All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อขบวนรถม้าขององค์รัชทายาทแล่นผ่านประตูวังหลวงเข้ามาในเขตตำหนักใน ความเอิกเกริกกลับไม่ฟุ้งเฟ้อ หากสงบ เรียบตามแบบราชสำนักรถม้าค่อย ๆ ชะลอตัวมาหยุดลงหน้าทางเดินหินที่ทอดยาวไปยัง สวนศาลาริมน้ำที่นั่นเองคือสถานที่ที่องค์ฮ่องเต้มู่จื้อเหวินทรงจัดงานเลี้ยงต้อนรับขึ้นสวนด้านในถูกตกแต่งด้วยไม้ดอกสีอ่อน ดอกเหมยและดอกบ๊วยผลิบานรับลมอ่อน ๆ ผิวน้ำในสระเบื้องหน้าแลดูนิ่งสงบ สะท้อนแสงแดดยามสายเป็นประกายระยิบระยับศาลาริมน้ำสร้างด้วยไม้ทาสีอ่อน ปูโต๊ะเตี้ยทรงยาวพร้อมเบาะนั่งเรียงอย่างเป็นระเบียบงานเลี้ยงครั้งนี้ไม่มีความหรูหราฟุ่มเฟือยกลับอบอุ่นราวงานรวมญาติของคนในครอบครัวเพราะผู้ที่ได้รับเชิญ…มีเพียงสตรีสองนางเท่านั้นฉินเซียนหรู และ ฮูหยินเม่ยฟางเมื่อรถม้าหยุดลงมู่หยางเฉิงก้าวลงมาเป็นคนแรก ก่อนจะยื่นมือไปพยุงฉินเซียนหรูลงจากรถอย่างนุ่มนวลฮูหยินเม่ยฟางตามลงมาด้วยท่วงท่าสุขุมสง่างามทั้งสามก้าวไปตามทางหิน ผ่านสวนเขียวชอุ่มและเสียงน้ำไหลเบา ๆ จนเข้าสู่เขตศาลาริมน้ำ ที่บนโต๊ะได้จัดอาหารเรียบร้อยแล้วบนโต๊ะนั้นมีอาหารไม่มาก แต่ล้วนพิถีพิถันซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรหอมกรุ่น,ปลาเนื้อละเอียดนึ่งซีอิ๊วใสเรียง

ยามค่ำคืน แสงดาวพร่างพราวเต็มผืนฟ้าเหนือเส้นขอบทะเลอันกว้างใหญ่ สายลมเย็นเค็มปร่าโชยมากับกลิ่นไอทะเลพัดผ่านใบหน้าของผู้หลบหนีอย่างไม่ปรานี ราชครูจินหรงและเหล่าผู้ติดตามเดินโซซัดโซเซกันมาเนิ่นนาน ทั้งอิดโรย ทั้งบาดเจ็บ ปากแห้งผากไร้หยาดน้ำ แม้แต่เศษอาหารก็มิได้ตกถึงท้องนับตั้งแต่ฟ้าสางจนถึงยามค่อนคืนใต้เงาต้นมะพร้าวที่พลิ้วไหวตามแรงลม แสงจันทร์ขับให้เงาของพวกเขาดูผอมบางดุจเงาภูตผี ขณะกำลังใกล้สิ้นหวัง เสียงคลื่นที่ซัดสาดฝั่งไม่ไกลพลันบอกว่าพวกเขาได้มาถึงริมชายฝั่งแห่งหนึ่ง“ท่านราชครู! ด้านหน้า… เป็นหมู่บ้าน!”นายกองคนสนิทร้องขึ้นด้วยความดีใจที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่ราชครูจินหรงกวาดตามองเงาหลังคาเรือนที่เรียงรายอยู่ลิบ ๆ แสงตะเกียงที่วูบไหวในความมืดเหมือนแสงแห่งความหวังเลือนราง ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาขยับเพียงน้อย ก่อนออกคำสั่งเสียงแผ่วแต่ทรงอำนาจ“เข้าไป… อย่าสร้างเรื่องให้ผิดสังเกต”แม้หมู่บ้านจะดูเล็กและห่างไกล แต่ก็ยังมีเวรยามยืนตระเวนอยู่หน้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นกลุ่มคนแต่งชุดทหารหลวงเดินโผล่มาจากความมืด พวกยามรีบยกตะเกียงขึ้นส่องด้วยสีหน้าจริงจัง“พวกท่านเป็นใครกัน?”เสียงถามแม้จะแข็ง แต

ใครจะไปคาดคิดได้ว่า ราชครูจินหรง ผู้ซึ่งเป็นอดีตขุนนางใหญ่แห่งราชสำนัก พร้อมกับลูกน้องที่เป็นทหารหลวง จะกระทำตัวเลวทรามเยี่ยงโจรป่า หลอกให้ชาวบ้านต่ำศักดิ์เลี้ยงอาหาร เมื่ออิ่มท้องแล้วก็ฆ่าทิ้งอย่างโหดเหี้ยมในตอนนี้ เรือสำเภาลำเก่ากำลังหนีลอยลำอยู่กลางทะเลอย่างไร้จุดหมาย คลื่นทะเลในยามนี้นั้นซัดสาดเต็มลำเรือจนทุกคนเปียกปอนไปหมด ฉินชิงหร่าน นางผู้ซึ่งเป็นสตรีเพียงนางเดียว ถูกจับมัดแขนขาอยู่กลางเสากระโดงเรือ ยิ่งน้ำจากคลื่นทะเลสาดซัดบนตัวนางเท่าไหร่ ก็ยิ่งที่จะส่งเสน่ห์ความเย้ายวนมากเท่านั้นตั้งแต่เส้นลมปราณของนางถูกทำลายไป นางก็เหมือนแต่คนที่มีร่างแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ไม่สามารถขัดขืนหรือแม้แต่ตอบโต้ได้ เหล่าลูกน้องชั้นเลวของท่านราชครูต่างแอบจ้องมองเรือนร่างของนางจนตาเป็นมัน ร่องรอยของผ้าที่เปียกแนบเนื้อทำให้สรีระอ่อนช้อยเผยออกอย่างชัดเจน แววตาที่เต็มไปด้วยความโลภและตัณหาฉายชัดในความมืด พวกมันแทบจะควบคุมความปรารถนามืดมิดของตนเองไว้ไม่อยู่ รอคอยเพียงโอกาสอันเหมาะเจาะที่เจ้านายจะละสายตาบนเรือลำนี้ นอกจากพายุคลื่นลมที่โหมกระหน่ำแล้ว ยังมี พายุแห่งความชั่วร้าย ที่ก่อตัวขึ้นในจิตใจของคนสาร

ท่ามกลางสายลมที่พัดแรงและคลื่นทะเลที่โถมใส่ไม่หยุด เรือสำเภาขององค์รัชทายาทมู่หยางเฉิงยังคงฝ่าความปั่นป่วนของพายุอย่างไม่หวั่นเกรง น้ำทะเลสาดซัดขึ้นมาบนดาดฟ้าเป็นระยะ แต่ทหารทุกนายยังยืนประจำตำแหน่งอย่างมั่นคงทันใดนั้น นายทหารผู้ควบคุมเรือก็ร้องเรียกเสียงดัง “องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ! พบเศษซากเรือลอยมากับคลื่น!”เขารีบรุดเข้ามาประทับยืนเบื้องหน้าพลางคุกเข่ารายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง“จากลักษณะไม้และรอยแตก คาดว่าเป็นส่วนหนึ่งของเรือท่านราชครู เกรงว่าเรือของพวกเขาคงอัปปางไปแล้ว หากยังมีชีวิต… ก็ต้องอยู่บนเกาะที่อยู่เบื้องหน้าพ่ะย่ะค่ะ”มู่หยางเฉิงหันพระพักตร์ไปมองเกาะที่ลางเลือนอยู่ท่ามกลางสายฝน ภาพเงาดำทะมึนของเกาะราวสัตว์ร้ายที่หมอบซุ่มอยู่กลางสมุทร แต่ในแววพระเนตรของพระองค์กลับมีเพียงความเย็นชาและความแน่วแน่ราชครูจินหรง หนีข้ามน้ำข้ามทะเลเพียงนี้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจเลี่ยงชะตาพระองค์ยกพระหัตถ์ขึ้นประหนึ่งฟ้าผ่าภายใต้คำสั่งเดียว“เตรียมกำลังให้พร้อมเราจะเทียบท่าเกาะเบื้องหน้าเดี๋ยวนี้!”เสียงทหารขานรับดังก้องเหนือเสียงพายุ “รับพระบัญชา!”ไม่นาน เรือสำเภาขององค์รัชทายาทก็ฝ่าคลื่นเข้าสู่เขต

หลังจากองค์รัชทายาทมู่หยางเฉิงเสด็จกลับถึงนครหลวงได้ไม่นาน พระองค์ก็ประกาศต่อประชาชนทั่วทั้งเมืองว่า“ราชครูจินหรงและเหล่าทหารติดตาม ประสบเหตุเรืออัปปางกลางทะเลบัดนี้ไม่ทราบว่ามีชีวิตรอดหรือสิ้นชีพแล้ว”คำประกาศเรียบง่าย ทว่ากลบความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนเกาะร้างอย่างแนบเนียน มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้น แม่ทัพฉินเทียนหง กับทหารชั้นสูงบางนายที่รู้ความจริงว่าราชครูจินหรงถูกกำจัดสิ้นแล้วยามค่ำวันนั้นในท้องพระโรงส่วนพระองค์ ฮ่องเต้มู่จื้อเหวินทอดพระเนตรองค์รัชทายาทด้วยสายตาเปี่ยมความเอ็นดู พระสุรเสียงแผ่วละมุนดังขึ้น“หยางเฉิง… ลูกพ่อ ภารกิจครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมากเจ้าพึ่งเดินทางไกลกลับมา คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย”องค์รัชทายาทประสานมือแล้วค้อมศีรษะพระสุรเสียงสงบนิ่ง ทว่าแฝงความกตัญญูอย่างลึกซึ้ง“เพียงได้แบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อสักส่วนหนึ่งลูกก็พึงพอใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการตามล่าผู้ทรยศแต่คือการกำจัด เสี้ยนหนามที่ฝังรากลึกในราชสำนักและหยางเฉิงก็ทำสำเร็จอย่างงดงามฮ่องเต้มู่จื้อเหวินประทานรอยยิ้มบางเบา แต่แฝงความหมายลึกซึ้ง“แม้ราชครูจะสิ้นไปแล้ว แต่ในราชสำนักยังม