All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 51 - Chapter 60

ตลอดทั้งวันเงาแดดเคลื่อนผ่านหน้าต่างไม้บานงาม แต่ตำแหน่งขององค์รัชทายาทมู่หยางเฉิงกลับไม่เคยขยับเลื่อนหนีจากข้างเตียงเลยแม้เพียงครึ่งก้าว พระองค์กุมมือเล็กของฉินเซียนหรูไว้มั่น ราวกับเกรงว่าหากปล่อยมือ นางจะหลุดลอยไปเวลาผ่านไปเงียบงัน เสียงลมหายใจของนางคือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงความหวังของเขา ความวุ่นวายในราชสำนักไม่อาจรั้งพระองค์ได้ แม้เจ้าหน้าที่จะรายงานงานสำคัญ พระองค์ก็เพียงยกมือห้ามเบา ๆ สายพระเนตรยังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังพักฟื้นจนเมื่อแสงสุริยันเริ่มจาง สีทองอ่อนละมุนถูกแทนที่ด้วยแสงส้มยามสนธยา เปลือกตางามค่อย ๆ กระพริบขยับราวดอกเหมยแย้มรับลมแรก เปลือกตาค่อยเปิด โลกทั้งใบของนางเริ่มฟื้นคืน และสิ่งแรกที่นางเห็นคือภาพชายผู้หนึ่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือของเขายังคงกอบกุมมือของนางแน่นไม่ยอมปล่อยแม้ในฝันดวงตาของเซียนหรูอ่อนละมุน ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มบางจนแทบไม่เห็นน้ำเสียงแผ่วเหมือนลมหายใจแรกหลังหิมะละลาย“ดูเหมือนข้าจะทำให้ท่านเป็นห่วงเสียแล้ว…”วาจาเพียงนั้นก็เพียงพอให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นทันที แววตาเคยทรงอำนาจกลับพร่าไหวด้วยความดีใจอย่างไม่อาจปกปิด“สวรรค์… เจ้า

รถม้าราชสำนักหยุดนิ่งหน้าประตูจวนฉิน ล้อเหล็กเพิ่งชะลอไม่ทันจางเสียง ลมปลายฤดูหนาวก็พัดชายม่านผ้าคลุมของฉินเซียนหรูให้กระเพื่อมเบา ๆ นางก้าวลงมาอย่างสงบ รูปงามอ่อนหวานดังเดิม ครั้นฝุ่นถนนยังไม่ทันจาง สายตาหลายคู่ภายในจวนก็เบิกกว้างมิใช่ด้วยความดีใจ หากด้วยความประหลาดใจที่รถม้าหรูและธงเครื่องหมายหลวงมาหยุดยังหน้าตระกูลฉินและที่ทำให้ผู้คนยิ่งตะลึง คือขบวนองครักษ์ชุดดำประทับตรามังกรทองที่ยืนคุ้มกันล้อมรถม้าอย่างเข้มงวด แววตาแข็งกร้าวราวพร้อมชักดาบทุกลมหายใจมิใช่ขบวนเกียรติยศแต่เป็นกำแพงเหล็กคุ้มกันชีวิต แม่ทัพฉินเทียนหงเดินออกมาพร้อมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สีหน้าชุ่มด้วยความพึงใจราวกับได้ของล้ำค่า “ในที่สุด บุตรสาวที่ข้าภาคภูมิใจก็กลับมาเสียที”เขามององครักษ์ชุดดำด้วยสายตาอยากยืดตนให้สูงกว่าเดิม แต่ยังมิทันเอ่ยคำอวด องครักษ์หัวหน้าก็ก้าวออกมาค้อมตัวเล็กน้อยเอ่ยเสียงทุ้มหนัก“ท่านแม่ทัพ ด้วยคุณหนูฉินช่วยฟื้นพระสติขององค์ฮ่องเต้ ทำให้ผู้ไม่หวังดีในเงามืดเคลื่อนไหว เราได้รับพระบัญชาให้พิทักษ์นางอย่างใกล้ชิด จนกว่าภยันตรายจะผ่านพ้น”คำประกาศนั้นดังก้องไปทั่วลานเหมือนดาบคมเฉือนม่านความลับในวังหล

ฉินชิงหร่านยืนนิ่งท่ามกลางความแตกตื่นในลานจวน สายตานางทอดมองร่างบิดามารดาที่ล้มหมดสติอยู่เบื้องหน้า แต่ใบหน้างามดั่งบุปผาหน้าหนาวกลับไม่สะท้อนความรู้สึกใด ไร้แววห่วงกังวล มีเพียงความว่างเปล่าเยือกเย็นประดับอยู่ในดวงตาความผูกพันที่ควรมีระหว่างสายเลือดขาดผึงไปเนิ่นนานแล้วในอีกฟากหนึ่ง ฉินเซียนหรูก้าวออกมาท่ามกลางเสียงแตกตื่น ดวงหน้านิ่งสงบ เฉกเช่นธารใสไร้ระลอก ร่างอรชรงามละมุนแต่สายตาแน่วแน่มั่นคงของผู้แบกหลักธรรมของแพทย์ไว้ในใจ แม้แผลในใจจะลึกเพียงใด แม้เคยถูกทอดทิ้งแต่นางไม่อาจปล่อยให้สองชีวิตสิ้นไปต่อหน้าก่อนคุกเข่าลงช่วย นางก้าวผ่านฉินชิงหร่านอย่างเงียบงามแววตาเย็นเฉียบราวคมดาบในคืนเหมันต์คำหนึ่งจึงหล่นลงจากริมฝีปากอันเรียวบางเบา แต่หนักแน่นยิ่งกว่าฟ้าคำรณ“นางสารเลว” ประโยคสั้นเพียงเท่านั้นกลับแล่นเฉือนลงกลางหัวใจฉินชิงหร่านรอยเย่อหยิ่งที่เคยปั้นไว้แน่นหนาพลันแตกร้าวใบหน้าที่เรียบสงบสั่นไหว เลือนเป็นความบิดเบี้ยวไม่อาจกลืนกลบเหมือนถูกลากความลับที่ซ่อนลึกสุดในใจออกมาตากแสงต่อหน้าผู้อื่นแต่ฉินเซียนหรูไม่หยุดสายตา ไม่หันกลับมองนางเพียงคุกเข่าข้างซูเสียน ใช้ยาหอมแตะริมฝีปาก แล้วกดเข็

สวนท้ายเรือนของตระกูลฉินในยามนี้อบอวลด้วยกลิ่นดอกเหมยแรกแย้มใบไผ่พลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลม ทว่าแม้ธรรมชาติจะงดงามเพียงใดบรรยากาศกลับมิอาจกลบเงาหนักอึ้งที่ปกคลุมอยู่เหนือหัวคนนั่งสองคนองค์รัชทายาทมู่หยางเฉิงประทับอยู่บนศาลาไม้หอมสายพระเนตรทอดมองหญิงสาวเบื้องหน้า ฉินเซียนหรูใบหน้านางสงบนิ่ง ราวสายน้ำแข็งที่ไหลอ้อยอิ่งไร้ระลอก“ข้าไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องร้ายเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับบิดาเจ้าถึงขั้นนั้น” พระสุรเสียงแผ่ว ทอดออกมาพร้อมลมหายใจหนักราวทรงแบกรับความกังวลอยู่เต็มอกฉินเซียนหรูวางถ้วยชาเบา ๆดวงตาเรียบนิ่งดังผิวน้ำฤดูหนาว ไม่สะทกสะท้านสักกระผีเสื้อปีกกระพือ“บางที…” นางเอ่ยช้า ๆ “หากข้าทุ่มเททั้งกำลังและเวลา อาจพอช่วยให้เขากลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมบ้าง”น้ำเสียงเรียบไร้รอยสั่นราวหมอผู้พร้อมฝังเข็ม แต่ใจวางเฉยต่ออาการของคนไข้ไม่ใช่เพราะโหดร้าย หากเพราะบาดแผลในอดีตลึกเกินเยียวยาสายพระเนตรของมู่หยางเฉิงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดทอประกายห่วงใยมากกว่าผู้ปกครองเป็นห่วงประชาเหมือนบุรุษหนึ่งห่วงหญิงที่อยู่ในใจ“เจ้ามิเป็นไรใช่หรือไม่” คำถามนั้นทุ้มอ่อน สีหน้าทรงเคร่งเครียดเขารู้ดี เมื่อเสาหลักตระกูลล้ม

ท่ามกลางศึกแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลฉินที่กำลังดำเนินอย่างเงียบงัน ฉินอวิ๋นเจ๋อ รู้ตัวดีว่าตนมิใช่ ลูกคนโปรด และไม่มีพรสวรรค์ใดที่จะทำให้บิดาเลือกขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไปบึงน้ำท้ายจวนในยามเย็นสงบงัน ผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์สีทองเรื่อก้อนหินเล็กในมือของอวิ๋นเจ๋อถูกขว้างออกไปด้วยแรงโทสะ “ตับ!” เสียงกระทบน้ำดังสะท้อน ก่อนระลอกคลื่นจะกระจายเป็นวงกว้าง“บัดซบเอ๊ย! ข้าต้องคอยปั้นหน้ายิ้มแย้มต่อท่านพ่อไปถึงเมื่อไหร่กัน!”เสียงของเขาสั่นด้วยทั้งความขมขื่นและเหนื่อยหน่ายเขาเบื่อเต็มทีแล้วกับการต้องเล่นบท ลูกที่ดีการต้องคอยสร้างภาพเอาอกเอาใจคนใกล้ตาย ทั้งที่ในใจรู้ ความดีที่ตนทำนั้น ไร้ค่าเพราะไม่ว่าทำดีเพียงใด แม่ทัพฉินก็ไม่มีวันยกตำแหน่งนี้ให้คนอย่างเขาเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นด้านหลัง“นายน้อย...ได้โปรดใจเย็นก่อนเถิด”ผู้พูดคือ หวังโหย่ว บ่าวคนสนิทผู้ติดตามอวิ๋นเจ๋อมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยชายวัยสามสิบปลาย รูปร่างผอมสูง ดวงตาเจ้าเล่ห์มักแฝงประกายคำนวณอยู่เสมอใบหน้าเขามีรอยย่นจากประสบการณ์ในเรือนใน แต่รอยยิ้มกลับเฉียบคมกว่าใคร หวังโหย่วก้มศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงฟังดูประหนึ่