ตอนที่ 10 จดหมายลับ

เมื่อเดินทางไปถึงเมืองตงเสวีย นายอำเภอซุนต้านก็เขียนจดหมายฝากทหารของโจวจื่อรั่วกลับไปให้แก่บุตรีคนเล็กของตน

ซุนลี่หลิงที่ตอนนี้กำลังมาเยี่ยมมารดาที่เรือนหลักด้วยความห่วงใยก็ถามไถ่ถึงน้องสาวที่มิได้เดินทางกลับมาด้วย “ท่านแม่ เหตุใดโยวโยวนางไม่ได้กลับมาด้วย”

“นางแต่งงานกับโจวจื่อรั่วเพื่อเป็นตัวประกันมิให้พ่อเจ้าหลบหนีในขณะที่หาหลักฐานเพิ่ม” ซุนเพ่ยหลินตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

ในระหว่างที่เดินทางมานั้นได้พูดคุยกับสามีจนรู้ว่ากฎหมายของเมืองเสวียนซานหากสตรีใดแต่งงานไปแล้วก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลเดิมอีกต่อไป ทำให้ตนเองเป็นกังวลว่าโจวจื่อรั่วจะใช้นางบีบเอาความจริงจากสามีในที่สุด

“ข้อหากบฏร้ายแรงยิ่งนัก เหตุใดจึงได้สงสัยท่านพ่อที่เป็นขุนนางตงฉินได้” บุตรีคนรองที่ไม่รู้เรื่องการก่อกบฏของพี่ชายถามมารดาด้วยความสงสัย ผู้เป็นมารดาจึงได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่อยากให้นางยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้

“แม่ทัพโจวเพียงเชิญท่านพ่อเจ้าไปเพื่อสอบถามข้อมูลสำคัญเท่านั้น ที่ใช้ป้ายทองพาตัวไปก็เพราะจะข่มให้เกรงกลัว จริงๆ ควรเป็นเจ้าด้วยซ้ำที่ต้องออกเรือนไปก่อนนาง รู้เช่นนี้ข้าน่าจะให้เจ้าไปอย่างน้อยก็ออกเรือนเป็นคนของสกุลโจว” ซุนเพ่ยหลินพูดขึ้นมาด้วยความเสียดาย

“ข้าไม่เอาด้วยหรอก แม่ทัพโจวท่าทางน่าเกรงขามนัก หากเกรี้ยวกราดมาแล้วบีบคอข้าตายคามือจะทำเช่นไรเล่า” ซุนลี่หลิงกล่าวแล้วทำหน้าตาขยาดเมื่อนึกถึงใบหน้าที่งามแต่แสนดุดันของแม่ทัพโจว

“แล้วจดหมายที่ข้าฝากให้ต้าเหยา เขาได้รับหรือไม่”

“พี่ใหญ่อ่านจดหมายแล้วก็ไปเข้าเฝ้าอ๋องเสิ่น ข้าคิดว่าพี่ใหญ่จะไปทูลท่านอ๋องให้ไปช่วยเหลือท่านพ่อเสียอีก” ซุนลี่หลิงกล่าวถามด้วยความข้องใจทำให้ซุนเพ่ยหลินต้องเปลี่ยนเรื่องไปพูดคุยเรื่องอื่นแทน

“อีกสองวันข้าจะไปที่จิ้งหนาน เจ้าจะไปด้วยหรือไม่”

“ข้าไปด้วย อยากไปดูโรงน้ำชาของพี่ใหญ่” บุตรีคนรองกล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“เช่นนั้นไปเตรียมตัวเถิด ข้าอยากพักแล้ว”

“เจ้าค่ะท่านแม่” ซุนลี่หลิงรับปากแล้วชวนหลันเอ๋อร์ไปเตรียมข้าวของที่จะเดินทางในอีกสองวัน

ซุนฮูหยินจึงใช้โอกาสนั้นให้พ่อบ้านไปดักรอขบวนทหารที่จะเดินทางกลับไปเสวียนซานเพื่อสับเปลี่ยนจดหมายที่ตนเขียนขึ้นมาโดยเลียนแบบลายมือของสามีไปแทน

พ่อบ้านซุนรับคำสั่งแล้วนำจดหมายของซุนต้านกลับมาในตอนพลบค่ำ ซุนเพ่ยหลินเปิดอ่านข้อความในจดหมายด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ เมื่อข้อความนั้นเป็นเพียงข้อความที่ซุนต้านบอกให้นางรักษาตัวเองให้ดีเท่านั้น

**********************

ซูเยี่ยนำจดหมายที่ทหารนำกลับมามอบให้แก่โจวจื่อรั่ว พร้อมกับรายงานในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มคาดการณ์เอาไว้

“เป็นอย่างที่ท่านแม่ทัพคาดเดา ซุนฮูหยินให้คนมาสับเปลี่ยนจดหมายระหว่างทาง”

โจวจื่อรั่วรับจดหมายนั้นมาเปิดอ่านแล้วยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเก็บใส่ซองแล้วยื่นให้แก่ซูเยี่ย “นำไปให้ลี่หรู ป่านนี้นางคงรอจดหมายจากใต้เท้าซุนแย่แล้ว”

“แต่นี่เป็นจดหมายที่ถูกสับเปลี่ยน” ซูเยี่ยกล่าวขัดก่อนจะถูกสายตาคมกริบมองมาด้วยความไม่พอใจจึงรีบทำตามคำสั่งอย่างไม่รีรอ

ต้าเซ่อมองตามหลังซูเยี่ยด้วยความอยากรู้ แล้วหันไปสอบถามแม่ทัพของตน “ข้อความในจดหมายว่าอย่างไรหรือขอรับ เหตุใดท่านแม่ทัพจึงต้องให้นางได้อ่านจดหมาย”

“ไม่มีอันใดสำคัญ” โจวจื่อรั่วพูดเท่านั้นแล้วเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมออกมา ก่อนจะเดินออกไปแล้วยกมือห้ามไม่ให้มีคนตามเพื่อความเป็นส่วนตัว

ในขณะนั้นซูเยี่ยถือจดหมายที่ถูกสับเปลี่ยนไปที่สวนดอกไม้หน้าเรือนหลักแล้วพบกับชงเอ๋อร์เข้า

“หยุดก่อนชงเอ๋อร์”

สาวใช้ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมามองทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นซูเยี่ยจึงยิ้มให้แล้วรอให้เขาเดินเข้ามาหา

“ท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือไม่”

“ใต้เท้าซุนฝากจดหมายนี้มาให้นายหญิง” บุรุษหนุ่มยื่นจดหมายให้แก่นาง

ชงเอ๋อร์ที่สองมือถือถาดขนมอยู่จึงมองด้วยสายตาที่สื่อบอกว่ามือของตนไม่ว่างรับ ซูเยี่ยจึงวางจดหมายไว้ที่ถาดแล้วยิ้มให้แก่นางด้วยความขัดเขินเพราะทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ใกล้

“งั้นข้าไปล่ะ” ซูเยี่ยกล่าวแล้วเดินถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะรีบหมุนตัวแล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

ชงเอ๋อร์เองก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีใจแก่ตน นางอมยิ้มอย่างมีความสุขแล้วรีบนำขนมและจดหมายไปให้แก่โจวลี่หรูอย่างไม่รอช้า

เมื่อได้รับจดหมายจากบิดาหญิงสาวก็รีบเปิดอ่านด้วยความดีใจแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นแดงเรื่อเมื่ออ่านจดหมายนั้นจบ

‘ท่านพ่อจะให้ข้าร่วมหอกับทานแม่ทัพ ทำให้เขารักและหลงใหลข้าเพื่อให้เขาหันไปช่วยเหลือสกุลซุน คำขอของท่านพ่อทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก’

“นายท่านซุนว่าอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ” ชงเอ๋อร์ถามเมื่อเห็นว่านายหญิงน้อยของตนดูผิดแปลกไป

“แค่ส่งข่าวมาว่าถึงที่ตงเสวียแล้วไม่ต้องให้ข้าเป็นห่วง” โจวลี่หรูพูดปดแก่สาวใช้เพราะอับอายกับข้อความในจดหมายนั้นเกินกว่าจะพูดความจริงได้

“จะว่าไปแล้วอยู่ที่นี่ก็สุขสบายดีนะเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเองก็ยกย่องให้เกียรติท่านเป็นอย่างดี เป็นนายหญิงสกุลโจวสุขสบายกว่าเป็นคุณหนูสกุลซุนเป็นไหนๆ” ชงเอ๋อร์กล่าวแล้วนั่งอมยิ้ม

โจวลี่หรูประหลาดใจที่จู่ๆ นางก็เปลี่ยนความคิด ทั้งๆ ที่ตอนแรกไม่อยากให้ตนแต่งงานกับโจวจื่อรั่วเสียด้วยซ้ำ

“แต่ที่นี่ไม่มีท่านพ่อ”

“แต่ที่นี่ก็ไม่มีใครรังแกท่านได้อีก ข้าว่าที่นี่อยู่นายท่านซุนเองก็คงรู้สึกวางใจกว่า มิเช่นนั้นมีหรือว่าจะยอมให้แต่งงานอยู่ที่นี่”

คำพูดของชงเอ๋อร์ทำให้โจวลี่หรูคิดได้ บิดาที่รักตนและทะนุถนอมราวกับไข่มุกเม็ดงามในมือนะหรือจะเกรงกลัวความผิดจนต้องยอมยกนางให้แต่งงานเป็นตัวประกันอยู่กับโจวจื่อรั่วที่แสนเย็นชาและนิสัยแข็งกระด้าง

“คนของที่นี่ดูเหมือนจะเย็นชาแต่ว่าก็ใจดี ไม่เลวเลยล่ะเจ้าค่ะ” ชงเอ๋อร์ยังคงพูดต่อไป ใบหน้านั้นยิ้มไม่หุบจนผู้เป็นนายต้องมองสาวใช้คนสนิทของตนแล้วสังเกตว่าอีกฝ่ายดูจะชื่นชอบคนของที่นี่มากกว่าสถานที่เสียแล้ว

“เจ้ากำลังมีความรัก” โจวลี่หรูพูดหยอกล้อจนชงเอ๋อร์ต้องรีบหุบยิ้ม

“ไม่ใช่เสียหน่อย” สาวใช้วัยไล่เลี่ยกันปฏิเสธด้วยท่าทางเขินอาย

“ข้าดูออก เจ้ากำลังมีความรักถึงได้พูดถึงที่นี่ไม่หยุด” โจวลี่หรูพูดหยอกเย้านางไม่หยุด

หญิงสาวสองนางหัวเราะหยอกล้อกัน เสียงดังออกไปถึงด้านนอก โจวจื่อรั่วที่ยืนอยู่หน้าห้องยกยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก

การแต่งงานครั้งนี้มิใช่ว่าเขาจำใจรับปากซุนต้านแลกกับข้อมูลของการก่อกบฏ หากมิใช่ว่าดวงตาดำขลับที่สบตาเขาในคืนแรกที่เจอกันดึงดูดให้สนใจมีหรือว่าแม่ทัพที่แสนเย็นชาอย่างตนจะยอมแต่งงานด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้

**********************