All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่มีใครคาดคิดได้เลยว่า สองตระกูลผู้สูงศักดิ์ที่เพิ่งจะตกลงเกี่ยวดองกันอย่างยิ่งใหญ่ จะกลับกลายเป็น คู่กรณีภายในค่ำคืนเดียว ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นคืนแห่งความปิติของ อัครเสนาบดีซ่งกวงเหริน คืนที่บุตรชายผู้ไม่เอาไหนของเขาได้ครองคู่กับสตรีผู้สูงส่งแห่งตระกูลฉิน แต่ความสุขที่รอคอยกลับพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี เพราะนิสัยอัน หยาบโลน และไร้ความยับยั้งชั่งใจของบุตรชายตนเองเมื่อกลับถึงจวนใหญ่ในยามค่ำ ซ่งกวงเหรินเพียงนั่งนิ่งอยู่ในห้องโถงโอ่อ่า ใต้แสงตะเกียงที่สั่นไหวราง ๆ เขานั่งอยู่อย่างนั้น ไม่หลับ ไม่พูด ไม่แม้แต่จะกระดิกตัว ตั้งแต่หัวค่ำจนถึงรุ่งสาง ดวงตาคมลึกเต็มไปด้วยทั้งความเหนื่อยล้า ความคับแค้น และเพลิงแห่งความอับอายที่ยังไม่จางหายเบื้องหน้าเขา ซ่งห้าวหราน นอนหมดสติอยู่บนพรมไหมเนื้อดี ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงมีรอยแดงช้ำจากฝ่าเท้าของแม่ทัพฉินเทียนหงที่ถีบจนกระเด็นต่อหน้าผู้คนนับร้อย กลิ่นสุราที่คลุ้งอยู่รอบร่างของชายหนุ่มทำให้บิดาแทบอยากจะบีบคอให้ขาดเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนที่เสียงครางแผ่วเบาจะดังขึ้น“อื้อ... โอ๊ย... ทำไมข้ารู้สึกหนักหัวยิ่งนัก...”เสียงพร่าจากชายหนุ่มดังขึ้นอย่างอ่อนแรง เขา

แม้จะซ่อนกายในความเงียบงันมานานหลายปี ทว่าข่าวสารในช่วงนี้กลับกรีดลึกลงในพระทัยของ องค์รัชทายาท จนเกิดความทุกข์ร้อนอย่างแสนสาหัส นั่นเป็นเพราะพระอาการประชวรหนักของ องค์ฮ่องเต้ พระบิดา ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเงามืดที่มองไม่เห็นกำลังปกคลุมไปทั่วราชสำนัก แต่ในยามนี้พระองค์เองก็บาดเจ็บที่เส้นลมปราณ พยายามฟื้นฟูอย่างสุดความสามารถเท่าไรก็ไม่เป็นผลสำเร็จ และดูเหมือนจะต้องใช้เวลานานเกินกว่าสถานการณ์จะเอื้ออำนวย“ข้าจะทำอย่างไรดี... หรือควรขอร้องให้นางช่วย?” ความคิดนี้วนเวียนในพระเศียร องค์รัชทายาททรงเชื่อมั่นว่าเส้นลมปราณที่แทบจะแหลกละเอียดเช่นนี้ หมอทั่วไปย่อมไม่มีปัญญารักษาได้เลย แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา กิตติศัพท์เรื่องความสามารถที่เหนือธรรมดาของ ฉินเซียนหรู ทำให้พระองค์เกิดความหวังเล็ก ๆ ว่าบางทีนางอาจจะทำให้อาการของพระองค์ดีขึ้นมาได้บ้างช่วงสายของวัน องค์รัชทายาท ผู้ปลอมตัวเป็นพ่อค้าหมั่นโถว ได้ยืนเข้าแถวรอการตรวจอาการอย่างสงบเช่นเดียวกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ท่ามกลางเสียงจอแจของเมือง เมื่อถึงคิว พระองค์เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าฉินเซียนหรูที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจรักษาฉินเซียนหรู เงยหน้าขึ้นพลางคลี่

หกเดือนผ่านไป บรรยากาศภายในจวนตระกูลฉินถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ เพราะยามนี้ ฉินชิงหร่าน ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที แม้จะเปลี่ยนหมอผู้มีฝีมือมานับไม่ถ้วน ทั้งยังทดลองใช้ยาขับหลายตำรับ แต่เด็กในครรภ์กลับไม่ยอมสูญสลายแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่หมอคนใดล้มเหลว แม่ทัพฉินเทียนหง ก็มักบันดาลโทสะ สังหารหมอผู้นั้นด้วยมือตนเอง จนในที่สุด ไม่มีผู้ใดกล้าเหยียบเข้ามาในจวนตระกูลฉินเพื่อรักษาอีกต่อไปภายในห้องบุตรี เสียงร้องโอดครวญดังสะท้อนก้องไปทั่ว"ข้าเจ็บท้อง! ใครก็ได้... ช่วยข้าด้วย!" เสียงของชิงหร่านสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ร่างของนางบิดงอ เหงื่อเย็นชื้นทั่วกาย เหล่าสาวใช้รีบวิ่งเข้ามาช่วยทำคลอด กลิ่นเลือดคละคลุ้งทั่วห้อง ผสมกับกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ เสียงครวญครางของนางดังสลับกับเสียงร้องสั่งของบ่าวสาวใช้ที่กำลังตระหนก "น้ำอุ่นอีกหม้อ! เร็วเข้า!" "ผ้าขาว! รีบส่งมาเดี๋ยวนี้!"ฉินชิงหร่านเจ็บปวดราวจะขาดใจ เส้นเลือดบนลำคอปูดขึ้นจนเห็นได้ชัด นางกัดฟันแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวัง "ออกมาเสียที... เจ้ามารชั่ว! ออกมาจากท้องข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงกรีดร้องนั้นไม่เพียงเต็มไปด้ว

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลฉินในคืนนั้นอบอวลไปด้วยความหม่นมัวและอึดอัดราวอากาศเองก็หนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออก แสงตะเกียงริบหรี่ส่องให้เห็นเงาร่างของ ฉินชิงหร่าน ที่กำลังหัวเราะในความมืด เสียงหัวเราะของนางแหลมคม เย้ยหยัน และชั่วร้ายจนขนลุกแม้ว่าใบหน้าของเด็กชาย ฉินกว่างหมิง จะได้รับการรักษาจนกลับมาน่ารักน่าชังจนยากจะเชื่อว่าเคยอัปลักษณ์เพียงใด แต่หัวใจของผู้เป็นมารดากลับไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ความเกลียดชังและความริษยาที่กัดกินหัวใจของนางยังคงเดือดพล่านอยู่ทุกขณะ“นางสารเลว! เจ้าชอบเลี้ยงไอ้มารหัวขนงั้นหรือ... ดี ข้าจะช่วยส่งเสริมเจ้าเอง”เสียงพูดของฉินชิงหร่านเย็นเฉียบราวคมมีด ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงอาฆาต ก่อนที่มุมปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกอย่างชั่วร้าย นางนึกภาพน้องสาวต่างมารดาผู้เป็นที่รักของผู้คน ฉินเซียนหรู สตรีผู้สูงส่ง หากนางไม่อาจทำลายอีกฝ่ายด้วยฝีมือของตนเองได้ ก็จะทำลายด้วย ปากของผู้คนแทนคำสั่งถูกส่งออกไปอย่างลับ ๆ ให้สาวใช้คนสนิทกระจายข่าวไปทั่วเมืองหลวง ข่าวลือว่า เด็กชายฉินกว่างหมิงเป็นบุตรนอกสมรสของฉินเซียนหรู ผู้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครคือบิดา เด็กที่นางอุ้มติดตัวไปทุกแห่งหนนั้

ยามท้องฟ้าทอแสงพร่างพรายจากหมู่ดาวนับพัน เงาเมฆบางลอยเลื่อนผ่านพระจันทร์เหมือนม่านบางที่ปิดบังฟ้าใต้ผืนนภาอันเงียบงันนั้น ร่างสูงสง่าของ องค์รัชทายาทมู่หยางเฉิง นำเหล่าลูกน้องผู้ภักดีลอบเข้าสู่วังหลวงอย่างไร้เสียงค่ำคืนนี้มิใช่การประจัญบานแจ้งหน้า หากเป็นภารกิจลับยิ่งกว่าความตาย การลอบสังหารผู้ซึ่งแย่งบัลลังก์ไปจากพระองค์ เพื่อให้ตำแหน่งกลับคืนสู่เจ้าของโดยไม่ให้ผู้ใดรับรู้ด้วยเหตุนี้ ภารกิจจึงต้องเงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หากข่าวลือหนึ่งพัดผ่านปากขุนนางเพียงชั่วอึดใจ แผนการที่รอคอยมานานอาจพังทลายลงในพริบตามู่หยางเฉิงคัดเลือกเพียงยอดฝีมือสิบกว่าคน นักรบเงียบงันราวเงาแห่งรัตติกาล พวกเขาเคลื่อนผ่านแนวตำหนักเป็นสายเงียบ เสียงลมหายใจถูกกลืนหายไปกับความมืด ร่างทหารยามล้มลงทีละคน โดยไม่ทิ้งเสียงใดให้เล็ดลอด ไม่มีเลือดกระเซ็น ไม่มีเสียงครวญ มีเพียงสายลมพัดปลิวดอกเหมยบนพื้นกรวด เป็นพยานเพียงเงียบ ๆ แห่งความตาย“พวกเจ้าจัดการด้านนอก ส่วนด้านใน... ข้าจะเป็นผู้จัดการเอง” พระสุรเสียงขององค์รัชทายาทแผ่วเบา แต่หนักแน่นดุจคมมีดเฉือนความเงียบ มือดีรับคำโดยไม่แม้แต่กระพริบ ก่อนแยกย้ายเข้าประจำต