Semua Bab พ่ายรักฮูหยินเชลย: Bab 1 - Bab 10

ท่ามกลางสายลมปลายเหมันตฤดูที่กำลังพัดใบไม้ให้ร่วงหล่นไปตามทาง ขบวนทหารจำนวนมากกว่าสิบนายกำลังควบม้าไปยังจวนของนายอำเภอแห่งเมืองตงเสวียด้วยอาวุธที่ครบมือและใบหน้าของทหารทุกคนที่จริงจังชุดเกราะแม่ทัพประดับด้วยแผ่นเหล็กที่เย็บติดกับชุดเกราะและมีฝักดาบที่ประดับด้วยอัญมณีสีแดงเหน็บอยู่ข้างกาย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราอย่างคนที่อยู่ในสนามรบมานาน ทำให้ชายที่นำขบวนทหารนั้นดูเด่นและน่าเกรงขามกว่าผู้ใดเขาคือ ‘โจวจื่อรั่ว’ แม่ทัพใหญ่วัยยี่สิบหกที่มุ่งสนใจแต่การออกศึกและผดุงความยุติธรรม เป็นแม่ทัพที่ข้าศึกเกรงกลัวและเป็นพระสหายสนิทของไท่จื่อองค์ปัจจุบันที่มีอำนาจทหารในมือสายตาคมกริบมองไปยังจวนของซุนต้านแววตาดูกระหายที่จะจับกุมคนที่อยู่ด้านใน จนผู้ติดตามคนสนิททั้งสองมองหน้ากันด้วยความกังวลกับภารกิจในครั้งนี้ที่นายของตนบุ่มบ่ามรวบรวมกำลังทหารมาอย่างร้อนใจโดยไม่ได้บอกแผนการแก่พวกตน“ซุนฮูหยินเป็นหลานของท่านอ๋องเสิ่น หากเราบุ่มบ่ามเข้าไปก่อนที่หมายจับจะมาถึงข้าว่าเรื่องนี้อาจจะไม่เป็นการดีนัก” ต้าเซ่อทหารมือขวาที่เงียบมานานตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลเมื่อใกล้ถึงที่หมาย“ข้าก็คิ

สำรับอาหารรสเลิศถูกจัดให้แก่แขกผู้มาเยือนเป็นอย่างดี โจวจื่อรั่วนั่งมองอาหารชั้นดีตรงหน้าที่ตนไม่ได้ลิ้มรสมานานแล้วเพราะอยู่ท่ามกลางศึกสงครามที่มีแต่อาหารในกองทัพใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้มบัดนี้ได้ถูกทำความสะอาดออกจนเกลี้ยงเกลา เสื้อผ้าที่ถูกคนรับใช้สกุลซุนนำไปทำความสะอาดให้ถูกสวมกลับพร้อมกับเกราะสีดำที่องอาจ ทำให้จากแม่ทัพที่น่ากลัวและดุดันกลายเป็นแม่ทัพที่แสนสง่าผ่าเผยและรูปงามจนทหารคนสนิทนั้นยิ้มให้แก่กัน“ท่านแม่ทัพของเราช่างสง่างามยิ่งนัก”“สาวงามผู้โชคดีที่จะได้ครองใจท่านแม่ทัพจะเป็นผู้ใดกัน”โจวจื่อรั่วเผยรอยยิ้มที่มุมปาก คำว่า ‘หญิงงาม’ ทำให้เขานึกถึงใบหน้าอ่อนหวานที่ดื้อรั้นของซุนลี่หรู“หมายจับกุมซุนต้านมาถึงหรือยัง” แม่ทัพหนุ่มถามถึงงานสำคัญของตนที่ทำให้มาอยู่ที่นี่“เหมือนว่าใต้เท้าซุนจะไหวตัวทัน ทำให้มีคนขัดขวางการออกหมายจับกุมในครั้งนี้” ต้าเซ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บใจ“เราพึ่งมาถึงที่จวนของเขาเมื่อวานนี้ แต่กลับไหวตัวทันจนมีการขัดขวางการออกหมายจับกุม เช่นนี้เรื่องคงไปถึงหูของคนผู้นั้นแล้ว” โจวจื่อรั่วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ได้ประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ประตูห้องพักของซุนต้านเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยร่างสันทัดของแม่ทัพโจวที่เดินออกมาด้วยหน้าตาที่ไม่สบอารมณ์นัก ทำให้ต้าเซ่อและซูเยี่ยรีบเข้าไปถามความคืบหน้า“ใต้เท้าซุนยังไม่ยอมพูดหรือขอรับ” ซูเยี่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย“หึ ยังไม่ยอมปริปากพูดสักคำ เอาไว้พรุ่งนี้ตอนที่ไต่สวนอย่างเป็นทางการ ข้าจะทำให้เขายอมเปิดปากพูดให้ได้” แม่ทัพหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้ง ยังมิได้วางใจผู้ใดให้รู้ความลับระหว่างตนกับซุนต้าน“ท่านแม่ทัพมีแผนการอื่นอีกเช่นนั้นหรือขอรับ” ต้าเซ่อถามเมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของเขา“ใช่ เจ้าก็รู้ว่าคนอย่างข้าไม่เคยยอมแพ้ใครหรือสิ่งใด ในเมื่อเขาไม่ยอมปริปากยอมรับความผิด เช่นนั้นข้าคงต้องเปลืองตัวเสียแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ หากจะเล่นละครตบตาฉากใหญ่แล้ว เขาจะต้องแสดงมันออกมาให้สมจริงที่ รวมถึงคนสนิททั้งสองก็ต้องถูกตบตาด้วยเช่นกันทั้งสองเดินตามโจวจื่อรั่วไปจนถึงห้องโถงใหญ่ที่มีทหารยืนเรียงรายคุ้มกันจวนแม่ทัพอย่างแน่นหนา แม่ทัพหนุ่มนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ที่แกะสลักลวดลายที่งดงามบ่งบอกถึงการเป็นใหญ่ที่สุดในจวนแห่งนี้แล้วทำสีหน้าเจ้าเล่ห์อย่างที่ต้าเซ่อและซูเยี่ยไม่เคย

ภายในเรือนรับรองในจวนแม่ทัพโจว ซุนเพ่ยหลินสวมกอดสามีด้วยความรักและดีใจที่เห็นเขาปลอดภัยกลับมา“ท่านพี่ ท่านพ้นข้อกล่าวหาแล้วใช่หรือไม่” นางรีบถามด้วยความตื่นเต้น หากสามีถูกปล่อยตัวมาพักที่เรือนรับรองนี้ก็หมายความว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเอาผิดแก่เขาได้“ข้าหาข้อแก้ต่างให้กับตนเองได้อย่างหวุดหวิด ไม่ได้กล่าวโยงไปถึงอ๋องเสิ่นหรือลูกของเราแน่” เขากอดตอบนางให้วางใจ การทำดีกับซุนเพ่ยหลินเท่านั้นที่บุตรีคนเล็กจะได้ไม่ถูกนางอิจฉาและกลั่นแกล้ง“ลำบากท่านพี่แล้ว”“ต้าเหยาก็ลูกของข้า ข้าไม่ปล่อยให้เขาต้องลำบากแน่เจ้าวางใจเถิด” ซุนต้านบอกภรรยา ในใจนั้นแอบหวาดหวั่นตั้งแต่ได้ยินแผนการก่อกบฏ และซุนต้าเหยาลักลอบใช้ตรานายอำเภอของตนอนุญาตให้มีการขนส่งอาวุธไปยังจิ้งหนานแต่เพราะในจวนตระกูลซุน แม้ตนจะเป็นนายอำเภอแต่ผู้กุมอำนาจคือภรรยาที่เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์แต่ลดตัวมาแต่งงานกับบัณฑิตอย่างตน คนของจวนนี้จึงเป็นคนของนางและซุนลี่หรูก็อยู่ในกำมือของภรรยาผู้นี้เมื่อจับได้ว่าบุตรชายลักลอบใช้ตรา ซุนเพ่ยหลินก็ขอร้องให้ตนช่วยเหลือ แม้มิได้เอาเรื่องบุตรีคนเล็กมาข่มขู่แต่เขาเองรู้อยู่เต็มอกจึงต้องยอมช่วยโดยแสร้งทำเป็นว

เมื่อกลับถึงจวนลู่เหมียนฮวาก็รีบถามเรื่องของเจ้าสาวของแม่ทัพโจวด้วยความใคร่รู้ เพราะงานแต่งงานถึงจะมีแขกเหรื่อสำคัญแต่ก็เป็นการจัดแบบภายในและไม่มีแขกฝ่ายเจ้าสาวมาร่วมแสดงความยินดีมีเพียงบุพการีทั้งสองเท่านั้น“เท่าที่ข้ารู้มาเจ้าสาวของจื่อรั่วเป็นเพียงบุตรีที่เกิดจากอนุเท่านั้น ซุนฮูหยินที่อยู่ในงานมิใช่มารดาของนาง”“ข้าไม่ได้อยากรู้เรื่องชาติกำเนิดของนาง ข้าอยากรู้ว่าพี่จื่อรั่วไปรักกับนางตั้งแต่เมื่อใดกันทั้งๆ ที่พึ่งกลับมาจากสนามรบเพียงไม่กี่วัน บางข่าวบอกว่าเขารับตัวนางมาแต่งงาน บางข่าวบอกว่าใต้เท้าซุนผู้นั้นนำนางมายกให้ถึงที่” น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจทำให้ลู่เล่อซางมองออกว่าบุตรีของตนนั้นผิดหวังจากแม่ทัพโจวแล้วกำลังพาลเกลียดเจ้าสาวอยู่“นางเป็นเพียงฮูหยินเชลยเท่านั้น เจ้าอย่าได้กังวลใจ” เสนาบดีกลมกลาโหมบอกบุตรีด้วยน้ำเสียงที่กังวลใจกับในเหตุผลการแต่งงานครั้งนี้“ฮูหยินเชลย ท่านพ่อหมายความว่าเช่นไร”“ตอนที่จื่อรั่วมาขอให้ข้าไปเป็นผู้ใหญ่ให้แก่เขา ข้าถามเหตุผลของการแต่งงานที่รวดเร็วนี้ทำให้เขาบอกข้ามาว่าแต่งงานเพื่อเอานางเป็นตัวประกันเพื่อบีบให้ซุนต้านยอมเปิดเผยข้อมูลการก่อก