All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ ฉินเซียนหรู ดับลมหายใจของมือสังหารไปแล้ว นางหาได้เร่งรุดกลับจวนไม่ ถึงแม้ยามนั้นตะวันได้ลาลับขอบฟ้า ท้องนภาถูกกลืนด้วยเงายามราตรี หากแต่ในใจของนางสงบนิ่งเพราะต่อให้กลับไปช้าสักเพียงใด ก็ย่อมไม่มีผู้ใดในจวนเหลียวแลอยู่ดี สำหรับพวกเขา นางไม่ต่างอากาศธาตุที่ไร้ค่า ขณะเดียวกัน ภายในร้านยาที่ประดับด้วยตะเกียงสลัวของ ซ่งเจิ้งหยุน ความเงียบงันถูกกลบด้วยเสียงสบถที่เต็มไปด้วยโทสะ“ไอ้คนไร้ประโยชน์! แค่สตรีตัวเล็ก ๆ ผู้เดียว เหตุใดถึงล่าช้าได้ถึงเพียงนี้!”ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล นัยน์ตาเต็มไปด้วยเพลิงริษยา เขาเฝ้ารอข่าวการสิ้นชีวิตของนางสตรีที่ทำให้ตนขายหน้า ความอับอายนั้นกัดกินหัวใจเขาเสมือนพิษร้าย มีเพียงการเห็นนางตายด้วยตาของตนเองเท่านั้น ที่จะชำระความเจ็บปวดนี้ได้“เจ้ากำลังรอใครอยู่หรือ… ซ่งเจิ้งหยุน” เสียงนั้นมิใช่สิ่งที่เขาเฝ้ารอ หากแต่เป็นเสียงที่ทำให้โลหิตในกายแทบหยุดไหล หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อรีบหันไปตามต้นเสียง ร่างกายพลันสั่นสะท้านโดยไม่อาจห้ามได้เบื้องหน้าเขาสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ในชุดเรียบง่าย ใบหน้าเรียวขาวผ่องถูกบดบังด้วยหน้ากากเย็นเยียบ ดวงตาของนางทอแ

ดวงตาคมกล้าของ ฉินเซียนหรู คล้ายส่องทะลุไปยังความจริงที่ผู้คนทั้งจวนยังไม่อาจหยั่งถึง ในช่วงชีวิตก่อนหน้านั้น นางเคยเป็น บุตรีอันเป็นที่ภาคภูมิใจของท่านแม่ทัพ ผู้เพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์อันสูงส่ง เปรียบดั่งมณีล้ำค่าที่ประดับไว้กลางตระกูล ทว่าพรสวรรค์อันงดงามกลับถูกเลี้ยงดูปกป้องราวกับไข่ในหิน นางมิจำเป็นต้องจับดาบ มิจำเป็นต้องสัมผัสโลหิตที่สาดกระเซ็นในสนามจริง พรสวรรค์จึงเป็นเพียงเครื่องประดับที่ไว้เชิดชูชื่อเสียงของตระกูลฉิน หาใช่พลังที่สั่งสมจากหยาดเหงื่อและประสบการณ์ใด ๆสุดท้าย ความงดงามนั้นกลับกลายเป็นจุดอ่อนร้ายแรง นางผู้มากด้วยพรสวรรค์ กลับไร้เดียงสาต่อเล่ห์เหลี่ยมและความดำมืดของมนุษย์ จนชีวิตที่ควรจะรุ่งโรจน์ต้องดับสูญลงอย่างน่าอนาถแต่ในชีวิตนี้ทุกอย่างหาได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ประสบการณ์จากความตายได้ชุบหล่อให้นางรู้แจ้งในมุมมืดของโลกมนุษย์ รู้ซึ้งถึงเล่ห์กลอันสกปรกที่ซ่อนอยู่ในทุกสายตา ทุกรอยยิ้ม ทุกคำพูด ริมฝีปากแดงเรื่อของนางขยับเอื้อนเสียงเย็นเยียบ ราวกับสายลมหนาวที่พัดตัดผิวกาย “ฉินชิงหร่าน… ตัวเจ้าช่างน่าสังเวชนัก”ถ้อยคำแฝงด้วยความเวทนาปนการดูแคลน หากเป็นชีวิตก่อน พี่ส

แม้ไม่ได้กำเนิดจากครรภ์เดียวกัน แต่สายโลหิตของสองพี่น้องยังคงผูกพันด้วยบิดาเดียวกัน ทว่าความผูกพันนั้นหาเคยมีค่าในสายตาของฉินชิงหร่านไม่ นับแต่เล็กจนโต นางไม่เคยมองน้องสาวต่างมารดาเป็นสิ่งใดนอกจากเงามืดที่จืดจาง เพราะในความคิดของนาง เซียนหรูไม่ต่างไปจากหิ่งห้อยที่มีเพียงแสงริบหรี่ ส่วนตนเองต่างหากคือดวงตะวันเจิดจ้าที่เปล่งประกายเหนือผู้คนทั้งตระกูลฉินชิงหร่านคือตัวแทนแห่งความภาคภูมิใจ งดงามพร้อมพรั่งทั้งโฉมสะคราญและพรสวรรค์อันสูงล้ำ ได้รับทั้งคำสรรเสริญและความรักอบอุ่นแทบทั้งหมดมาโดยตลอด แต่ในยามนี้นางกลับรู้สึกได้ว่าแสงสว่างที่เคยครอบครองกำลังถูกกลืนกินอย่างเงียบงัน ทุกครั้งที่บิดาหันไปมอบความสนใจให้กับเซียนหรู แม้เพียงน้อยนิด แต่กลับกลายเป็นหนามที่ทิ่มแทงลึกเข้าไปในหัวใจของนางคำชื่นชมจากผู้คนรอบข้างที่ยังหลั่งไหลไม่ขาด กลับไม่อาจเติมเต็มความรู้สึกว่างเปล่าภายในใจ ริษยาที่ก่อตัวขึ้นกลับยิ่งลุกลามไม่รู้จบ ราวกับไฟที่โหมไหม้ไม่มีเชื้อเพลิงใดจะดับลงได้ สำหรับนางแล้ว น้องสาวต่างมารดาคนนี้มิใช่ญาติพี่น้อง หากแต่เป็นศัตรูที่ต้องกำจัดริมฝีปากงามของฉินชิงหร่านขยับเบา ๆ เอื้อนเอ่ยเสียงแผ่ว

ทุกการกระทำล้วนมีราคาที่ต้องชดใช้ และครานี้ ชะตากรรมได้ย้อนกลับมากัดกินฉินชิงหร่านอย่างมิอาจหลีกหนี แผนการต่ำช้าที่คิดไว้เพื่อทำลายน้องสาว กลับกลายเป็นดาบที่หันกลับมาฟันใส่นางเอง นางคือสตรีผู้เคยเป็นดัง ดวงดาวแห่งตระกูลฉิน งดงามเลิศล้ำและเป็นที่ภาคภูมิใจของผู้เป็นบิดา แต่บัดนี้…ชื่อเสียงอันสูงส่งกลับถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือเค้าอีกด้านหนึ่ง เหล่าทาสชายที่ถูกบีบบังคับให้กลายเป็นเครื่องมือในแผนชั่วร้าย ก็มิอาจรอดพ้นจากโทษหนักเช่นกัน พวกมันถูกลากมามัดเรียงรายเบื้องหน้าศาลาริมน้ำราวสัตว์เดรัจฉานรอถูกเชือด แส้หนังในมือทหารสะบัดฟาดลงอย่างโหดเหี้ยม เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เสียงหวดดังสะท้อนก้องไปทั่ว บาดแผลแตกฉีก เลือดแดงฉานสาดกระจาย กลิ่นคาวโลหิตลอยคละคลุ้งชวนคลื่นเหียนเสียงร้องโหยหวนของพวกมันแผดดังราวกับวิญญาณกำลังถูกฉีกกระชาก แต่ถึงร้องขอชีวิตอย่างไร ก็มิอาจทำให้ แม่ทัพฉินเทียนหง ที่กำลังเดือดดาลถึงขีดสุดอ่อนข้อได้ แววตาของเขาเย็นเยียบเฉกเช่นคมดาบบนสมรภูมิ ความกราดเกรี้ยวถูกระบายออกมาผ่านทุกแรงหวด จนในที่สุดเสียงกรีดร้องเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เบาบางลง…ก่อน ดับสิ้นไปพร้อมลมหายใจสุดท้าย เหลือเพียงร่างไร้ว

บรรยากาศในโถงหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกแทนที่แม่ทัพฉินเทียนหงจะยินดีที่มีผู้เสนอตัวมาเป็นบุตรเขยถึงเรือน แต่เมื่อเห็นว่าเป็น ซ่งห้าวหราน ผู้ที่ก้าวลงจากรถม้า ใบหน้าท่านแม่ทัพกลับบิดเบี้ยวด้วยความชิงชังสุดขีดชายหนุ่มผู้นี้แม้รูปงามสง่างาม เกิดมาพร้อมชาติตระกูลสูงส่ง บิดาเป็นถึงอัครเสนาบดีแห่งราชสำนัก หากแต่ชื่อเสียงกลับเหม็นโฉ่ไปทั่วนคร วัยล่วงเลยยี่สิบแปดปี แต่ชีวิตทั้งชีวิตกลับจมปลักอยู่กับโรงสุราและย่านโคมแดง ยามกลางวันมัวเมาสุรา ยามค่ำคืนเสเพลหาความสำราญจากสตรีไม่เลือกหน้า เขาเป็นเพียง กุ้ยในคราบผ้าไหม หากไร้อำนาจของบิดาหนุนหลัง ตัวเขาย่อมไม่ต่างอะไรไปจากคนไร้ค่า แม่ทัพฉินเทียนหงข่มโทสะในอก กัดกรามแน่น ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ“คุณชายซ่งห้าวหรานเชิญท่านกลับไปเถิด...บุตรสาวของข้า นางมีบุรุษที่คู่ควรแล้ว”ทว่าคำปฏิเสธนั้น กลับไม่ทำให้ชายหนุ่มสิ้นหวัง ตรงกันข้ามใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนหัวเราะเสียงดังสะท้อนห้อง “ฮ่าฮ่า! แม่ทัพ อย่ามาโกหกข้าเลย! บุรุษผู้ใดในนครนี้เล่า ที่ยังกล้าแต่งกับบุตรสาวของท่าน?”สายตาของซ่งห้าวหรานกวาดไปอย่างหยาบโลน แฝงความหื่นกระหายที่ยากจะปกปิด ริมฝีปากเอ่ย