All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 121 - Chapter 130

‘ข้าเองก็...’‘เจ้าไม่ใช่! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เท่าทันเจ้า ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้ว่าข้าไม่มีทางหวนกลับมาหาเจ้า ต่อให้เจ้าครอบครองแผ่นดินนี้ ก็ไม่มีทางเปลี่ยนสิ่งใดได้อีก เรื่องระหว่างข้ากับเจ้าเป็นเพียงอดีตเท่านั้น ถิงเอ๋อร์ไม่รู้เท่าทันความคิดเจ้า นางไว้ใจเจ้าจึงไม่รู้ว่าตกเป็นเครื่องมือ อย่าได้ดึงถิงเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์ รวมไปถึงชายาข้าเข้ามาเกี่ยวข้อง’‘ตอนนี้แม้แต่ถิงเอ๋อร์กับโอรสของนาง ก็มีความสำคัญต่อท่านมากกว่าข้าหรือ’ จูหลิ่งจือเอ่ยออกมาเสียงเบาด้วยความสะเทือนใจ ‘เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของท่าน! ท่านเองก็รู้ เหตุใดจึงยังปกป้องทายาทของเขา ทั้งที่เขาทำกับท่านถึงเพียงนี้’‘เพราะข้าไม่ใช่เขา ข้าจึงไม่อาจปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องมารับผลจากการกระทำในอดีต’ เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ‘เจ้าบอกข้าว่าไม่มีทางเลือกเพราะต้องช่วยเหลือผู้คนในตระกูลของเจ้า ครั้งนี้ข้ามาเพื่อยื่นข้อเสนอให้เจ้าเฉกเช่นเดียวกัน’ เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยด้วยท่าทีสุขุมไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหว‘เจ้าจะเลือกอำนาจในราชสำนัก หรือเลือกชีวิตของคนในตระกูลจูกับทหารในสังกัดที่ติดตามแม่ทัพจูมายังประตูวังหลวงฝั่งตะวันออก’จูหลิ่งจือใบหน

ซูฉิงเยี่ยนขมวดคิ้วมองหน้าสตรีที่ครั้งหนึ่ง มีข่าวลือว่าเคยได้รับใช้ใกล้ชิดเลี่ยงอ๋องถึงในห้องพระบรรทม เรื่องโอรสของเลี่ยงอ๋องยังไม่มีการประกาศออกมาอย่างแน่ชัด อีกทั้งเยวี่ยเทียนฉีเองก็ไม่เคยบอกนางว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาจริงหรือไม่ ซึ่งนั่นทำให้นางปักใจไปแล้วกว่าครึ่งว่าเด็กคนนั้นอาจจะไม่ใช่โอรสของเขา ทว่าการที่จูหลิ่งถิงกลับป่าวประกาศออกมาด้วยตัวเองเช่นนี้ ทำให้ซูฉิงเยี่ยนรู้สึกสับสนในใจจนอธิบายไม่ถูก“แม่นางจูเจ้าเบาเสียงของเจ้าลงหน่อย เรื่องนี้หาใช่เรื่องที่เจ้าจะป่าวประกาศออกมาตามใจชอบได้ มาเถอะเข้าไปข้างใน มีอะไรค่อยๆ เล่าให้ข้าฟังเถิด” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยด้วยท่าทีเยือกเย็น ไม่ว่าใครจะพูดหรือบอกนางว่าอย่างไร ก่อนหน้านี้นางก็รับปากเยวี่ยเทียนฉีแล้วว่านางจะรอถาม และรับฟังทุกอย่างจากปากของเขาก่อนทุกครั้งแม้ว่าการทำเช่นนั้นอาจทำให้นางดูเหมือนคนโง่งมในสายตาของคนอื่น เพราะนั่นเท่ากับเปิดโอกาสให้เขาได้หาข้อแก้ตัวกับนาง ทว่านางคิดว่ารู้จักเขาดีดังนั้นเรื่องนี้นางอยากจะรอให้เขาแก้ปัญหาด้วยตัวเขาเอง หลังจากนั้นเมื่อเขาและนางพร้อมที่จะคุยกัน นางจะขอคำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดจากเขาเนื่อ

“หึๆๆ” เยวี่ยหย่งเสียงหัวเราะออกมา “สมแล้วที่เป็นเลี่ยงอ๋อง ท่านช่างเตรียมการมาดียิ่งนัก แต่ท่านคิดหรือว่าเพียงจดหมายฉบับเดียวจะสามารถชี้นิ้วเอาผิดข้าได้ ลายมือของข้าหาใช่ความลับไม่ ผู้ใดอยากจะเลียนแบบก็ใช่จะเป็นไปไม่ได้โดยเฉพาะท่าน”เยวี่ยหย่งเสียงพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้เพื่อถ่วงเวลา“เช่นนั้นคงต้องอาศัยเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นสินะ” เยวี่ยเทียนฉีพยักหน้าช้าๆ กับตัวเองราวกับรำพึงรำพัน ทว่านั่นทำให้ขุนนางหลายคนในห้องโถงชะงักทันที‘ยังจะมีเรื่องใดที่ใหญ่กว่าการสมคบคิดศัตรูอีกเช่นนั้นหรือ’“อย่างเช่นเรื่องที่เจ้าสั่งเคลื่อนพลเข้ามาประชิดเมืองหลวง”“ว่าอย่างไรนะ!!” ขุนนางที่ยังไม่รู้เรื่องแผนการทั้งหมดต่างก็พากันแตกตื่น“ทูลฝ่าบาท ตอนนี้กำลังพลทั้งหมดของรัชทายาทได้ล้อมวังหลวงเอาไว้แล้ว อีกทั้งยังทรงให้หัวหน้าราชองครักษ์นำราชโองการของพระองค์ไปแจ้งแม่ทัพโจวให้เคลื่อนพลเข้ามายังเมืองหลวง เนื่องจากองค์ชายรองทรงก่อกบฏ”ได้ยินเยวี่ยเทียนฉีเอ่ยเช่นนั้นเยวี่ยหย่งเสียงก็เลิกคิ้วขึ้น เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะล่วงรู้แผนการของเขาโดยละเอียดเช่นนี้ กระนั้นเขาก็ต้องรักษาท่าทีของตัวเอง เนื่องจากไม่รู้ว

เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่า เขาก็พ่ายแพ้อย่างไร้ซึ่งหนทางกลับมายืนหยัด ทันทีที่เขาล้มลงร่างกายของเขาก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกความเจ็บปวดที่แผ่ลามออกมา ทำให้เขาล่วงรู้ว่าเส้นเอ็นทั้งแขนและขาของเขา ถูกหย่งเยวี่ยตัดขาดทั้งสิ้นอย่างไร้ปราณี!!!“เสด็จพ่อ”เยวี่ยเสียนเฉิงที่อยู่ในชุดรัดกุมสีดำเดินเข้ามา เขาเองก็คือหนึ่งคนที่ปะปนอยู่กับองครักษ์เงาของผู้เป็นบิดา ในยามที่เกิดการต่อสู้กันขึ้นทันทีที่เขาสามารถมายืนเคียงข้างพระราชบิดาได้ นั่นก็หมายถึงคนของเยวี่ยหย่งเสียงได้ถูกจับกุมเอาไว้หมดแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าข้อตกลงระหว่างผู้เป็นบิดาและเยวี่ยเทียนฉีคือสิ่งใด ทว่าดูเหมือนจักรพรรดิที่หวาดระแวงในตัวอนุชา จะลดเกราะลงชั่วคราวทั้งยังยอมให้ทั้งเขาและเยวี่ยเทียนฉีพิสูจน์ว่าองค์รัชทายาทกำลังก่อกบฏจริงๆ แผนการในวันนี้จึงดำเนินไปอย่างราบรื่น“ข้าช่างโง่งมยิ่ง ที่แท้ทรงหมายพระทัยให้เขาขึ้นมาเป็นรัชทายาท...” เยวี่ยหย่งเสียงพลันหัวเราะออกมาเสียงดัง ในยามที่มองเห็นแล้วว่าเยวี่ยเสียนเฉิงร่วมมือกับจักรพรรดิล้มล้างเขา“เป็นเจ้าเองที่รนหาที่ เหตุใดจึงทำท่าประหนึ่งผู้อื่นหักหลังเจ้า” เยวี่ยหย่งเต๋อเอ่ยออกมาเสียงเย

“ท่านลองถามตัวท่านเองดีกว่าว่าเหตุใดนางจึงเลือกที่จะเชื่อเช่นนั้น หากท่านสามารถปกป้องนาง และลูกในครรภ์ของนางจากผู้เป็นพี่สาวและคนในตระกูลจูได้ แล้วเหตุใดนางจะเลือกข้าเล่า! ท่านร่วมมือกับตระกูลจูอย่างไรบ้าง คงไม่ต้องให้ข้าพูดออกมากระมัง ความโหดเหี้ยมของท่านและอัครมเหสีมิใช่เพียงแต่ข้าเท่านั้นที่ประจักษ์ นางเองก็หวาดกลัวไม่ต่างจากผู้อื่น”เยวี่ยเทียนฉีหอบหายใจเข้าออกช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าเขากำลังจะสูญเสียการควบคุมเรื่องราวในวันนั้นจะจบลงด้วยดีตามแผนการของอัครมเหสีและตระกูลจู หากว่าตัวเขาเองคือผู้ที่อยู่ในห้องบรรทม ไม่ใช่จักรพรรดิที่เมามายจนไม่อาจควบคุมสติเขาให้จักรพรรดิบรรทมในห้องของตน ส่วนเขาก็ไปอ่านหนังสือในห้องทรงอักษร กว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องทุกอย่างก็จบลงโดยการที่เขาเป็นแพะรับบาป ทั้งยังต้องรับปากช่วยจูหลิ่งถิงให้หนีออกมาจากเงื้อมมือของผู้เป็นพี่สาว หลังจากที่นางรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ เพราะลึกๆ แล้วนางรู้ดีว่าคนตระกูลจู และผู้เป็นพี่สาวไม่มีทางปล่อยเด็กคนนี้เอาไว้สิ่งที่ตระกูลจูยึดติดคือทายาทมังกรจะต้องกำเนิดจากครรภ์ของจูหลิ่งจือเท่านั้น!!!สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเดือดดาลที่สุดก็ค