All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 71 - Chapter 80

แม่ทัพจินเล่ออัน ยืนแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกชายชุดดำที่ถูกจับกดกับพื้นแววตาที่เคยเย็นชากลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะพวกมัน…ไม่ใช่โจรป่าอย่างที่แสร้งทำ หากแต่เป็นคนรับใช้ในเรือนของท่านพ่อ ราชครูจินหรง!เลือดในกายเขาถึงกับพลุ่งพล่านด้วยความตกตะลึงปนเดือดเกรี้ยวเสียงกรีดร้องขอชีวิตของพวกมันเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆเสียงเดียวกันกับที่ก่อนหน้าพวกมันยังทำท่าคะนอง พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้เป็นแม่ของเขาแต่ตอนนี้เสียงของพวกมันสะท้อนเพียงความต่ำช้าและความหวาดกลัวที่แท้จริงเท่านั้นทหารของเขาเฆี่ยนลงไม่ยั้งเสียงหวายกระทบเนื้อดัง เพียะ! เพียะ! พรึ่บ! เนื้อหนังเปิดออกเป็นริ้ว เลือดสาดกระเซ็นจนในที่สุด…พวกมันขาดใจตายทุกคน ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและความเงียบงันเย็นเยียบลมหายใจอัดแน่นของแม่ทัพค่อย ๆ ผ่อนลง แต่ความเดือดดาลในดวงตายังไม่ลดลงแม้แต่น้อยเขาหันไปหาฮูหยินอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่เสียงของเขาแหบถี่ราวฟ้าคำราม“ท่านแม่… ที่แท้มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับ ท่านพ่อ กันแน่?”แม้ใบหน้าแข็งกร้าว แต่แววตาเต็มไปด้วยความสับสนเขาไม่ค่อยกลับเรือนบ่อย เพราะต้องออกศึกแทนตระกูลมาหลายสิบ

หัวใจของราชครูจินหรงยังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เขายืนหอบหายใจอยู่กลางห้องอย่างคนเพิ่งดึงสติกลับมาได้หลังความคลั่งชั่ววูบเมื่อครู่เขาเพิ่งบีบคอหมอหลวงจนสิ้นใจจริงๆ สายตาคมดุจสัตว์ป่ามองศพหมอหลวงนิ่งๆ ก่อนค่อยแสยะยิ้มเย็น“คนอย่างข้า… จะติดโรคร้ายงั้นหรือ? ไอ้หมอชราผู้นั้นเพ้อเจ้อจนหลงสติ สมควรตายแล้ว”เมื่ออารมณ์เดือดพล่านค่อย ๆ ทุเลา ราชครูจึงสั่งเด็กรับใช้เสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน“เอาร่างมันไปฝังเสีย… อย่าให้เหลือร่องรอย”เขาเชื่อโดยไม่ลังเลว่าหมอหลวงเพียงพูดเหลวไหล เพราะสายตาของเขายังคงพร่ามัวด้วยความหลงตนและราคะ เขามองไม่เห็นความผิดปกติที่กำลังกัดกินร่างกายอยู่เลยแม้แต่น้อยเมื่อศพถูกนำออกไป ความสงัดในห้องก็กลับคืนมา แต่ราชครูก็เพียงหอบหายใจครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปใช้ชีวิตเช่นเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สาวใช้และฮูหยินรองถูกเรียกเข้าห้องอย่างต่อเนื่องแทบไม่ให้พัก ท่าทีของเขาหนักมือกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ราวกับต้องการพิสูจน์ว่าตนยังแข็งแรงดี แต่ความจริง… ย่อมไม่อาจโกหกได้นานไม่นานนัก ร่างกายของเขาเริ่มส่งสัญญาณอันน่าสะพรึง ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นอาการก็เลวลงกว่าเดิม แขนขาอ่อนแรงราวไร้วิ

แม้ฉินชิงหร่านจะเต็มไปด้วยโทสะและริษยาต่อน้องสาวร่วมบิดาอย่างฉินเซียนหรูเพียงใด ทว่าความจริงที่นางมิอาจหนีคือ ความสามารถของสตรีผู้นั้นเหนือกว่าผู้ใดในแผ่นดินนางอาจมองเซียนหรูเป็นศัตรู แต่ทักษะการแพทย์ของอีกฝ่าย… ต่อให้นางอยากปฏิเสธเพียงใดก็ไม่อาจทำได้ เซียนหรูคือผู้รักษาชีวิตองค์ฮ่องเต้ให้รอดจากอาการประชวรที่แม้แพทย์ทั้งวังก็ยังสิ้นหวังความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของชิงหร่านอย่างเฉียบพลันถ้าแม้แต่หมอทั้งใต้หล้ายังรักษาไม่ได้ แต่เซียนหรูกลับรักษาได้… เช่นนั้นโรคของข้าย่อมมีหนทางรอดเมื่อโอสถถูกส่งมาถึงเรือน คนใช้คุกเข่าส่งภาชนะให้ด้วยความหวาดหวั่น ชิงหร่านไม่รอให้ใครกล่าวคำใด นางยกจอกขึ้นทันที กลิ่นขมแรงแตะปลายจมูกจนหน้ามืด ทว่าก็กลืนลงไปโดยไม่ลังเลแม้เพียงลมหายใจเดียวเพราะหากโอสถที่ฉินเซียนหรู่เป็นผู้ปรุงยังไร้ผล… โลกนี้ก็คงไม่มีหมอผู้ใดหลงเหลือให้พึ่งพาอีกแล้วเมื่อรสขมแล่นผ่านลำคอ ชิงหร่านหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ เสียงสั่นพร่าราวคนที่ใกล้หมดเรี่ยวแรง ริมฝีปากซีดขาวขยับพูดถ้อยคำแข็งกระด้างเหมือนมีเข็มทิ่มกลางใจ“ข้าไม่ได้ถือว่าเป็นบุญคุณเจ้าหรอกนะ” นางกัดฟันแน่น “เป็นเจ้าต่างหาก…ที่โง่พอจะ

แม้ราชครูจินหรงจะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ทักษะการต่อสู้ของเขานั้นกลับไม่ธรรมดาเลยสักนิดในยามที่ความแค้นในใจสุมทรวงจนแทบจะเผาเขาทั้งเป็น พลังปราณที่ซ่อนเร้นก็พุ่งพล่านออกมาราวกับสัตว์ร้ายหลุดกรงด้วยโทสะอันมืดดำที่มีต่อ ฉินเซียนหรูจนถึงขีดสุดราชครูจึง เลือกลงมือด้วยตัวเองส่วนลูกน้องที่เหลือต่างพุ่งเข้าปะทะกับทหารยามประจำจวนและเหล่าองครักษ์ของรัชทายาทเสียงปราณปะทะ เสียงเหล็กกระแทก เสียงร้องคำรามดังระงมไปทั่วลานหน้าเรือนเปลวไฟจากคบเพลิงสะท้อนเลือดและเงาดาบทำให้บรรยากาศกลายเป็นสนามรบย่อม ๆ อย่างแท้จริงชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต่างหวาดผวาไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเปิดประตูออกมาดู ทุกคนปิดบ้านแน่นราวกับหวั่นว่าความตายจะมาเคาะถึงหน้าบ้านเมื่อใดก็ไม่รู้ภายในลานที่เต็มไปด้วยเสียงปะทะราชครูจินหรงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับฉีกอากาศออกเป็นเส้น ๆ เพียงชั่วแสงตะเกียงกระพริบ เขาก็พุ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ฉินเซียนหรู ดวงตาแดงก่ำของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งน้ำเสียงต่ำและหยาบกร้านดังขึ้นราวกับคำสาป“นังเด็กเหลือขอ…มอบชีวิตของเจ้ามาแต่โดยดี!”คมปราณของเขาพุ่งเข้าหานางอย่างไม่รั้งรอแต่เซียนหรูกลับเพียงยกมือบาง

ราชครูจินหรงรู้ดีตั้งแต่วินาทีที่เขาบุกจวนแม่ทัพฉินเทียนหงและเส้นลมปราณของเขาถูกทำลายจนแทบสิ้นพลังเขาก็ไม่อาจใช้ชีวิตต่อในเมืองหลวงได้อีกต่อไปร่างกายของเขาอ่อนแรงจิตใจแตกสลายพลังที่เคยยิ่งใหญ่กลับเหือดหายราวสุนัขแก่ใกล้ตายในสภาพที่ทั้งร่างและใจถูกบีบจนถึงขีดสุดเขานึกถึงเพียงที่เดียวที่อาจยืนหยัดได้อีกครั้งค่ายทหารของบุตรชาย… จินเล่ออันจินเล่ออัน ผู้เป็นแม่ทัพหนุ่มผู้ทรงอำนาจในชายแดนและเป็นความภาคภูมิใจหนึ่งเดียวที่เขาเคยมีในชีวิตเมื่อราชครูจินหรงฝืนร่างอันเจ็บปวดไปถึงค่ายเขาคิดว่าลูกชายจะรีบออกมาต้อนรับจะรับเขาเข้าเป็นที่พึ่งจะปกป้องเขาจากภัยที่กำลังไล่ล่าแต่สิ่งที่เขาเห็นกลับตรงกันข้าม…ทันทีที่กองคาราวานของราชครูมาถึงหน้ากระโจมบัญชาการทหารของจินเล่ออันหลายสิบนายก็ชักอาวุธล้อมเขาไว้ทันทีราวกับเขาเป็น ศัตรูมิใช่บิดาราชครูจินหรงหน้าถอดสีเขาก้าวถอยหลังเพียงก้าวด้วยความตกใจน้ำเสียงสั่นเครือดังก้องออกไปในลานค่าย“เล่ออัน… นี่พ่อเอง!”ไม่นาน จินเล่ออันก็ก้าวออกมาจากกระโจมก้าวเดินของเขาหนักแน่น นิ่งเย็นดั่งน้ำแข็งสายตาของเขามองผู้เป็นพ่อราวกับมองคนแปลกหน้าที่ไร้ค่า“ข้าไม่มีบิดาเช่นเจ้า”