ตอนที่ 8 งานมงคล

หลังจากให้คำตอบแก่โจวจื่อรั่วไปแล้ว งานมงคลก็ถูกจัดขึ้นภายในสองวันต่อมา

ห้องโถงใหญ่ถูกประดับด้วยเครื่องตกแต่งสีแดงที่เป็นมงคล เจ้าสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้ามืดด้วยชุดเจ้าสาวสีแดงชาดที่ปัดลวดลายอย่างประณีต

ซุนต้านเองก็ไม่คาดคิดว่าโจวจื่อรั่วจะดำเนินการทุกอย่างอย่างรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้ ในขณะที่ซุนเพ่ยหลินนั้นกระหยิ่มในใจว่าฝ่ายสกุลซุนนั้นได้เปรียบอยู่มาก

“ถ้าให้แม่สื่อดูฤกษ์ยามมาแล้ว หากไม่จัดงานแต่งงานวันนี้ก็ต้องรออีกสิบห้าวัน” เขากล่าวแก่สองสามีภรรยาในขณะที่รอเจ้าสาวออกมาที่ลานพิธี

แขกเหรื่อที่ถูกรับเชิญให้มาร่วมงานมงคลอย่างกะทันหันเป็นคหบดีและขุนนางที่อยู่ในเมืองนี้ รวมไปถึงคำอวยพรที่ถูกส่งมาจากองค์ไท่จื่อที่ติดงานราชการจึงมิได้มาด้วยตนเอง

ดังนั้นแม้จะเป็นงานเล็กๆ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหันแต่เพราะแขกที่มาร่วมงานนั้นเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง งานแต่งงานนี้จึงเป็นที่พูดถึงอยู่มาก

“งานยิ่งใหญ่ยิ่งดี เช่นนี้เราจะได้มีข้อแก่ต่างแก่ชาวเมืองว่ามาที่เสวียนซานด้วยเหตุใด ซ้ำยังเป็นการประกาศตนเองว่าโจวจื่อรั่วเป็นเขยสกุลซุน เช่นนี้แล้วเขาเองที่เสียเปรียบเรา” ซุนเพ่ยหลินกระซิบสามีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ลู่เล่อซางเสนาบดีกองกลาโหมมาร่วมงานในฐานะผู้ใหญ่ทางฝ่ายเจ้าบ่าวแทนบิดามารดาที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เขาอยู่ในวัยเยาว์ พร้อมกับบุตรีของเขา ลู่เหมียนฮวา ที่แอบมีใจให้แก่โจวจื่อรั่วแล้วติดตามบิดามาเพื่อดูว่าสตรีนางใดที่ได้หัวใจแม่ทัพโจวไปครอบครอง

เมื่อถึงฤกษ์ยามที่กำหนดแม่สื่อที่ดูแลพิธีแต่งงานในครั้งนี้ก็ให้พาตัวเจ้าสาวออกมา

ซุนลี่หรูอยู่ในชุดเจ้าสาวที่ประณีตสวยงาม เครื่องหัวที่หนักอึ้งและผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวทำให้เดินไม่ถนัดจึงต้องมีคนประคองให้นางเดินไปยืนข้างๆ กับเจ้าบ่าวที่อยู่ในชุดสีแดงเช่นกัน

พิธีคำนับฟ้าดินและสาบานตนได้เกิดขึ้นตามขั้นตอนตามที่แม่สื่อคอยช่วยเหลือ สายตาของซุนต้านนั้นมองบุตรีคนเล็กด้วยสายตาที่ตื้นตันไม่คิดว่าแม่ทัพโจวจะจัดพิธีให้ยิ่งใหญ่กว่าที่ตนเองคาดหวังเอาไว้มาก

หลังจากยกน้ำชาให้แก่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแล้ว แม่งานก็ให้คู่บ่าวสาวคล้องแขนดื่มสุรามงคลก่อนจะทำการส่งตัวบ่าวสาวเข้าสู่ห้องหอที่จัดเตรียมเอาไว้

ลู่เหมียนฮวามองไปที่ผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวแล้วกระซิบถามบิดาด้วยความสงสัย ในขณะที่แขกเหรื่อที่มาร่วมงานยังคงนั่งร่วมฉลองเพื่อแสดงความยินดีต่องานมงคลในครั้งนี้

“ข้าได้ยินมาว่านายอำเภอซุนนำตัวลูกสาวมาเสนอถึงที่จวนเป็นความจริงหรือไม่”

“อย่าเสียมารยาท กลับไปที่จวนแล้วข้าจะเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เจ้าฟังโดยละเอียด” ลู่เล่อซางบอกแก่บุตรีเสียงเบา แล้วให้นางรออยู่ในห้องโถงจัดเลี้ยงเพื่อไปส่งตัวบ่าวสาวร่วมกับสองสามีสกุลซุน

**********************

เมื่อพิธีส่งตัวเสร็จสิ้นลง ซุนลี่หรูก็นั่งอยู่บนเตียงด้วยความกังวลใจ ฝีเท้าของโจวจื่อรั่วที่เดินไปลงกลอนห้องหอแล้วเดินกลับมานั่งกับตนนั้นทำให้ยิ่งรู้สึกกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

แม่ทัพวัยยี่สิบหกมองเจ้าสาวของตนอย่างชั่งใจ เขานั่งลงแล้วเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งามที่ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและเนื้อตัวสั่นเทาเล็กน้อย

เครื่องประดับหัวถูกถอดออกไปโดยเจ้าบ่าว จากนั้นเขาก็เชยคางนางขึ้นมาให้สบตากับตน ซุนลี่หรูที่บัดนี้เปลี่ยนแซ่เป็นโจวลี่หรูหลับตาลงด้วยความตื่นเต้นระคนตกใจ มิใช่ว่านางไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดสิ่งใดหลังจากเข้าห้องหอในคืนแต่งงานเช่นนี้แม้เขารับปากเอาไว้แล้วก็ตาม

โจวจื่อรั่วมองใบหน้าที่หลับตาแล้วเม้มริมฝีปากแน่น พลางนึกในใจว่าการเม้มปากเช่นนี่คงเป็นท่าโปรดของนาง ที่มักจะทำเวลาโกรธ ไม่พอใจ และกำลังหนีจุมพิตจากตนอยู่ในตอนนี้

“เจ้าคิดว่าข้าแต่งงานเพราะพิศวาสในตัวเจ้าเช่นนั้นหรือ” น้ำเสียงที่เย็นชาทำให้ซุนลี่หรูลืมตาขึ้นมองแล้วผลักอกของเจ้าบ่าวออกไป แต่เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งคนที่ผลักจึงเป็นฝ่ายเกือบล้มตกเตียงเสียเองจนถูกอ้อมแขนของเขากอดรั้งเอาไว้

“ท่านแม่ทัพปล่อยข้า” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยำเกรง

“เจ้าอย่าลืมว่าตนเองอยู่ในสถานะใด อย่าบังอาจมาขึ้นเสียงใส่ข้าหากไม่อยากให้ล้ำเส้นที่ตกลงกันเอาไว้” โจวจื่อรั่วเตือนความจำนางถึงสิ่งที่นางร้องขอตอนรับปากแต่งงานกับตนว่าจะไม่ล่วงเกินจนกว่าความจริงจะปรากฏ

“หากมีหลักฐานว่าท่านพ่อบริสุทธิ์เมื่อใด ท่านจะยอมหย่ากับข้าจริงๆ ใช่หรือไม่” โจวลี่หรูถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อนึกได้ว่าตนเองนั้นเป็นรองเขาอยู่

“แล้วหากบิดาเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงถึงตอนนั้นเจ้าจะทำเช่นไร” เจ้าบ่าวกระซิบถามแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ข้าจะไม่ทำเช่นไร เพราะข้ามั่นใจว่าท่านพ่อไม่มีความผิด และถึงจะมีก็คงถูกบังคับมิได้ตั้งใจกระทำ” คำพูดของเจ้าสาวของตนทำให้แม่ทัพโจวหรี่ตามองนางที่ราวกับจะรู้อะไรบางอย่าง

“หรือว่าเจ้าเองก็รู้เรื่องการก่อกบฏ”

“ท่านอย่ากล่าวหาข้า..ข้าหมายถึงว่าอย่าเข้าใจข้าผิด” น้ำเสียงที่เหมือนจะต่อต้านอ่อนลงในตอนท้ายเมื่อเห็นสายตาที่ดุดันของสามี

“เจ้าจงบอกในสิ่งที่รู้ มันอาจจะช่วยให้บิดาเจ้าพ้นผิดได้”

“ข้าไม่รู้สิ่งใดทั้งนั้น ทุกอย่างล้วนแต่เป็นการคาดเดา” เจ้าสาวพูดเสียงเบาลังเลว่าควรจะพูดดีหรือไม่เพราะมันเป็นเรื่องภายในของสกุลซุน

“บอกมา ข้ามิใช่คนที่เอาแต่ความคิดตนเป็นใหญ่ สิ่งที่เจ้าพูดข้าย่อมต้องนำไปกลั่นกรองหามูลอีกที มิใช่ว่าจะหลับหูหลับตาเชื่อสิ่งใด มิเช่นนั้นคงมิได้รับความไว้วางใจจากองค์รัชทายาทให้สืบเรื่องการก่อกบฏในครั้งนี้ทั้งที่หาใช่หน้าที่ของข้าไม่” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและเหตุผลของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวยอมที่จะบอกในสิ่งที่ตนรู้ออกไป

“เมื่อสองปีก่อนข้าเห็นบุรุษที่ใส่ชุดทหารแปลกตาที่น่าจะมาจากต่างเมืองมาหาพี่ใหญ่อยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่มาเพียงแค่ส่งสารแล้วก็จากไป หลังจากนั้นพี่ใหญ่ก็ย้ายไปอยู่ที่จิ้งหนานแล้วเปิดโรงน้ำชาอยู่ที่นั่น”

“ซุนต้าเหยาเปิดโรงน้ำชาที่จิ้งหนาน” แม่ทัพหนุ่มกล่าวทวนประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองใจ ไส้ศึกที่ซุนต้านบอกว่าอยู่กับตนนั้นเป็นผู้ได้รับมอบหมายให้สืบอาวุธที่ถูกขนไปจิ้งหนานแล้วปิดบังข้อมูลสำคัญนี้กับตน ทำให้ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ซุนต้านบอกและเชื่อใจอีกฝ่ายมากกว่าคนของตน

“แล้วเมื่อหลายเดือนก่อนข้าได้ยินท่านพ่อต่อว่าพี่ใหญ่ที่ลักลอบใช้ตราประทับนายอำเภอในการทำการอะไรบางอย่าง พอท่านกล่าวหาท่านพ่อเรื่องก่อกบฏข้าจึงคิดว่าบางทีอาจเกี่ยวข้องกับพี่ใหญ่ แต่ที่ท่านพ่อไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อาจเป็นเพราะกำลังปกป้องข้าอยู่ก็เป็นได้” สิ่งที่หญิงสาวกล่าวขึ้นมาทำให้โจวจื่อรั่วปะติดปะต่ออะไรได้หลายเรื่อง

รวมถึงเรื่องที่มีจดหมายสนเท่ห์จากบุคคลปริศนาส่งมาแจ้งข้อมูลของการซ่องสุมอาวุธในเมืองจิ้งหนานบางทีอาจจะเป็นซุนต้านเองที่อยากจะให้ตนจัดการเรื่องนี้ให้

“ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ข้าจะสืบให้กระจ่าง เจ้าวางใจได้” เจ้าบ่าวรูปงามบอกนางด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนฮูหยินน้อยต้องมองเขาด้วยสายตาที่ประหลาดใจ

โจวจื่อรั่วไม่ได้บอกความจริงเรื่องการแต่งงานแก่นางเพราะยิ่งรู้มากนางก็ยิ่งมีภัยแก่ตัวและอาจทำให้แผนการที่วางเอาไว้ผิดแผน เพราะหากเอาเรื่องซุนต้านมาต่อรองเมื่อใดนางก็จะยอมคายเรื่องที่รู้ออกมาเพื่อความปลอดภัยของบิดา โดยไม่สนเลยว่าตนเองจะเป็นเช่นไร

“เจ้าพักผ่อนเถิด ข้ายกห้องนี้ให้เจ้า” น้ำเสียงที่ไม่ได้เย็นชาอย่างตอนแรกและประโยคที่มอบอิสระนี้ทำให้นางรู้สึกใจชื้นขึ้นมา

“ขอบคุณท่านแม่ทัพ” โจวลี่หรูกล่าวขอบคุณจากใจจริง อย่างน้อยแม้เขาอาจจะไม่ช่วยเหลือบิดาของตนตามที่รับปากแต่ก็มีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่มิใช่น้อย

**********************