บททั้งหมดของ ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ: บทที่ 1 - บทที่ 10

๑ข้าถือกำเนิดแล้วในร่างติงหลีซือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลติงซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทขององค์ชายสี่มารดาที่แท้จริงเสียชีวิตไปแล้ว บิดาไม่ได้แต่งภรรยาใหม่เข้ามาเป็นบิดาที่มอบความรักให้แก่บุตรสาวและบุตรชายมากคนหนึ่งไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญหรือไม่ แต่ข้ากับหลีซือคนนี้มีชื่อเป็นอักษรตัวเดียวกันต่างกันตรงที่มนุษย์มีแซ่แต่เทพไม่มีแซ่“องค์ชายสี่ใจกว้างถึงเพียงนี้ แค่ตำแหน่งสนมก็ยังมอบของมีค่ามากมายให้”ตอนนี้ข้ารู้บทบาททุกอย่างในนิยายที่ข้าเลือกแล้ว เมื่อได้มาอยู่ในร่างของหลีซือ ความทรงจำจากร่างเดิมก็เข้ามาในหัวราวกับว่าเผชิญเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองสถานที่แรกที่ข้ามาปรากฏตัวบนโลกมนุษย์คือห้องนอนของติงหลีซือด้านข้างเตียงมีถ้วยยาสีดำปี๋พร่องลงไปนิดหน่อย เมื่อสูดกลิ่นดูจึงทราบว่าเป็นยาสมุนไพรที่มีพิษผสมอยู่ด้วยนี่คือสาเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างที่แท้จริงเสียชีวิต!ติงหลีซือในนิยายเป็นตัวประกอบที่มีหรือไม่มีก็ได้ เพราะตัวเอกที่แท้จริงคือองค์ชายสี่และพระชายาเอกอนุคนใดก็ได้ที่แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่จะเป็นแพะรับบาปให้ชายารอง สุดท้ายถูกเนรเทศมาอยู่ที่ชายแดนเป็นที่รู้กันว่าพระเอกของเรื่องมักจะได้รับความน

๓เพราะเทพแห่งดวงชะตาใช้นิยายจากโลกมนุษย์มาเขียนชะตาชีวิตของเทพผู้ฝ่าด่านเคราะห์หลายท่านข้าจึงอยากไปดูร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ดูว่ามีเรื่องใดที่น่าสนใจหรือไม่เผื่อจบสิ้นการเป็นมนุษย์แล้วจะได้ไปนำเสนอเจ้านาย!ไม่คิดว่าจะเห็นร่างคุ้นตาของเทพแห่งดวงชะตาเปิดอ่านตำราตัวอย่างทีละหน้าทีละหน้าจนเจ้าของร้านหันมาเขม่นใส่บ่อยครั้งโทษฐานที่อ่านจนจบแล้วไม่จ่ายเงิน!“เถ้าแก่ว้าวุ่นใจอยู่ใช่หรือไม่ ทำอย่างไรก็แก้ปัญหาคนอ่านตำราแล้วไม่จ่ายเงินไม่ได้เสียที”ข้าเดินเข้าไปใกล้เถ้าแก่ร้านสูงวัยแล้วเอ่ยเสียงเบา นินทาเทพแห่งดวงชะตาในคราบบัณฑิตย์ทรงภูมิเทพแห่งดวงชะตาค่อย ๆ เปิดอ่านหนังสือทีละหน้าจนกระทั่งเปิดอ่านจนหมดเล่มแล้วถึงค่อยวางลงที่เดิม เพราะเปิดอ่านเล่มใหม่“หนักใจมากเลยคุณหนู ที่สำคัญบัณฑิตย์ท่านนี้ยังมาบ่อยมาก แล้วซื้อหนังสือแค่เล่มเดียวทั้งที่เปิดอ่านไปตั้งหลายเล่ม”เถ้าแก่ร้านเห็นโอกาสระบายความทุกข์ที่แฝงเจตนาบ่นเทพแห่งดวงชะตาก็จัดเต็ม ทั้งยังพูดเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง รวมถึงเทพแห่งดวงชะตาด้วย“หนังสือไม่ได้มัดเอาไว้ความหมายคือให้เปิดอ่านได้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ทำหนังสือยับ เช

๕ข้านิ่งไปทันทีเมื่ออยู่ ๆ ในหัวก็เห็นภาพบางอย่างขึ้น เป็นภาพอดีตของหลีซือคนเดิมที่…กรี๊ด! นี่มันอะไรกัน เหตุใดในนิยายไม่ได้บอกเอาไว้ เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็น เหตุใดเพิ่งมาเห็นในยามนี้“เปิ่นไท่จื่อไม่สบายใจที่ทำให้คุณหนูติงตกใจ ไม่สู้ให้เปิ่นไท่จื่อเลี้ยงน้ำชาคุณหนูติง”ประโยคนี้คล้ายจะเป็นคำถามรอการตอบรับ แต่เพียงครู่ต่อมาข้าก็ถูกมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือแล้วดึงตัวไปขึ้นรถม้าข้ามัวแต่ตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็น รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมานั่งบนรถม้าคันเดียวกันกับไท่จื่อแล้วที่องครักษ์ของไท่จื่อรู้จักข้าไม่ได้เป็นเพราะว่าข้าจะแต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ แต่เป็นเพราะว่า…จ๊วบ~ร่างข้าแข็งท่ื่อเมื่อโดนมือใหญ่ดึงตัวขึ้นมานั่งบนตักแล้วยื่นใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปากที่น่าตกใจคือร่างกายนี้ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยการเผยอริมฝีปากออกให้ลิ้นหนาได้สอดลิ้นเข้ามาชิมความหวาน มือหนาสัมผัสร่างกายข้าสะเปะสะปะบีบหน้าอก บีบเอวคอด ก่อนจะไล้ใบหน้าลงมายังลำคอสูดกลิ่นหอมบนกายข้าในขณะที่กำลังไล้หน้าลงต่ำมายังหน้าอก ข้าถึงได้สติ ยื่นมือดันอกแกร่งเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา“ไม่นะเพคะ”ไท่จื่อไม่ฟังคำปฏิเสธของข้า รั้งต้นคอ

๗เช้าวันต่อมาข้าหรี่ตาลงเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วมีแสงลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เมื่อมองไปข้างเตียงก็พบว่าที่นอนว่างเปล่า“เฮ้อ~ที่หวังให้เป็นแค่ความฝันสุดท้ายก็ไม่เป็นดั่งฝัน นี่มันชีวิตอะไรกันเนี่ย”“ชีวิตสนมไท่จื่อแห่งแคว้นหนานอย่างไรเล่า”ข้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มวัย 28 ที่ป้วนเปี้ยนกับร่างกายของข้าทั้งคืนยืนอยู่ตรงปลายเตียง“พระองค์เสด็จมาตั้งแต่เมื่อใดเพคะ”“เปิ่นไท่จื่ออยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้น เป็นเจ้าที่ไม่สังเกตเอง”แน่หรือ! เมื่อครู่ข้ามองอย่างละเอียดแล้วนะ จะไม่เห็นเขาอยู่ตรงปลายเตียงได้อย่างไร“หากพระองค์อยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้นก็คงมีวิชาพรางกายแล้ว…หรือว่าจะมีจริง ๆ เพคะ!”ประโยคช่วงต้นข้าพูดไปอย่างนั้น ส่วนประโยคหลังเอ่ยเสริมเพราะเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางแปลกไปราวกับว่าถูกข้าอ่านได้!“เดาเก่งเพียงนี้”ถามจริง!“หึ!”พอข้าแสดงท่าทางตกใจออกมาเท่านั้นเขาก็ได้ทีหัวเราะเยาะกัน ข้าจึงกลอกตาใส่เขาแล้วตลบผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้เขาต้องมีเคล็ดวิชาอะไรสักอย่างแน่ แสดงทีเล่นทีจริงจนข้าเผลอสับสนไปชั่วครู่“ตื่นแล้วก็เตรียมตัวอาบน้ำ วันนี้เปิ่นไท่จื่อจะรับเจ้าเข้าตำหนักอย่

๙แววตาของเขาทำให้ข้าเดาไม่ยากว่าต้องทำอย่างไรถึงจะพอใจชายหนุ่มเริ่มปรนนิบัติเขาตามที่เคยเห็นผ่านกระจกส่องโลกาซึ่งฉายภาพเหล่าเทพเซียนที่เคยไปเริงรักในสถานที่เริงรมย์จัดการทำรักให้เขาถึงใจจนอีกฝ่ายหลุดเสียงครางไม่เป็นภาษา ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงนี้จนกระทั่งเราสองต่างเสร็จสมด้วยกันทั้งคู่แล้ว ข้าก็ถามเขาด้วยจังหวะการหายใจที่ไม่เป็นปรกติ“ไท่จื่อ…พอพระทัยหรือไม่เพคะ”ข้าหันไปมองคนที่อยู่ด้านข้าง เขาหันมาสบตาข้าแล้วพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ“เจ้าไปจำท่าทางเหล่านี้มาจากไหน คบกันมาเกือบปี เหตุใดเพิ่งมาใช้ท่าไม้ตายยามนี้”แสดงว่าได้ผลสินะ!“หม่อมฉันย่อมฝึกฝนเอาไว้เพื่อคอยเอาใจพระองค์”แน่นอนว่าข้าโกหก ตั้งแต่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์ ข้าจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองโกหกไปกี่ครั้ง“พูดจริงหรือว่าแค่พูดเอาใจเปิ่นไท่จื่อ”อู๋เฉินปี้เอียงตัวเท้าแขนมองหน้าข้า หรี่ตามองอย่างจับผิดจนข้าเผลอหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบสายตาเราก็แสดงละครไม่เก่งเสียด้วยสิ!“เอาเถอะ ต่อให้เจ้าโกหกเปิ่นไท่จื่อก็พร้อมเชื่อ เวลาไม่เช้าแล้ว เปิ่นไท่จื่อต้องกลับวังบูรพาแล้ว”จริงนะ! ข้าห้ามความดีใจไม่ได้แล้วนะ“รีบกลับไปหาไท่จื่อเฟยหรื