All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 61 - Chapter 70

ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า บ่าวรับใช้ผู้เคยก้มหัวอยู่เบื้องล่างจะกลายเป็นผู้ถือมีด เสียงหอบหายใจและคร่ำครวญของเหล่าผู้ถูกพิษค่อย ๆ จางหายไป ทว่าความเงียบกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงก้าวเท้าช้า ๆ ของบ่าวไพร่ในเรือน พวกมันกำมีดแน่นในมือ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น“ฮูหยินรองหลิวเยว่เหมย... เดี๋ยวข้าจะเป็นคนจัดการเอง” เสียงของสาวใช้สูงวัยดังขึ้น แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต นางผู้นี้เคยติดตามรับใช้ฮูหยินรองมาตั้งแต่ยังสาว ตลอดหลายสิบปีถูกเหยียบย่ำและโขกสับเยี่ยงทาสไร้ค่า และในวินาทีนี้ นางเลือกจะเป็นผู้ลงมือเอง ด้วยมือที่ครั้งหนึ่งเคยยกชาและสวมรองเท้าให้เจ้านายอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากมุมห้อง“งั้นส่วนข้าขอคุณชายฉินเหรินหรงเถอะ ก่อนหน้านี้คุณชายทำกับข้าเจ็บแสบไม่น้อย”เสียงหัวเราะแผ่วเบาตามมา แววตาของเหล่าคนใช้เปล่งประกายเย็นเยียบ พวกมันเผยด้านมืดในใจอย่างเต็มที่ ความเกลียดชังที่กดทับมานานปะทุขึ้นพร้อมคมมีดในมือ“อย่าเข้ามา! อย่าทำอะไรข้าเลย! ข้ากลัวแล้ว!”เสียงของฉินเหยียนจิ่นดังสั่นเครือ เขาผู้เคยยโสโอหัง บัดนี้กลับต้องสั่นเทาอยู่ตรงหน้าคนรับใช้ที่ตนเคยเหยียบย่ำท่ามกลางความโกลา

สภาพของ ฉินอวิ๋นเจ๋อ ในยามนี้อเนจอนาถเหลือทน เขาแทบไม่เหลือเค้าความเย่อหยิ่งเช่นวันวาน หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาคงไม่ยอมหลงเชื่อคำยุยงของบ่าวรับใช้เป็นแน่ ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว ความอ่อนแอเข้าครอบงำทุกอณูของเลือดเนื้อทางด้าน ฉินหานเฟิง เดินเข้ามาใกล้น้องชาย สีหน้าของเขาอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ราวกับต้องการแสดงความเป็นพี่ครั้งสุดท้าย มือใหญ่ตบบ่าเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ“อวิ๋นเจ๋อ... เจ้าและคนของเจ้าจงรีบออกไปจากที่นี่เสียเถิด ข้าเกรงว่าชีวิตเจ้าจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”พูดจบ เขาหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้ “เงินในนี้มากพอจะให้เจ้ามีชีวิตสุขสบายไปได้อีกหลายปี ไปเถิดน้องพี่... แล้วอย่าได้กลับมาที่นี่อีก”ถ้อยคำสุดท้ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ฟังดูอบอุ่น แต่มีแววเด็ดขาดแฝงอยู่ ฉินหานเฟิงพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ราวกับตั้งใจให้ทุกคนในห้องได้ยินชัดเจนว่าเขามอบถุงเงิน ให้ด้วยความเมตตาเท่านั้น“ขอบคุณท่านพี่... ท่านช่างใจดีกับข้าเสมอ”ฉินอวิ๋นเจ๋อเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาโค้งคำนับแล้วรีบพาบ่าวรับใช้ที่ยังเหลื

ภายในจวนตระกูลฉินกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้งหลังจากพายุร้ายแห่งความวุ่นวายได้พัดผ่านไป เหลือไว้เพียงเงาแห่งความทรงจำที่ยากจะลืมนับตั้งแต่วันที่ แม่ทัพฉินเทียนหง ประกาศผู้สืบทอดตำแหน่งอย่างเป็นทางการบุตรหลานทั้งหลายต่างก็ห่างเหินจากเขาไปทีละคน ไม่มีผู้ใดกลับมาเยี่ยมเยือนอีกเลยเว้นเพียง ฉินหานเฟิง ผู้เป็นบุตรชายคนโต ที่ยังคงมาเยี่ยมบิดาไม่เคยขาดวันแล้ววันเล่าผ่านไปอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของชายชราที่อ่อนแรงสะท้อนอยู่ในเรือนอันว่างเปล่ากระทั่งเช้าวันหนึ่ง ประตูไม้เก่าก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาผู้ที่ก้าวเข้ามาในครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่น หากแต่คือ ฉินเซียนหรูหญิงสาวยืนอยู่ตรงประตู ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีอ่อน ดวงตาคมเยียบจับจ้องไปยังร่างของบิดาที่นอนอยู่บนเตียงภาพแม่ทัพผู้เคยเกรียงไกร บัดนี้เหลือเพียงร่างผ่ายผอมอ่อนแรง เส้นผมขาวโพลนแผ่บนหมอนในดวงตาที่เคยเปี่ยมอำนาจ บัดนี้เหลือเพียงแววพร่ามัวและความเหนื่อยล้าแต่ในสายตาของ ฉินเซียนหรู กลับไม่มีแม้เงาแห่งความเวทนาสำหรับนางแล้ว ชะตากรรมของชายผู้นี้คือสิ่งที่เขาสมควรได้รับนางก้าวเข้ามาอีกสองก้าว ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าคมกริบรา

ราชครูจินหรง ยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบในจวนหลังใหญ่โดยไม่รู้เลยว่า ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของเขาไม่ได้อยู่ในราชสำนักที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีแต่อยู่ภายในเรือนของเขาเอง ใต้หลังคาเดียวกันสตรีคนนั้นก็คือ ฮูหยินเม่ยฟาง ผู้เป็นภรรยาที่เขาเคยร่วมชีวิตมาครึ่งค่อนวัยในวันที่ความจริงเปิดเผย ความรักและความศรัทธาที่นางเคยมีกลับแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงแค้นอันเงียบงันและร้อนแรงยิ่งรักมากเท่าไร ความเกลียดก็ยิ่งฝังลึกเท่านั้นหัวใจของนางไม่มีที่ว่างให้ความอ่อนโยนอีกต่อไป มีเพียงความตั้งใจที่จะตอบแทนคืนทุกหยาดน้ำตา“จินหรง... เจ้าทำให้ข้ากลายเป็นคนเช่นนี้เอง” น้ำเสียงของนางเยือกเย็น แต่ดวงตาเต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่คุกรุ่นอยู่ในเงามืดนับแต่นั้นมา ฮูหยินเม่ยฟางไม่แตะต้องอาหารหรือของหวานที่สามีส่งมาให้อีกเลยทุกสิ่งที่ออกจากมือของเขา สำหรับนางคือยาพิษและในยามที่ต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ความระแวงนั้นกัดกินหัวใจของนางจนแทบขาดอากาศหายใจรุ่งเช้าของวันหนึ่ง แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านม่านบางหญิงผู้สูงศักดิ์คลุมผ้าสีเข้มปิดบังใบหน้า เดินออกจากเรือนใหญ่ไปอย่างเงียบเชียบนางไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้อีก แม้แต่แม่ครัวที่เคยรับใช้

ฮูหยินใหญ่ เม่ยฟาง โบกพัดเบา ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ขณะที่สายตาค่อย ๆ จับจ้องไปยังแผ่นหลังของสามีผู้กำลังเดินลับหายไป แววตาคู่นั้นไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวของความอ่อนโยน มีเพียงความเย็นเยียบลุ่มลึกที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นดุจพายุในเงามืดสิ่งที่บุรุษทั้งหลายมิอาจเข้าใจคืออย่าได้ล้อเล่นกับหัวใจของสตรีผู้ภักดีเพราะยิ่งรักลึกเพียงใด ความเคียดแค้นที่สะสมก็ยิ่งฝังรากลึกมากขึ้นเท่านั้นแม้นางจะไม่มียศศักดิ์อันเกรียงไกร มิได้มีพลังปราณน่าเกรงขามหรือกองทัพนับพัน แต่สิ่งที่นางมีคือนางรู้จักสามีดีกว่าเขารู้จักตัวเองเสียอีกรอยยิ้มของนางโค้งขึ้นช้า ๆและมันไม่ใช่รอยยิ้มของสตรีผู้จิตใจดีดังเช่นในอดีต หากเป็นรอยยิ้มของผู้วางแผนลึกอย่างเลือดเย็น“ท่านราชครู… เจ้าช่างมักมากในความปรารถนาเสียจริง ไม่รู้จักพอเลยใช่หรือไม่?” ดวงตาของนางฉายประกายเยียบเย็นแววอาฆาตซุกซ่อนอยู่ลึกจนผู้ใดก็มิอาจอ่านออก“ดี… เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้า สมปรารถนา ทุกประการ” ริมฝีปากงามคลี่ยิ้มช้า ๆ ดุจซ่อนคมดาบไว้ข้างพัด“และนางเด็กที่อวดดี คิดจะแย่งสามีของข้า…ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งว่าผู้ที่อยากบินสูง แต่ลืมสถานะของตัวเองนั้น…ผลลัพธ์จะลงเอยเช่นไร” ฮูหยิน