนางแล้วหัวเราะออกมาฉวนจินขมวดคิ้วด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทว่าใบหน้าของซูฉิงเยี่ยนที่ตั้งใจเบือนหนีไปจากคนทั้งคู่ ทำให้พวกเขาต้องปิดปากเงียบนางแสดงออกชัดว่าห้ามถาม มีหรือที่พวกเขาจะเอ่ยปาก ทั้งสองได้แต่ให้เวลานางได้ครุ่นคิด เนื่องจากนางเองก็แสดงให้เห็นแล้วว่ายังคงรับมือไหวพิธีเสกสมรสอันยิ่งใหญ่ระหว่างสองแคว้น ถูกจัดขึ้นที่ท้องพระโรงทอง โดยมีองค์จักรพรรดิทรงเป็นประธานองค์สำคัญ เยวี่ยเสียนเฉิงเจ้าบ่าวผู้สูงศักดิ์ในชุดสีแดง ยืนอยู่เบื้องล่างต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ในยามที่ขันทีกำลังประกาศเริ่มพระราชพิธีขั้นตอนต่อจากนี้จะเป็นไปตามประเพณ

“ทูลฝ่าบาท ดะ..ด้านนอก ด้านนอกยังมีเจ้าสาวอีกคนพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีถวายรายงานด้วยเสียงเบา เหงื่อเย็นๆ ของเขาหลั่งออกมาเต็มใบหน้า เนื่องจากเกรงกลัวว่าโอรสสวรรค์จะกริ้ว“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ด้านนอกท่านราชทูต และองค์หญิงฉินหยูเฟยอีกพระองค์มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”“บังอาจ!!” เยวี่ยหย่งเต๋อตวาดทำให้ขุนนางน้อยใหญ่รีบคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยเกรงกลัวพระบารมีของโอรสสวรรค์จักรพรรดิแคว้นเยวี่ยขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองสองอาหลานที่ยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย เขาหันกลับไปมองจูหลิ่งจือที่มีท่าทีเดียวกันโทสะของเขาที่มีไม่บ่อยครั้งพุ่งขึ้นสูงจนใบหน้าแดงก่ำ คนรอบข้างตัวเขาต่างก็ไม่มีใครที่เขาไว้ใจได้เลยสักคน ในงานพิธีที่มีความสำคัญต่อสองแคว้นเช่นนี้ยังมีคนกล้าก่อเรื่องน่าตายนัก!!!“พาตัวเข้ามา เราจะดูสิว่ามันผู้ใดที่ขวัญกล้าเล่นตลกกับเรา!!!” เยวี่ยหย่งเต๋อเอ่ยจบก็หันไปมองเยวี่ยเทียนฉีนิ่ง ในใจเขาปักใจไปกว่าครึ่งแล้วว่าผู้ที่รู้เห็น และดำเนินแผนการวันนี้คือผู้เป็นอนุชา ทว่าสายตามั่นคงที่สานสบตอบมากลับทำให้เขานิ่งงันความลังเลหลังจากที่ได้สบตากับผู้เป็นน้องชายทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก เขาไม่เคยอ่านความคิดข

“รบกวนท่านเสนาบดีพิจารณาหยกทั้งสองชิ้น แล้วชี้ชัดถึงจุดที่สลักอักษรย่อให้ทุกคนได้กระจ่างด้วยเถิด” เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจาะจงทำให้หลินหวงกระพริบตามองอีกฝ่ายอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงทันได้เห็นเยวี่ยเทียนฉีพยักหน้าน้อยๆ ให้เขา ซึ่งหากไม่สังเกตจริงๆ ก็จะมองไม่ทัน“นั่นสิ รบกวนท่านเสนาบดีชี้ชัดด้วยว่าอันไหนของปลอม และอันไหนที่เป็นของจริง” เยวี่ยหย่งเสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเป็นต่อหลินหวงแอบถอนหายใจออกมาเสียงเบา ก่อนจะก้มลงไปหยิบหยกอันแรกขึ้นมาพิจารณา หยกอันนี้ห้อยด้วยพู่ประดับสีขาว ประดับด้วยไข่มุกวาววับสีขาว ซึ่งขันทีผู้ที่ถืออยู่นำมาจากองค์หญิงฉินหยูเฟยตัวจริง เขาจำได้ว่าหยกประจำพระองค์ขององค์หญิงฉินหยูเฟยนั้นประดับพู่สีเดียวกันนี้ทว่าหยกที่เขานำมานั้นประดับด้วยพู่สีทอง เนื่องจากเป็นของจักรพรรดิ แต่เขาก็ได้ให้คนเปลี่ยนเป็นสีขาวเรียบร้อย ดังนั้นมองเผินๆ เขาเองก็ยังแยกไม่ออกว่าชิ้นใดคือขององค์หญิงใหญ่ ชิ้นใดเป็นขององค์จักรพรรดิแคว้นฉินป้ายหยกสีแดงเข้มทรงกลมฉลุลายมังกรคู่หันหน้าเข้าหากัน เมื่อเพ่งมองไปยังช่องเล็กๆ ซึ่งเป็นลวดลายฉลุจะมีอักษรมงคลสลักอยู่ ส่วนคอของมังกรคือ