Todos los capítulos de บุปผากลางวสันต์: Capítulo 101 - Capítulo 110

แม้จะยอมรับว่าเป็นเขาที่ผิดเอง เรื่องทั้งหมดเขายอมรับผิด ทว่าเขาไม่อาจปล่อยให้นางเอ่ยคำว่าเกลียดเขาออกมา เห็นนางร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กๆ ด้วยความน้อยใจ เห็นนางทุกข์ใจร้องห่มร้องไห้ เพราะคิดว่าเขาเล่นสนุกกับความรู้สึกของนางเช่นนี้ หัวใจของเขาอึดอัดจนจวนเจียนจะระเบิด“ข้าผิดไปแล้วอย่าร้องไห้อีกเลย ข้ารักเจ้า รักเจ้าเท่านั้น”จุมพิตอ่อนโยนของเยวี่ยเทียนฉี ยังคงประพรมไปทั่วใบหน้า มือทั้งสองข้างของเขากอดประคองร่างสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนไหว ฝ่ามือร้อนรุ่มลูบไล้ลงไปยังแผ่นหลังอรชร ผ่านเสื้อไหมสีขาวเนื้อนิ่มแรงสะอื้นของหญิงสาวในอ้อมกอดลดลงแล้ว แต่มันถูกแทนที่เอาไว้ด้วยความรู้สึกอื่นซึ่งนางเองก็อธิบายไม่ถูก ในยามที่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาเงยหน้าขึ้นมองเยวี่ยเทียนฉี เขาแนบริมฝีปากลงไปยังเรียวปากอิ่มด้วยความถวิลหา สัมผัสอ่อนโยนทะนุถนอมประทับลงไปอย่างลังเล ก่อนที่ชายหนุ่มจะผละออก แล้วแนบหน้าผากลงไปยังหน้าผากนาง“ไม่ว่าเจ้าจะเสียใจภายหลัง แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยเจ้าไปแล้ว ข้าทำไม่ได้จริงๆ” เยวี่ยเทียนฉีกระซิบ ก่อนที่จุมพิตซึ่งเริ่มหนักหน่วงกว่าเดิมจะรุกเร้า จนหญิงสาวสะท้านไปทั่วทั้ง

รถม้าไม่สะดุดตาแล่นออกไปจากประตูเมือง ในขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่ต่างก็ตื่นเต้นกับงานเสกสมรสขององค์ชายรองที่จะมีในวันรุ่งขึ้นทหารเฝ้าประตูเมืองแม้จะเข้มงวดในการตรวจค้น ทว่ากลับตรวจค้นเฉพาะผู้คนที่เดินทางขาเข้า ผิดกับคนที่เดินทางออกจากเมืองหลวง พวกเขาหละหลวมจนซูฉิงเยี่ยนต้องถอนหายใจเลยทีเดียวได้ยินเสียงถอนหายใจของหญิงสาว เสวียนเฟิ่งก็เหลือบสายตามองคนตรงหน้า ก่อนจะหันไปสังเกตท่าทีนิ่งเฉยของเสิ่นมู่ฉือ ซึ่งนั่งหลับตาอยู่ข้างๆ สตรีผู้นี้ดูเหมือนรู้จักเขาเป็นอย่างดีไม่สิ...ต้องบอกว่ารู้จักน้องสาวฝาแฝดของเขาเป็นอย่างดีจึงจะถูก เพราะตอนนี้เสวียนจิ้งกลับไปเป็นตัวของนางเองแล้ว นั่นหมายถึงนางคือบุคคลที่ไม่มีตัวตนในเมืองหลวงแคว้นเยวี่ย ในขณะที่เขาเองก็กลับมาเป็นนายน้อยหอสุรา ซึ่งออกมาปรากฏตัวอีกครั้งเพื่อทำงานใหญ่ของวังเมฆาอัคคีการที่เสิ่นมู่ฉือไม่เอ่ยถามเขาสักคำ ในยามที่เห็นแล้วว่าเขามีผู้ติดตามเพียงคนเดียว แปลความหมายได้เพียงสองประการอย่างแรกคือนางมั่นใจว่าคนของเยวี่ยเสียนเฉิงที่ติดตามมาห่างๆ จะสามารถคุ้มครองพวกนางได้อย่างที่สองคือนางสัมผัสได้ถึงวรยุทธ์อันสูงส่งของคนที่กำลังบังคับรถม้าอยู่...ต

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับสิ่งเรื่องไม่คาดฝัน ตงเฉินพลันลากบุรุษชุดดำที่มีสภาพร่อแร่กลับมา เขาโยนร่างที่กำลังจะหมดลมลงไปบนพื้นตรงหน้าหน้าเสวียนเฟิ่ง สองพี่น้องฝาแฝดจำต้องถอยเท้าหลบไปคนละทิศคนละทาง“นักฆ่ามืออาชีพ คนพวกนี้ขอเพียงมีเงินก็สามารถเป็นผู้ว่าจ้าง เป้าหมายคือฟู่หย่งเจี้ยน บุรุษที่จิ้งกำลังหมายหัว เขามีบางอย่างที่คนว่าจ้างต้องการ อ้อ...นามของผู้ว่าจ้างคือหม่าหลิงฟู่”ตงเฉินพูดออกมาอย่างละเอียดโดยไม่รอให้เอ่ยถาม ทั้งยังไม่เอ่ยถึงวิธีที่เขาใช้เปิดปากนักฆ่า เพราะโดยปกติแล้วคนจำพวกนี้จะเก็บความลับได้อย่างดีเยี่ยม เรียกได้ว่ายอมตายดีกว่าเปิดเผยนามของผู้ว่าจ้าง แต่ตงเฉินกลับได้มาทั้งนามผู้ว่าจ้าง เป้าหมายและจุดประสงค์ทั้งหมด“หม่าหลิงฟู่คือคนสนิทของรัชทายาท” เสิ่นมู่ฉือที่เพิ่งจะเดินเข้ามาสมทบด้วยใบหน้าเคร่งเครียดพลันเอ่ยปาก“แม่นางเสิ่นท่านกลับไปรายงานเลี่ยงอ๋อง ข้าจะรับผิดชอบพาพระชายากลับมาอย่างปลอดภัย ถอนคนของราชสำนักไปจากที่นี่เสีย เรื่องนี้หอสุราซุนฮวาจะดำเนินการต่อเอง ท่านทูลองค์ชายรองและเลี่ยงอ๋องเพียงเท่านี้ก็พอ ทั้งสองพระองค์จะทรงเข้าพระทัยเอง อ้อ อีกเรื่อง...ทูลเ

ดูเหมือนเส้นทางสู่ความเป็นใหญ่ที่เขาเพิ่งจะวาดฝันนั้น กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ทั้งที่มันเพิ่งจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นโธ่...ซูฉิงเยี่ยนบุตรสาวผู้น่าสงสารของเขา องค์ชายรองอุตส่าห์หยิบยื่นวาสนาอันสูงส่งมาให้ถึงหน้าจวน แต่กลับโดนเลี่ยงอ๋องผู้เป็นอาของอีกฝ่ายปัดทิ้งเสียจนไม่เหลือซากเช่นนี้ไม่ต้องคิดเลยว่าระหว่างการตัดสินของเลี่ยงอ๋อง กับการจะเลือกที่จะแต่งบุตรสาวของเขาเป็นพระชายา องค์ชายรองจะต้องเลือกฝ่ายแรกเป็นแน่ฉวนจินเห็นท่าทีของซูเหวิ่นก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี แผนการของเลี่ยงอ๋องช่างร้ายกาจยิ่งนัก เขากลอกตาแล้วมองผู้เป็นนายด้วยความระอามีอย่างที่ไหนกันมาข่มขู่พ่อตา แต่กลับไม่อยากให้พ่อตารู้ว่าตนเป็นบุตรเขย แถมยังใช้แผนหลอกล่อให้ซูเหวิ่นเชื่อว่าข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริง ก่อนจะทำลายความหวังของอีกฝ่ายจนไม่เหลือดี“อ้อ เรื่องที่ข้ามารอพบคุณหนูซูในวันนี้เป็นความลับ ดังนั้นข้าคงจะไม่ได้ยินข่าวลือแปลกๆ กระมัง” เยวี่ยเทียนฉียังคงยิ้มเยือนบนใบหน้า“ขอท่านอ๋องทรงวางพระทัย จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ” ซูเหวิ่นตัวสั่นเขาไม่มีทางกล้าปล่อยข่าวลือระหว่างเลี่ยงอ๋องปราชญ์ของ

“ที่นี่เป็นเรือนด้านในของคุณหนูใหญ่ ตอนนี้คุณหนูใหญ่รู้สึกไม่สบายจึงไม่สะดวกจะรับแขก เชิญถานฮูหยินกลับไปก่อนดีหรือไม่ หากคุณหนูใหญ่หายดีแล้วข้าน้อยจะเรียนให้นางทราบว่าท่านมาหา”ฉวนจินเน้นคำว่า ‘ถานฮูหยิน’ ก่อนจะจ้องอีกฝ่ายเขม็ง เพื่อให้นางรู้ฐานะของตน ทว่าดูเหมือนซูรุ่ยเย่จะไม่ตระหนักว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องใดจึงตวาดออกมาเต็มเสียง“เจ้าขี้ข้าไร้มารยาท ข้าเป็นใครเจ้าเป็นใค รหัดสำเหนียกฐานะของตัวเองแล้วไปให้พ้นหน้าข้า!!”“ถานฮูหยิน ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ ท่านไม่มีสิทธิ์สั่งการนี่แล้ว ท่านแต่งให้สกุลถานจึงไม่นับว่าเป็นคนตระกูลซูอีก ที่สำคัญมารดาของท่านเองไม่เพียงแค่ติดการพนันจนกิจการของตระกูลซูทั้งหมดตกเป็นของผู้อื่น แต่นายท่านซูเองก็ไล่นางออกจากจวนเช่นกัน ในยามนี้คุณหนูใหญ่กำลังตามแก้ปัญหาที่มารดาท่านก่อเอาไว้จนล้มป่วย ท่านไม่เพียงไม่แสดงความเห็นใจและสำนึกผิดแทนมารดา แต่กลับมาวางอำนาจขู่เข็ญบ่าวไพร่เช่นนี้ เป็นผู้ใดกันแน่ที่ไร้มารยาท”ฉวนจินเอ่ยจบก็ยิ้มกว้างออกมา ราวกับเขามองไม่เห็นใบหน้าแดงก่ำสลับขาวซีดของซูรุ่ยเย่นางตวัดสายตาไปมองฉวนจิน และสาวใช้หลายนางที่จ้องมองนางเป็นตาเดียวกันด้วย