All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 41 - Chapter 50

แสงจันทร์เริ่มแตะขอบฟ้า ละอองหมอกบางลอยคลออยู่เหนือยอดไม้ เสียงจิ้งหรีดจากชายป่าแว่วแผ่วราวบทเพลงเศร้าในราตรีนั้นภายในเรือนสมุนไพร ความเงียบงันแผ่ซ่านหลังคำตอบของฉินเซียนหรูสิ้นสุดลง นางรับปากจะช่วยรักษาองค์ฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงสงบ แต่ในขณะเดียวกัน เงาแสงจากตะเกียงกลับสะท้อนในดวงเนตรขององค์รัชทายาทมู่หยางเฉิง ให้เห็นความหม่นลึกที่เกินจะกลบไว้ได้พระหัตถ์ของพระองค์กำแน่นอยู่ข้างตัว ความยินดีที่นางตกลง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจยิ่งนักเพราะพระองค์รู้ดีว่า การดึงนางเข้าสู่ราชสำนักนั้น มิได้ต่างอะไรกับการผลักนางเข้าสู่พายุแห่งอำนาจที่พร้อมกลืนทุกชีวิตโดยไม่เลือกหน้า“บุญคุณครั้งเก่าที่เจ้าเคยช่วยข้าไว้” พระสุรเสียงของพระองค์แผ่วลง “ยังมิทันตอบแทนให้สมควร ข้ากลับนำภัยมาให้อีก..”พระเนตรทอดต่ำลงเล็กน้อย เงาของเปลวไฟบนเตาถ่านสะท้อนผ่านพระพักตร์ราวเปลวโศกที่ลุกโชนอยู่ในห้วงพระทัย“แม่นางฉินเซียนหรู สิ่งหนึ่งที่ข้าอยากให้เจ้ารับรู้ไว้ ภายในวังหลวงยามนี้ ข้าไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้เลย... มีเพียงเจ้าเท่านั้น ที่ข้าสามารถฝากชีวิตไว้ได้”ถ้อยคำเหล่านั้นคล้ายเสียงลมหนาวที่พัดแทรกเข้าในหัวใ

ภายใต้ผืนฟ้าของเมืองหลวงยามรุ่งสาง หมอกจางคลี่คลุมยอดหลังคาและหอคอยสูง เงาของวังหลวงทอดยาวดั่งอำนาจที่ปกคลุมทั้งแผ่นดิน ทว่าในความเงียบงันนั้น กลับมีสายลับนับไม่ถ้วนที่สอดสายตาจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของผู้คนในราชสำนัก และแน่นอน... การเคลื่อนไหวขององค์รัชทายาทมู่หยางเฉิง ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของ ราชครูจินหรง บุรุษผู้มากด้วยเล่ห์และอำนาจในเงามืดในห้องหนังสือประดับฉลุลายมังกร ราชครูผู้สูงวัยนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้หอม ดวงตาเรียวยาวฉายแสงเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีด เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด “ดึงแม่ทัพฉินเทียนหงเข้าร่วม...” เขาพึมพำ เสียงแหบต่ำแฝงรอยเย้ยเย็น “นี่พระองค์คิดจะเก็บงำอำนาจทางทหารไว้ในมือด้วยวิธีนี้งั้นหรือ?” ริมฝีปากคลี่ยิ้มเย็น “แม่ทัพผู้นั้น... มิใช่คนที่ยอมศิโรราบให้ใครง่าย ๆ” สำหรับราชครูแล้ว ฉินเทียนหงคือเสี้ยนหนามสำคัญ หากดึงเข้าฝ่ายได้ นั่นคือเกราะกำบังอันแข็งแกร่ง แต่หากไม่ได้... ก็คือหอกแหลมที่ต้องถอนให้สิ้นรุ่งขึ้น ขบวนรถม้าสีดำของราชครูแล่นไปตามถนนหลวงท่ามกลางหมอกเช้า เสียงกีบม้าดังก้องไปตามถนนศิลา จนเมื่อมาถึงหน้าจวนแม่ทัพ ประตูไม้ใหญ่สูงตระหง่านปิดสนิท

ความต่างของอายุระหว่างฉินชิงหร่านและท่านราชครูจินหรงนั้น ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความเร่าร้อนระหว่างคนทั้งคู่แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเยาว์วัยสดใสของนางยิ่งทำให้ความปรารถนาอันแก่กล้าของชายชราลุกโชนจนควบคุมไม่ได้ แม้รู้จักกันได้ไม่นาน อาศัยเพียงแค่การ "ควบม้าใส่กัน" อย่างดุดันไม่กี่ครา คนทั้งสองก็ล่วงรู้ถึงความกระหายและจุดมุ่งหมายอันดำมืดของกันและกันอย่างถ่องแท้ ยิ่งสัมผัสใกล้ชิด เรือนกายที่แตกต่างกันสุดขั้วนั้นยิ่งเติมเต็มความขาดหายให้แก่กัน ท่านราชครูจมดิ่งสู่ห้วงหลงใหลในตัวนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้นความลุ่มหลงนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเครื่องมืออำมหิตที่ฉินชิงหร่านใช้ควบคุมบุรุษผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างสมบูรณ์ นางมิได้หวงแหนความลับใด ๆ ภายในจวนบิดาของตน ความลับทุกอย่าง ถูกนำมาปรนเปรอและเป็นของขวัญแก่ราชครูจนหมดสิ้น รวมไปถึงข้อมูลอันลึกซึ้งของความสัมพันธ์ที่กำลังเบ่งบานระหว่างองค์รัชทายาทมู่หยางเฉิงและฉินเซียนหรู น้องสาวต่างมารดาผู้เป็นที่ชิงชังของนางฉินชิงหร่านไม่เพียงแต่มอบความเร้าร้อนและความสุขทางกายที่ทำให้ท่านราชครูลืมเลือนอายุเจ็ดสิบหกของตนไปจนสิ้น แต่สตรีที่น่าลุ่มหลงผู้นี้กลับกลายเป็น เสา

ภายในตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ของ องค์ฮ่องเต้มู่จื้อเหวิน ความเงียบงันเข้าครอบคลุมจนแทบได้ยินเสียงกำยานที่ลุกไหม้ทีละนิด กลิ่นหอมขมของมันลอยคลุ้งไปทั่วห้อง ราวกับจะกลบกลิ่นแห่งความตายที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศเมื่อ ฉินเซียนหรู ก้าวเข้าสู่ห้อง นางสัมผัสได้ถึงความเย็นชืดที่แผ่วผ่านร่างทันที ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังพระแท่นบรรทมซึ่งถูกล้อมด้วยม่านแพรสีทองที่เคยเปล่งรัศมีแห่งจักรพรรดิ ทว่าบัดนี้กลับดูหม่นหมองดังแสงอาทิตย์ยามอัสดงพระวรกายขององค์ฮ่องเต้นอนนิ่งอยู่บนแท่นนั้น ใบหน้าซูบซีดจนเห็นแนวโหนกกระดูก ลมหายใจแผ่วบางประหนึ่งเส้นใยไหมที่พร้อมจะขาดทุกเมื่อ หากแต่มิอาจกลบเค้าโครงแห่งความสง่าที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ฟ้าดินสะเทือนองค์รัชทายาท มู่หยางเฉิง ยืนอยู่เบื้องข้างพระบิดา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง เสียงของเขาแตกพร่าอย่างยากจะกลั้น “เซียนหรู... เจ้าช่วยเสด็จพ่อของข้าได้หรือไม่”คำพูดนั้นเบา หากหนักแน่นยิ่งกว่าพันคมศร แฝงทั้งความกลัว ความหวัง และความอ้อนวอนฉินเซียนหรูขยับเข้าใกล้อย่างสงบนิ่ง นางก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าจะทำสุดความสามารถ”แม้คำพูด

ยามรุ่งอรุณแรกแผ่แสงสีทองเหนือหลังคามังกร เสียงกลองยามเช้าดังทุ้มทั่วพระราชวัง ทว่าความสว่างของวันใหม่กลับไม่อาจลบเงาหนักที่กดทับเหนือราชสำนักได้ ข่าวการฟื้นคืนพระสติของฮ่องเต้มู่จื้อเหวินแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าคลื่นลมฤดูหนาว ขุนนางทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสีไปตามใจคิด บางผู้มีแววตาปลาบปลื้ม แต่ในหมู่มากนั้นกลับเห็นเพียงความไม่สบายใจและหวาดระแวงในวันที่องค์จักรพรรดิหลับใหล มีผู้ฉวยโอกาสแผ่อำนาจ ฉ้อฉลกินรวบแผ่นดินและบัดนี้ ผู้ที่พวกเขาหวังว่าจะไม่หวนคืน ได้ฟื้นลืมพระเนตรแล้วภายในท้องพระโรงกว้างใหญ่บัดนี้สุมด้วยความเงียบอันคมกริบ แถวขุนนางยืนเรียงราย สีหน้าแข็งตึง ผู้คนลอบกลืนลมหายใจราวเกรงว่าคำพูดหนึ่งประโยคจะเป็นประกาศิตให้หัวหลุดจากไหล่ ราชครูจินหรงก้าวออกมา ใบหน้าแห้งเหี่ยวยิ่งดูไร้สีเลือดในยามเช้าน้ำเสียงที่เคยองอาจ กลับพร่าเป็นแผ่วสั่น“องค์รัชทายาทมู่หยางเฉิง ข่าวว่าองค์ฮ่องเต้ทรงฟื้นพระสติ…เป็นจริงหรือไม่” คำถามนั้นดูสุภาพ ทว่าทุกสามัญชนผู้มีสติย่อมได้ยินความหวาดหวั่นแฝงอยู่ มู่หยางเฉิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว ผ้าคลุมพลิ้วใต้แสงเช้า ใบหน้าเรียบนิ่งดั่งแกะสลัก“เป็นความจริง” เพียงสามคำแต่