ตอนที่ 6 ข้อเสนอ

ทหารมือซ้ายวัยยี่สิบสี่นำตัวชงเอ๋อร์ออกมาจากห้องพักของซุนลี่หรูแล้วให้นางยืนรออยู่ที่สวนดอกไม้เล็กๆ หน้าเรือนพัก

“พวกท่านจะทำอะไรคุณหนูของข้า”

“ท่านแม่ทัพเพียงแค่จะพูดคุยกับคุณหนูของเจ้าเป็นการส่วนตัวเท่านั้น เจ้าไม่ต้องกังวลไป” ซูเยี่ยกล่าวเสียงนุ่ม มองนางตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน

ในระหว่างทางที่มาด้วยกันตนลอบมองชงเอ๋อร์อยู่เป็นระยะด้วยความสนใจแต่นางหาได้รู้ตัวไม่

ชงเอ๋อร์ชะเง้อไปที่หน้าเรือนด้วยความกังวล บุรุษร่างสูงที่ขวางทางเอาไว้คงจะฝ่าเขาเข้าไปไม่ได้ง่ายๆ

ในขณะเดียวกันที่ห้องพักของซุนลี่หรู ประตูห้องพักถูกเปิดเอาไว้เพื่อให้นางวางใจว่าแม่ทัพผู้น่าเกรงขามตรงหน้าจะไม่ทำอันตรายแก่นาง และมีต้าเซ่อยืนอยู่ที่หน้าห้องเพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดมารบกวนการสนทนาระหว่างทั้งคู่

“ท่านคิดจะทำสิ่งใด ออกไปจากห้องข้านะ”

“ที่นี่จวนของข้า”

“แต่ที่นี่เป็นห้องพักของข้า” ซุนลี่หรูกล่าวเสียงแข็ง ดูออกว่ากำลังทำใจดีสู้เสืออยู่

“บิดาเจ้ายังไม่พ้นข้อกล่าวหา หลักฐานที่มีแม้เขาจะสามารถแก้ต่างได้อย่างครบถ้วนแต่ทุกอย่างมันก็ไม่สมเหตุสมผลอยู่ดีจึงยังไม่สามารถให้กลับไปที่ตงเสวียได้ในตอนนี้” โจวจื่อรั่วเริ่มพูดธุระของตนก่อนที่ดรุณีน้อยตรงหน้าจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

“ในเมื่อท่านพ่อหาเหตุผลมาแย้งต่อหลักฐานของท่านได้ ท่านก็ควรให้พวกเรากลับไปก่อนมิใช่หรือ”

“ข้ามิได้กักขังพวกเจ้าไว้เสียหน่อย แค่เชิญให้พักที่จวนของข้าต่อในฐานะแขกคนสำคัญ” แม่ทัพหนุ่มกล่าวแล้วมองริมฝีปากที่เม้มแน่นด้วยความไม่พอใจของนาง

“แต่ถ้าเจ้าอยากให้ใต้เท้าซุนกลับไปที่ตงเสวียโดยเร็ว ข้าก็สามารถช่วยเจ้าได้...ไม่สิ ต้องบอกว่าเจ้าสามารถช่วยเขาได้ถึงจะถูก” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยเล่ห์กลนั้นทำให้นางรู้สึกว่าเขาต้องมีอะไรบางแอบแฝงอย่างแน่นอน

“หากมีอะไรที่ข้าสามารถช่วยท่านพ่อได้ ท่านก็กล่าวมาตามตรงมิต้องอ้อมค้อม”

“เจ้าต้องแต่งงานอยู่ที่จวนแห่งนี้กับข้า จากนั้นข้าจะปล่อยบิดาเจ้าไป” วิธีช่วยบิดาที่โจวจื่อรั่วบอกทำให้ซุนลี่หรูตกใจและไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่มีวัน” ซุนลี่หรูปฏิเสธเสียงแข็ง

“เช่นนั้นบิดาเจ้าก็ไม่มีวันได้พ้นข้อกล่าวหาโดยง่าย ข้าจะให้เขาอยู่ที่นี่จนกว่าข้าจะหาหลักฐานมามัดตัวเขาและคนที่ก่อกบฏได้ ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเป็นที่ครหาของชาวเมือง แต่หากเจ้าแต่งงานกับข้าทุกคนก็จะลือไปว่าที่มาเมืองเสวียนซานในครานี้ก็แค่มาส่งตัวเจ้าสาวเท่านั้น”

“ท่านเสียสติไปแล้ว” น้ำเสียงที่สั่นเครือนั้นบ่งบอกว่าไม่เต็มใจที่จะทำตามข้อเสนอแต่ก็หามีทางเลือกไม่

“ข้าให้เวลาเจ้าตัดสินใจ ชื่อเสียงของสกุลซุนขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว” โจวจื่อรั่วกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินกลับออกไปพร้อมกับต้าเซ่อ

ไม่นานชงเอ๋อร์ก็กลับเข้ามาด้วยท่าทางที่ร้อนใจ แล้วใจหายเมื่อเห็นท่าทางที่สิ้นหวังของซุนลี่หรู

“คุณหนูเขาทำอันใดท่านหรือไม่ ไยสีหน้าท่านดูเป็นกังวลเช่นนี้”

“แม่ทัพเจ้าเล่ห์ผู้นั้นจะแต่งงานกับข้าเพื่อบีบท่านพ่อ หากข้าไม่แต่งงานด้วยก็จะไม่ยอมปล่อยให้ท่านพ่อกลับตงเสวีย ไม่ว่าเลือกทางใดเขาก็เป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งนั้น” ซุนลี่หรูมิใช่คนโง่ นางรู้ว่าที่อยากแต่งงานกับตนเพื่อที่จะใช้บีบบังคับบิดา

“ถ้าแต่งงานหรือไม่แต่งงานเราก็เสียเปรียบอยู่ดี เช่นนั้นก็อย่ารับปากให้ต้องเปลืองตัวเถิดเจ้าคะ แต่งงานโดยไม่มีความรักจะอยู่กันเช่นไร” ชงเอ๋อร์บอกด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

ซุนลี่หรูคิดไม่ตกว่าตนเองต้องทำเช่นไร แต่การแต่งงานนั้นเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพราะหากบิดานางบริสุทธิ์และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องก่อกบฏถึงจะใช้ตนเป็นเครื่องมือบีบบังคับซุนต้านให้ยอมรับก็มิอาจเป็นผล

แต่จะให้แต่งงานกับคนที่เย็นชาไร้หัวใจอย่างเขาที่ไม่ได้ให้ความเคารพบิดานางเลยสักนิดเป็นสิ่งที่ยากเกินจะทำใจยอมรับได้เช่นกัน

**********************

ณ ตำหนักของอ๋องเสิ่น ซุนต้าเหยาที่ได้เดินทางไปถึงก็ได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าแล้วรายงานถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“บังอาจนัก” อ๋องเสิ่นตวาดเสียงกร้าว เมื่อทราบว่าโจวจื่อรั่วใช้ป้ายทองขององค์ไท่จื่อในการนำตัวซุนต้านไปไต่สวนด้วยตนเอง

“หากบิดาของเจ้าพลั้งปากออกไปหัวได้หลุดจากบ่าแน่”

“ข้าคิดว่าเรื่องนั้นไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน ท่านพ่อไม่มีวันพูดเรื่องนี้ออกไปแน่ แต่ที่ข้าเป็นห่วงคือเรื่องนี้หากถึงมือโจวจื่อรั่วและองค์รัชทายาทแสดงว่าเราเองก็อาจมีหนอนบ่อนไส้ มิเช่นนั้นเรื่องการขนอาวุธไปที่จิ้งหนานจะล่วงรู้ถึงแม่ทัพโจวได้อย่างไร” ซุนต้าเหยากล่าวถึงเรื่องนี้อย่างเป็นกังวล

“องค์ไท่จื่อคงระแคะระคายมาจึงได้พระราชทานป้ายทองคำสั่งแก่โจวจื่อรั่ว เจ้าไปหาตัวคนที่หักหลังมาก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายลงไปกว่านี้” อ๋องเสิ่นผู้ทรราชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว แผนการกบฏในครานี้จะผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้

“รับทราบ” ซุนต้าเหยารับคำสั่ง มิใช่มาเพื่อขอให้ไปช่วยเหลือบิดา แต่ร้อนใจเพราะเกรงว่าเรื่องจะสาวมาถึงตนและโรงน้ำชาที่เปิดบังหน้าเพื่อรวบรวมคนที่คิดก่อกบฏและใช้เป็นสถานที่ติดต่อกันกับขุนนางที่อยู่ฝ่ายอ๋องเสิ่น

“เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับ เรื่องที่จิ้งหนานต้องให้เจ้าดูแลแล้ว” อ๋องเสิ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงหลังจากที่ระงับโทสะลงแล้ว

“ต้าเหยาจะไม่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวัง” ซุนต้าเหยาทำการคารวะแล้วเดินออกไปด้วยความภูมิใจที่ได้รับการไว้วางใจ

เฉียนซื่อองครักษ์คนสนิทของอ๋องเสิ่นเดินตามซุนต้าเหยาออกไปแล้วหยุดคุยกันที่อุทยานหน้าเรือนรับรองที่ซุนต้าเหยาจะพักอยู่ในคืนนี้

“ท่านองครักษ์เฉียนตามข้ามามีเรื่องอันใดหรือไม่” ซุนต้าเหยาถามด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม

“มารดาของเจ้าตามใต้เท้าซุนไปที่จวนแม่ทัพด้วย นางได้ส่งข่าวมาหรือไม่”

“ยังไม่ได้รับข่าวจากนาง ท่านไม่ต้องกังวลไป อย่างที่ข้าทูลท่านอ๋องบิดาของข้าไม่มีวันเผยความลับนี้ของเราแน่ วางใจได้” ซุนต้าเหยายืนยันหนักแน่น เพราะมารดาของตนนั้นรู้จุดอ่อนของบิดาว่าคือน้องสาวที่เกิดจากอนุผู้นั้น

“แล้วเจ้าอยู่ที่จิ้งหนานเป็นอย่างไรบ้าง”

“สบายดีขอรับ ขอคุณท่านองครักษ์ที่เป็นห่วง”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เฉียนซื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างวางใจแล้วเดินจากไป

 จริงๆ แล้วอยากรู้ข่าวคราวของซุนเพ่ยหลินมากกว่า เพราะความรักที่มีต่อนางนั้นมิเคยเสื่อมคลาย แต่ก็รู้ว่าหัวใจของนางมีแต่ซุนต้านผู้เดียว

ตอนที่นางเสียใจเมื่อรู้ว่าซุนต้านมีคู่หมายแล้วประชดรักด้วยการยอมมีสัมพันธ์สวาทกับตน เมื่อตั้งครรภ์ซุนต้าเหยาก็ใช้เป็นข้ออ้างในการแต่งงานกับซุนต้านโดยให้อ๋องเสิ่นผู้มีศักดิ์เป็นอาใช้อำนาจบีบให้ต้องแต่งงานกับนาง

หรือแม้กระทั่งตอนที่นางคลอดบุตรชายออกมาแล้วซุนต้านแต่งอนุเข้าสกุลซุน เมื่อรู้ว่าอนุนางนั้นคือหญิงคนรักก็ลักลอบมีความสัมพันธ์กับตนอีกครั้งจนเกิดเป็นซุนลี่หลิงขึ้นมาโดยมิอาจล่วงรู้ว่าบิดาที่แท้จริงนั้นเป็นผู้ใดระหว่างตนและสามี

“ลูกของเราเติบโตขึ้นมาเป็นบุรุษที่รูปงามและเป็นผู้นำที่ฉลาดเฉลียว แต่ข้ามิอาจบอกใครได้เลยว่าเขาเป็นลูกของข้า” เขาพึมพำกับตัวเอง

หากตอนนั้นมิใช่ว่าตนเป็นแค่ทหารอารักขาชั้นผู้น้อยก็คงไม่ยอมให้นางแต่งงานกับบัณฑิตซุนต้านผู้นั้นแน่

**********************