All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 31 - Chapter 40

ดวงเนตรของมู่หยางเฉิงเย็นเยียบจนแทบไร้แววอารมณ์ ร่างขององค์รัชทายาทตัวปลอมทรุดคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ เอาศีรษะกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวคนสิ้นหวัง เสียงกระแทกดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องกว้าง แต่สิ่งที่มันวิงวอนหาไม่ใช่ชีวิตของตน หากคือการขอให้ละเว้นครอบครัวอันไร้ค่าในสายตาของผู้มีอำนาจ“ได้โปรด... ไว้ชีวิตพ่อกับแม่ข้าด้วย!”เสียงของมันสั่นเครือ ขาดห้วงปนสะอื้น น้ำตาและเลือดผสมกันจนเปรอะพื้นหินเป็นรอยแดงเข้มที่ชวนเวทนา ทว่าภาพนั้นกลับไม่อาจกระทบใจของมู่หยางเฉิงได้แม้แต่น้อย พระเนตรของพระองค์ยังคงเยือกเย็น ไม่สั่นไหวไปตามเสียงคร่ำครวญของผู้ทรยศแม้แต่นิดเดียว“ไร้ประโยชน์” พระสุรเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่นดังคำพิพากษา “ต่อให้เจ้าคลานเลียฝ่าเท้าข้าจนสะอาด พ่อแม่ของเจ้าก็ต้องชดใช้ร่วมกับเจ้าอยู่ดี”คำพูดนั้นฟาดลงกลางใจของคนคุกเข่าดังสายฟ้า มันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความสิ้นหวังแล่นเข้ากัดกินทุกหยาดเลือด แม้ยอมทิ้งศักดิ์ศรีและอ้อนวอนจนเหลือเพียงเงาของความเป็นคน แต่ชะตากลับไม่เปิดทางให้มันหลุดพ้นจากผลแห่งการทรยศ มู่หยางเฉิงก้าวถอยออกหนึ่งก้าว แววพระเนตรยังจับจ้องอยู่ที่เหยื่อเบื้องหน้า ความเงียบเข้า

นับตั้งแต่วันที่ฮ่องเต้มู่จื้อเหวินทรงล้มประชวร อำนาจแห่งราชสำนักก็พลันเอนเอียงไปอยู่ในเงื้อมมือของอัครเสนาบดี ซ่งกวงเหริน องค์รัชทายาทตัวปลอมที่เขาปั้นแต่งขึ้นเป็นเพียงหุ่นเชิดไร้วิญญาณ ถูกใช้เป็นหน้าฉากเพื่อสั่งการบ้านเมืองตามใจขุนนางใหญ่ผู้นี้เหล่าพวกพ้องในอำนาจต่างร่วมมือกันโกยผลประโยชน์จากแผ่นดินอย่างหน้าด้าน ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืนและในวันนี้ ภายใน ห้องโถงหลวงแห่งราชสำนัก เหล่าเสาหลักของบ้านเมืองต่างมาประชุมพร้อมหน้ารวมถึงแม่ทัพฉินเทียนหง ผู้เฝ้ามองเหตุการณ์บนบัลลังก์สูง มู่หยางเฉิงประทับอยู่ในอาภรณ์สีเข้ม พระวรกายสง่างาม แววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งบรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยแรงกดดันจนแม้แต่ลมหายใจยังรู้สึกหนักหน่วงขุนนางทั้งหลายที่เคยชินกับการเผชิญหน้ากับหุ่นเชิดผู้ว่าง่าย กลับยังคงแสดงสีหน้าหยิ่งผยอง เย่อหยิ่งในอำนาจของตนพวกมันหารู้ไม่ว่าองค์รัชทายาทผู้แท้จริง ได้กลับมาแล้วเสียงกระแทกคำดังขึ้นก้องจากปากของอัครเสนาบดีซ่งกวงเหริน“องค์รัชทายาทมู่หยางเฉิง! ข้าได้ยินมาว่า ท่านสั่งประหารคนของข้า... เป็นความจริงหรือไม่?”น้ำเสียงของเขาไม่แม้แต่จะปิดบังความหยิ่งยโส แฝงทั้งความดูแคลนและท้

ไม่มีผู้ใดในราชสำนักคาดคิดว่าผู้ครองอำนาจอย่างอัครเสนาบดี ซ่งกวงเหริน จะต้องมาล้มพับอยู่กับพื้นเช่นนี้ เสียงหายใจของเขาหนักและสั่นเครือ เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลเป็นทาง องค์รัชทายาท มู่หยางเฉิง ประทับอยู่สูงเหนือฝูงคน ดวงพระเนตรเย็นเฉียบราวคมดาบทอดมองภาพนั้นโดยไร้ถ้อยคำ สำหรับพระองค์แล้ว ซ่งกวงเหรินคือคู่ปรับที่อันตรายและเป็นเสี้ยนหนามฝังลึก แต่พระองค์ไม่เคยคิดว่าโชคชะตาจะพลิกผันเร็วเช่นนี้ เสี้ยนหนามที่ถอนยากกลับถูกกำจัดด้วยมือผู้อื่นอย่างง่ายดายแม่ทัพฉินเทียนหงยืนอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเยียบเย็นยังคงบนใบหน้า เขามิได้ทำเพราะความภักดีต่อองค์รัชทายาท หากแต่ทำเพื่อ เดิมพันอำนาจและอนาคตของตนเอง ซ่งกวงเหรินพยายามยันศีรษะขึ้น ดวงตาขุ่นมัวด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง เขาไม่หันไปวิงวอนต่อบัลลังก์ แต่หันไปหาเพื่อนร่วมชะตาที่เคยร่วมลงมือชั่วด้วยกัน“ท่านราชครู... ได้โปรด... ช่วยข้าด้วย” เสียงเขาสั่นเครือ เจือทั้งความกลัวและความหมดหวัง แต่ราชครูจินหรงเพียงเบือนหน้าหลบ เขารู้ดีว่าการยื่นมือช่วยตอนนี้เท่ากับ ลากตนสู่หายนะ ไม่มีประโยชน์ใดนอกจากความพินาศ“ไอ้แก่สารเลว!” ซ่งกวงเหรินคำราม เสียงแหบพร่าเต็ม

ร่างที่เคยสง่างามในเครื่องขุนนางของ อัครเสนาบดี ตอนนี้กลับซูบซีด เหี่ยวย่น และเต็มไปด้วยบาดแผล กลิ่นเลือดคละคลุ้งปนกลิ่นสนิมเหล็กจากโซ่ตรวนที่พันธนาการแขนขาของเขาไว้แน่น หมอหลวงที่ได้รับพระบัญชาให้ยื้อชีวิตยังคงคอยปรับยาสมุนไพรให้เป็นระยะ ๆ เพื่อประคับประคองให้เขา อยู่รอดไม่ใช่เพราะความเมตตา หากแต่เพื่อให้เขาได้ทรมานกับการมีชีวิตต่อไปจิตของซ่งกวงเหรินล่องลอยอยู่กึ่งฝันกึ่งตื่น ภาพในอดีตผุดขึ้นมาสลับกับความมืดที่ปกคลุมอยู่รอบตัว เสียงโซ่เหล็กกระทบกันเบา ๆ เหมือนเสียงสะท้อนจากบาปเก่าที่ตามหลอกหลอน เขาไม่รู้ว่านานเท่าไรที่นอนอยู่ตรงนี้... เวลาช่างเลือนรางจนแทบไม่เหลือความหมายแล้วจู่ ๆ เสียงประตูเหล็กหนาหนักก็ดัง เอี๊ยด... แผ่วช้าแต่แสบหู ความมืดมิดในคุกถูกแหวกด้วยแสงคบเพลิงสลัวที่ลอดเข้ามาเป็นเส้น บานเหล็กเปิดออก เผยเงาของใครบางคนที่ย่างเท้าเข้ามาทีละก้าวพร้อมกลิ่นสุราฉุนจัดที่อบอวลติดตัวซ่งกวงเหรินขยับศีรษะขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงของเขาแหบพร่าราวกับผ่านความตายมาครึ่งค่อน “เจ้า... เป็นใคร...”เงานั้นหยุดอยู่เบื้องหน้า ก่อนเอ่ยเสียงสั่นเครือปนสะอื้น “ท่านพ่อ... ลูกช่างอกตัญญูนัก ที่ทอดท

รุ่งอรุณของวันใหม่ยังไม่ทันสว่างดี แสงแดดสีอำพันเพียงระเรื่ออยู่เหนือขอบฟ้า ทหารเวรผู้นำอาหารมาให้เปิดช่องประตูเหล็กเล็ก ๆ แล้วต้องชะงักนิ่ง ภายในคุกเย็นชื้นเงียบงันกว่าทุกวัน กลิ่นเทียนที่ไหม้จนใกล้ดับลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นอับของหินเก่า เขาก้าวเข้าไปช้า ๆ ก่อนพบภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ซ่งกวงเหริน นั่งพิงผนังหิน สีหน้าซีดราวกระดาษแต่สงบนิ่งอย่างผู้ที่ปลดภาระทั้งปวง เส้นตรวนยังคาอยู่ที่ข้อมือ แต่เสียงหายใจที่เคยแผ่วเบาได้ดับสิ้นไปแล้วทหารหนุ่มร้องลั่นด้วยเสียงสั่นระรัว “ท่าน... ท่านอัครเสนาบดีสิ้นแล้ว!” เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วเรือนจำใต้ดิน เหล็กตรวนกระทบกันเบา ๆ ราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณชายผู้เคยเป็นหลักแห่งอำนาจล่มสลายลงอย่างเงียบงัน ไม่มีการดิ้นรน ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงรอยยิ้มบางที่มุมปาก เหมือนคนที่ชำระสิ้นหนี้แห่งกรรมและความทะเยอทะยานในชีวิตนี้แล้วข่าวร้ายถูกส่งไปถึงตำหนักองค์รัชทายาทในเวลาไม่นาน พระองค์ทรงรับสาส์นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง พระหัตถ์ยังคงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของยามเช้า ลมอ่อนพัดพลิ้วผ้าม่านให้ไหว เงาพระวรกายทอดยาวบนพื้นไม้ขัดเงา พระพักตร์ของพระองค